Ovi Greek stories

Καλά, εγώ έφυγα …νωρίς!!!

2011-11-06T21:56:00.000+02:00

Κοινή συναινέση,το οικόπεδο και όσα συμπεριλαμβάνει, πρόβατα και παράγκες – εκεί φτάσαμε τώρα – πωλείται σε γαλλογερμανικόσυνεταιρισμό σε τιμή ευκαιρίας!!!

Καλά, εγώ έφυγα …νωρίς!!!

Το βαλς των χαμένων ονείρων και κύματα κραυγών

2011-08-12T21:49:00.006+03:00

Χτες σε μια μικρή τελετή κοντά στους «καταρράκτες» της πόλης του Turku, και σε συνδυασμό με τις εκδηλώσεις της Ευρωπαϊκής πολιτιστικής πρωτεύουσας έγιναν τα αποκαλυπτήρια μιας σύνθεσης που έχω κάνει για την φιλανδική συμπρωτεύουσα.

Ένιωσα πραγματική τιμή με την παρουσία κάποιων φίλων και ανθρώπων που εκτιμώ για το είναι τους και τη δουλεία τους στη τέχνη και τα γράμματα από την Σκανδιναβία, τη Γερμανία και την Αγγλία και δυο προσωπικότητες από την Αγγλία πραγματικά με εξέπληξαν και με την παρουσία τους και με αυτά που είπαν στη σύντομη εισαγωγή που έκαναν για τη δουλεία μου και περισσότερο για το …πως αισθάνομαι.

Τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο να αποδώσω με λόγια αυτό που σκέφτομαι και αισθάνομαι όταν φτιάχνω κάτι μιας και είναι ένα συμπύκνωμα σκέψεων και αισθήσεων και με ξάφνιασε πραγματικά όταν ο καθηγητής που με είχε γνωρίσει πριν από λίγες ώρες είπε ότι για να καταλάβεις αυτά που προσπαθώ να πω μέσα από τους πίνακες μου, τις προσωπογραφίες η τα γλυπτά μου πρέπει παράλληλα να ακούς Χατζηδάκη. Και ένιωσα περίεργα γιατί πραγματικά όταν δούλευα το συγκεκριμένο έργο είχα μόνιμη παρέα τη μουσική του Μάνου που έβγαζε από μέσα μου – πολλές φορές οδυνηρά - κραυγές αναμνήσεων, εικόνες από τις αρκούδες στο άλσος του παγκρατίου, τους λόφους του Yorkshire και τα πρόσωπα των φίλων μου.

Χωρίς να θεωρηθεί βεβήλωση, κατάχρηση ή ασέβεια για τον μεγάλο Χατζηδάκη ακούστε τι προσπαθώ να ουρλιάξω παρέα με το βαλς των χαμένων ονείρων!!!

Και τα χειρότερα …μόλις ήρθαν!

2011-05-02T15:18:00.005+03:00

Τις επόμενες είκοσι μέρες θα βρίσκομαι εκτός Φιλανδίας, έτσι η συνεχεία της μετοίκισης στην όπως έχει καταντήσει Φιλανδία αναβάλλεται προς το παρόν, επί προσθέτως νεότερα γεγονότα που θα αναφέρω παρά κάτω κοντεύουν να μετατρέψουν την φιλανδική δημοκρατία σε φιλανδικό εφιάλτη.

Για όσους λοιπόν από εσάς έχουν φιλανδικές ονειρώξεις σας πληροφορώ ότι την Πέμπτη που μας πέρασε για τρίτη φορά τα τελευταία δέκα χρόνια έγινε αίτηση στο γραφείο καταχωρήσεων και ευρεσιτεχνιών της Φιλανδίας για ίδρυση κόμματος με τον όνομα Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα των εργατών της Φιλανδίας και σήμα τη μπλε σβάστικα. Τις δυο προηγούμενες φορές το αίτημα είχε απορριφτεί αλλά αυτή τη φορά μάλλον θα εγκριθεί μιας και σήμερα το υπουργείο εσωτερικών ανακοίνωσε ότι το ιδρυτικό μανιφέστο του κόμματος δεν συμπεριλαμβάνει τίποτα «παράνομο» και το υπουργείο εξωτερικών με δικιά του ανακοίνωση αναφέρει ότι το υπό ίδρυση κόμμα δεν θα «δημιουργήσει» κανένα πρόβλημα!!!

Ο αρχηγός του κόμματος που θέλει και να προσφωνείται Führer, ένας χρόνια άνεργος σαραντάχρονος ανακοίνωσε ότι η Φιλανδία πρέπει να κατοικείται μόνο από όσους μπορούν να αποδείξουν ότι έχουν Φιλανδικό αίμα και φυσικά εξαιρούνται όλοι αυτοί που έχουν ακόμα και ρίζες με …διαφορετικό χρώμα. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται και οι Φιλανδοί τσιγγάνοι μιας και …δεν είναι Φιλανδοί!!!

Σαν δικαιολογία και επιχείρημα για την αναγνώριση του ονόματος και τον συμβόλων χρησιμοποιούν την προ δεκαπενταετίας αναγνώριση της γυναικείας ναζιστικής φιλανδικής νεολαίας τις Lotta Svärd που για τις οποίες έχω κάνει αναφορά πριν από δυο χρόνια νομίζω μιας και Έλληνας είναι παντρεμένος με μια από αυτές, - ιδρυτικό στέλεχος του μουσείου Lotta Svärd στο Ελσίνκι και συγγραφέα του ενός από τα δυο βιβλία για την οργάνωση και που θρασύτητα μου είχε ζητήσει να μεταφράσω στα ελληνικά – και οι οποίες θεωρούνται στη Φιλανδία οι γυναίκες που βοηθούσαν τους πολεμιστές στον χειμερινό πόλεμο κατά των ρώσων! Στη πραγματικότητα ήταν απόλυτη αντιγραφή των αντιστοίχων γερμανικών ναζιστικών ταγμάτων.

Σημαντικό, το φιλανδικό κόμμα ζητεί να αναγνωριστεί με τη γερμανική ονομασία - όχι με τη φιλανδική - που ως γνωστό σχηματίζει τα αρχικά ΝΑΖΙ. Ο Φιλανδός Führer έκανε ανακοίνωση ότι η Φιλανδία είναι μια χώρα λευκή, ανάλογο θα έπρεπε να είναι και το χρώμα των κατοίκων της!!!

Από τη στιγμή που η φιλανδική πολιτική ζωή δέχτηκε τη συμμετοχή κόμματος που εξ’ ορισμού από το όνομα του – Αληθινοί (γνήσιοι) Φιλανδοί – δηλώνει ρατσιστικές κατευθύνσεις και μετά τις απαράδεκτες φασιστικές και ρατσιστικές δηλώσεις των εκλεγμένων του βουλευτών τις τελευταίες δέκα μέρες η εμφάνιση των Ναζιστών δεν είναι πια έκπληξη και η ηλίθια στάση του κράτους και των πολιτικών δείχνει πόσο βαθειά είναι η κρίση σε αυτή τη χώρα!

04.05.20011
Δυστυχώς σήμερα το πρωί η Φιλανδική υπηρεσία εθνικής ασφάλειας αντίστοιχη ΚΥΠ ανακοίνωσε ότι δεν βλέπει κανένα κίνδυνο για την ασφάλεια της φιλανδικής κοινωνίας αν ιδρυθεί ναζιστικό κόμμα και δεν θεωρεί ότι είναι απαραίτητα φασιστικό η ρατσιστικό κόμμα!!!

Τα ….comments δικά σας! Εγώ τι να πω πια!!!

Καλή Ανάσταση!

2011-04-23T02:08:00.001+03:00

Ότι κι αν συμβαίνει εδώ δυστυχώς τα νέα από την Ελλάδα είναι όλο και χειρότερα, αν και οι περισσότεροι ξέρετε τη σχέση μου με την εκκλησία και γενικότερα με τη θρησκεία καμία ευχή δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη. Λοιπόν εγώ και η Δάφνη σας ευχόμαστε ολόψυχα ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Φιλανδικά μαύρα κοράκια

2011-04-18T01:38:00.004+03:00

Χτες ξυπνήσαμε το πρωί πιστεύοντας ότι ζούσαμε σε μια δημοκρατική χώρα, σε ένα κράτος πρόνοιας που η ισότητα και ο σεβασμός ήταν τρόπος ζωής και πήγαμε για ύπνο αντιλαμβανόμενοι ότι ο ένας τουλάχιστον μεταξύ των πέντε Φιλανδών γύρω μας είναι ξενοφοβικός ρατσιστής και ομοφοβικός.

Μήνες τώρα φωνάζω και γράφω σε όλα τα έντυπα που δουλεύω και στο ραδιόφωνο σε καθε εκπομπή που κάνω ότι κάτι έχει αλλάξει τα τελευταία δυο χρόνια σε αυτή τη χώρα και έχει χρώμα μαύρο και τη σβάστικα για σήμα. Την Παρασκευή επιφανής υποψήφιος - σίγουρος βουλευτής και τέως υπουργός και μέλος του σοσιαλιστικού κόμματος - μου είπε ότι εδώ δεν είναι …Ελλάδα και ο Φιλανδός έχει συνείδηση της δημοκρατίας κι όταν βρεθεί μπροστά στη κάλπη θα ψηφίσει αυτό που πρέπει και να μη πιστεύω τις σφυγμομετρήσεις!!! Οι σφυγμομετρήσεις δείχνανε 16-18%, σήμερα οι φασίστες πήραν 19,1% και είναι δεύτερο κόμμα μετά τους συντηρητικούς.

Όταν έγραφα στο Ydin και τη Σουηδόφωνη εφημερίδα μου είπαν ότι είμαι προκατειλημμένος κι ότι αποκλείεται να πάρουν περισσότερο από 9%, σήμερα πήραν 19,1%!

Όταν πριν από μια ώρα δυο ομάδες πέρασαν από τα γραφεία του κεντρώου κόμματος που είναι στη γειτονιά μου και χαιρετώντας ναζιστικά και φωνάζοντας συνθήματα εγώ ήμουν ο υπερβολικός που μήνες τώρα φωνάζω ότι η κατάσταση θυμίζει Γερμανία του 34! Άντε να δούμε αύριο τι θα μας ξημερώσει! Και πλησιάζει Vappu και απεχθάνομαι να λέω …σας τα είχα πει!!

Από τις οκτώ το τηλέφωνο μου δεν λέει να σταματήσει, πολλοί μου λένε να σταματήσω να γράφω αυτά που γράφω γιατί τώρα …δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί! Μάλιστα πατριωτάκι – ελπίζω να το διαβάζεις ξευτίλα – με προειδοποίησε ότι με αυτά που γράφω χαρακτηρίζω τους έλληνες!!! Έχω κάνει συλλογή με mails από …αληθινούς Φιλανδούς κι αν κρατήσουν τις υποσχέσεις τους θα γίνω μάθημα ανατομίας και σε εφημερίδα του εξωτερικού που γράφω …απαίτησαν την απόλυση μου γιατί τους …χαλάω την εικόνα τους στο εξωτερικό!!! Γελοία ανθρωπάκια! Τουλάχιστον οι άλλοι όταν μου έσπασαν το χέρι με είχαν προειδοποιήσει κατάφατσα και δεν είχαν κρυφτεί πίσω από το Gmail.

Άλλοι μου λένε να συνεχίσω να γράφω γιατί τώρα έχει γίνει ανάγκη αυτά που γράφω, είναι οι ίδιοι που με έλεγαν υπερβολικό και γραφικό πριν από μερικές εβδομάδες!!! Τώρα ποιος είναι …γραφικός; Δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω ποιοι είναι περισσότερο ανθρωπάκια.

Τις επόμενες μέρες που θα έχουμε μια καλύτερη εικόνα για το τι γίνεται γιατί αυτή τη στιγμή όλοι είναι μουδιασμένοι θα σας γράψω περισσότερα.

Λίγα ακόμα λόγια περί μετοίκισης στη Φιλανδία – Μέρος ΙIΙ

2011-04-15T02:41:00.001+03:00

Αυτές τις μέρες στη Φιλανδία έχουμε πολύ κρίσιμες εκλογές και αυτό με κρατάει μακριά από οτιδήποτε άλλο συμπεριλαμβανόμενου και του blog. Οι Φιλανδοί φασίστες από ότι φαίνεται θα μας εκπλήξουν οδυνηρά και όλοι περιμένουμε την επομένη των εκλογών που θα στηθεί το γαϊτανάκι της πολυκομματικής κυβέρνησης. Έτσι σε ένα διάλλειμα τρεις μέρες πριν το τελευταίο κύκλο των εκλογών – έχουν προηγείται οι ψηφοφορίες μέσω ταχυδρομείου και οι προγραμματισμένες που έχουν καλύψει το 30% των ψηφοφόρων – οι δυο τελευταίες κατηγορίες μετοικιζόντων.

Το σημειολογικό με τις δυο κατηγορίες που ακλουθούν δεν είναι οι υποκατηγορίες τους αλλά ο τρόπος που πολλές φορές λειτουργούν και σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Στην πρώτη από τις δυο κατηγορίες ανήκουν αυτοί που μεταναστεύουν με σκοπό μακροπρόθεσμα και αφού – και κυρίως – μαζέψουν κάποια λεφτά να επιστρέψουν. ,κάποιοι από αυτούς πραγματικά καταφέρνουν τον σκοπό τους και μετά από μια δυο δεκαετίες επιστρέφουν στην Ελλάδα έχοντας κάνει επενδύσεις κυρίως στη γη γύρω από τη γενέτειρα τους και απολαμβάνουν συντάξεις ευρωπαϊκών δεδομένων στην Ελληνική πραγματικότητα.

Συνήθως οι λόγοι μετοίκησης για την πρώτη κατηγορία είναι οικονομικοί και δεν έχει απαραίτητα να κάνει μόνο με την οικονομική κατάσταση του καθενός στην Ελλάδα. Υπάρχουν επιστήμονες που μετοίκισαν γιατί ήξεραν ότι στην Ελλάδα ποτέ δεν θα αμειφτούν ανάλογα των προσόντων τους η καλύτερα γιατί στο εξωτερικό θα βρουν καλύτερες αμοιβές και ένα πολύ καλύτερο επίπεδο ζωής. Υπάρχουν πολλοί επιστήμονες – κάποιοι ακόμα και στη Φιλανδία – με πολύ καλές σπουδές στην Ελλάδα – για παράδειγμα γιατροί με αξιόλογες ειδικότητες – που μετοίκισαν θέλοντας μια αξιοπρεπή ζωή με το επάγγελμα τους πέρα από τα φακελάκια και τι λοβιτούρα της Ελληνικής πραγματικότητας. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται και αυτοί που ξέρουν ότι μια δεκαετία εμπειρίας στο εξωτερικό εμπλουτίζει σημαντικά το βιογραφικό τους και θα εξασφαλίσει καλύτερες θέσεις και αμοιβές σε περίπτωση επιστροφής.

Οι περισσότεροι είναι μεροκαματιαρήδες που μετοίκισαν με την ελπίδα να βρουν μια καλύτερη δουλειά που θα τους βοήθησε να αποταμιεύσουν κάποιο ποσό και να εξασφαλίσουν κάτι καλύτερο για τους ίδιους και τα παιδιά τους μετά την επιστροφή τους στην Ελλάδα. Κάποιοι τα κατάφεραν, κάποιοι όχι και υπάρχουν πολλοί λόγοι για το αποτέλεσμα. Σίγουρα κάποιοι – πολύ λίγοι - επέτυχαν πραγματικά αλλά αυτό έγινε κυρίως τις προηγούμενες δεκαετίες και πολύ σπάνια μετά τη δεκαετία του ογδόντα. Σημαντικό στοιχείο σε αυτούς που επέτυχαν δεν ήταν μόνο τα προσόντα και τα θέλω τους αλλά έτυχε να βρεθούνε στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή.

Δυο παραδείγματα που τα έχω ζήσει από πολύ κοντά. Ζευγάρι μετοίκισε από Ελλάδα και μετά από πέντε χρόνια είχαν καταφέρει να επενδύσουν σε ένα ολοκαίνουργιο σπίτι σε καλό σημείο στην Αθήνα και σε μια αξιόλογη έκταση γης εκτός Αθηνών συν ένα σημαντικό ποσό σε καταθέσεις. Λίγο αργότερα, - - στα επτά χρόνια νομίζω – θεωρώντας ότι είχαν μαζέψει αρκετά για να κάνουν κάτι στην Ελλάδα επέστρεψαν και πραγματικά δημιούργησαν κάτι μικρό μεν αλλά αρκετό για να τους εξασφαλίσει μια καλή ζωή. Σε συζήτηση σύντομα μετά την επιστροφή τους ανακάλυψα ότι αυτό το ζευγάρι για επτά χρόνια δούλευε κάθε μέρα, επτά ημέρες την εβδομάδα συμπεριλαμβανόμενων και όλων των αργιών, Χριστούγεννα και Πάσχα, χωρίς διακοπές. Αυτός δούλευε διπλές βάρδιες σε εργοστάσιο κι εκείνη εκτός από δουλείες όπως καθαρισμοί και σερβίρισμα και παράλληλα τις «ελεύθερες» ώρες της έκανε από baby-sitting μέχρι πουλούσε εικόνες που έφτιαχνε η ίδια. Έτρωγαν μια κατσαρόλα φακές τρεις μέρες και σε όλα αυτά τα επτά χρόνια είχαν βγει μόνο δέκα φορές το πολύ έξω και αυτό σε εκδηλώσεις της κοινότητας ή τοπικά δημοτικά πικνίκ. Στην ερώτηση μου αν θα είχαν μείνει στην Ελλάδα και έκαναν ακριβώς την ίδια ζωή δεν θα είχαν πιθανώς αποταμιεύσει τα ίδια λεφτά δεν μου απάντησαν ποτέ.

Ο Γιώργος – το άλλο παράδειγμα – έφυγε με πολλά όνειρα και σε κάθε επικοινωνία του με την Ελλάδα έλεγε πόσα είχε καταφέρει, τι λεφτά είχε κάνει και πόσο γνωστός είχε γίνει. Μετά από δεκαπέντε χρόνια επέστρεψε ένα καλοκαίρι για επίσκεψη στο χωριό κοντά σε μεγάλη πόλη της Μακεδονίας. Πριν λοιπόν πάρει το λεωφορείο για το χωριό πετάχτηκε από Γιουγκοσλαβία πλευρά και ανταλλάσοντας μέρος από το συνάλλαγμα του με δηνάρια πήγε στο χωριό με δυο βαλίτσες χαρτονομίσματα που το κάθε πάκο είχε πάνω-πάνω από δυο δεκαδόλαρα. Το τι έγινε το φαντάζεστε, ακόμα και σήμερα θα μιλαν στο χωριό για τον πλούσιο αμερικανό με τις βαλίτσες γεμάτες δολάρια! Ο Γιώργος όμως ξέχωρα από το παραμύθιασμα που πούλησε, πέρναγε μια χαρά εκεί που είχε μετοικίσει. Είχε ένα σπιτάκι που τον βόλευε, είχε το αυτοκίνητο που του άρεσε, δούλευε σαν άνθρωπος το οκτάωρο του και έκανε και τις διακοπές του εκεί που του άρεσε έχοντας γυρίσει μετά από τριάντα χρόνια όλο το κόσμο. Και η διασκέδαση του συμπεριλάμβανε ακόμα και μπουζούκια κάθε φορά που του άρεσε. Έχω να ακούσω πολλά χρόνια για το Γιώργο και δεν ξέρω τι έγινε αλλά σε μια τελευταία επικοινωνία είπε ότι δεν είχε σκοπό να γυρίσει ποτέ, και γιατί να γυρίσει, η ζωή του ήταν μια χαρά εκεί που ζούσε, είχε κάνει φίλους και ένα κύκλο που του άρεσε και δεν έβλεπε το λόγο να γυρίσει στο χωριό και να παίρνει το καιρό μιλώντας για τον Παπανδρέου και τον Καραμανλή, για τον Ολυμπιακό η τον ΠΑΟΚ στο καφενείο και να μετράει πρόβατα για να κοιμηθεί.

Τα δυο αυτά παραδείγματα είναι σημαντικά και θα αναφερθώ και στη συνέχεια σε αυτά. Πολλοί λοιπόν που έχουν μετοικίσει με σκοπό να γυρίσουν σύντομα πίσω στη πορεία δημιούργησαν μια κατάσταση που τους παρέχει ασφάλεια και σιγουριά ακόμα και οικογένειες με ρίζες στο εξωτερικό και που το μόνο πια τους συνδέει με την Ελλάδα είναι η λησμονιά και το …σουβλάκι. Οι παλαιότεροι λένε σπίτι μου είναι όπου είναι η οικογένεια μου και οι πολλοί που μετοικίζουν το κάνουν πράξη χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν τους λείπει η Ελλάδα. Η πλειονότητα αυτών που παραμένουν στο εξωτερικό ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία και κατ’ εμένα η ζωή τους είναι επιτυχημένη όχι γιατί τα κατάφεραν να κάνουν λεφτά ή να κάνουν τις τρομακτικές επιχειρήσεις η ότι άλλο μπορεί να λένε παραμυθιάζοντας κόσμο αλλά γιατί ζουν μια ζωή με πολύ καλύτερη ποιότητα από αυτή θα ζούσαν αν είχαν μείνει στο σημείο που ήταν πριν φύγουν. Και αυτή τουλάχιστον είναι η προσωπική μου συμβουλή σε όσους θέλουν να μετοικίσουν. Κάντε το για τους σωστούς λόγους. Κάντε το όχι γιατί πιστεύετε ότι θα βρεθείτε στη ζωή της επαγγελίας που τα ευρώ τα βρίσκετε πεταμένα στους δρόμους από τους απολίτιστους και βλάκες κουτόφραγκους αλλά γιατί θέλετε να βελτιώσετε τις συνθήκες της ζωής σας και ειδικά την καθημερινότητα σας – που στην Ελλάδα πια έχει γίνει εφιαλτική – και που συμπεριλαμβάνει θέματα παιδείας για τα παιδιά σας ή υγείας.

Η τελευταία κατηγορία είναι αυτών που πολύ σωστά πριν από λίγα χρόνια σε αυτό το blog o Φοίβος είχε χαρακτηρίσει «κοινωνικά εξόριστους» από την Ελλάδα. Είναι αυτοί που συνειδητά φύγαν από την Ελλάδα ξέροντας ότι δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε αυτή την Ελλάδα έτσι όπως την έχουν καταντήσει ένα ολόκληρο σύστημα που συμπεριλαμβάνει από τους πολιτικούς και την πολιτεία μέχρι τους πολίτες της. Δεν μιλώ για συνολική ευθύνη μιας και όλοι έχουν τις δικαιολογίες τους και όλα είναι αποτέλεσμα μιας χώρας που έχει χάσει την εθνική της – μη μπερδευτούμε με το εθνικιστικό – ταυτότητας και παλεύει ανάμεσα στη ραγιάδικη νοοτροπία, τον σύγχρονο μεταπολιτευτικό καιροσκοπισμό και μια υστερική μανία καταδίωξης που έχει ποτίσει πια την μεταπολεμική Ελλάδα. Αυτό όμως είναι ένα μεγάλο θέμα που μπορούμε να αναλύσουμε μελλοντικά.

Για το τελευταίο θα κάνω μια παρένθεση, πριν από λίγες μέρες – δεν ξέρω τι με έπιασε – παρακολούθησα ειδήσεις από MEGA, ANT1, ERT και EXTRA3 …νομίζω, από το internet, όλα το ίδιο βράδυ. Ξέρετε τι συμπέρασμα έβγαλα; Ότι αυτή η Merkel ξυπνάει, κοιμάται, τρώει και μιλάει όλο για την Ελλάδα και δεν κάνει τίποτα άλλο όλη μέρα και όλη νύχτα από το να προσπαθεί να καταστρέψει την Ελλάδα. Τι καθόμαστε και αρθρογραφούμε εμείς για την κοινωνική και οικονομική κατάσταση της Γερμανίας; Έπρεπε να ακούσουμε τον Πρετεντέρη, τον Καψή, τον Τράγκα και τον Παπαγιάννη για να καταλάβουμε ότι η Merkel δεν έχει χρόνο για να ασχοληθεί με τη Γερμανία γιατί της τρώει όλο το χρόνο η Ελλάδα! Μέχρι που την λυπήθηκα τη γυναίκα στο τέλος. Λοιπόν ότι κι αν είναι αυτό που πίνετε εκεί κάτω, κόψτε το σας πειράζει! Γιατί οι Πρετεντέρηδες και οι Παπαγιάννιδες μπορεί να λένε ότι θέλουν αλλά το τρελό είναι ότι ο κόσμος, ο πολύς ο κόσμος τους πιστεύει και μη μου πείτε ότι έχω άδικο γιατί στις επόμενες εκλογές πάλι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα μαζέψουν όλες τις ψήφους κι αν κάνετε μια βόλτα γενικά στη Ελληνική blogσφαίρα θα δείτε τι εννοώ. Τέλος στη παρένθεση.

Οι δυο τελευταίες κατηγορίες από ένα σημείο και ύστερα συγκοινωνούν γιατί είτε λόγω συνθηκών είτε λόγω εσωτερικών αλλαγών εύκολα από τη μια κατηγορία περναν στην άλλη με μεγάλο μερίδιο αυτών που περναν στη τελευταία κατηγορία των «κοινωνικά εξόριστων». Βλέπετε μετά από μερικά χρόνια και την πρώτη επίσκεψη πίσω αρχίζουν οι αναπόφευκτες συγκρίσεις και η καθημερινότητα στις περισσότερες χώρες τουλάχιστον της Δύσης και ειδικά της Κεντρικής και Βόρειου Ευρώπης είναι πολλές βαθμίδες καλύτερη από αυτή στην Ελλάδα. Και μη ξεχνάτε ότι λέγοντας καθημερινότητα συμπεριλαμβάνω από την εξυπηρέτηση σε μια υπηρεσία, το γιατρό και τα νοσοκομεία μέχρι το νηπιαγωγείο και τις παιδικές βιβλιοθήκες.

Συμπερασματικά και για να κλείσω αυτό το κύκλο πριν περάσω συγκεκριμένα στη Φιλανδία αν αποφασίσετε να μετοικίσετε κάντε το απολαμβάνοντας όσα έχει να σας προσφέρει η χώρα που μετοικείτε συμπεριλαμβανόμενων και αυτών που μπορεί να σας προσφέρει το σύστημα της χώρας που μετοικείτε για να βελτιώσετε τη ζωή σας και δεν εννοώ το ταμείο ανεργίας αλλά για παράδειγμα την ευκαιρία για να διευρύνετε τους ορίζοντες σας ακόμα και σε θέματα εκπαίδευσης. Και όταν τελικά πάρετε την απόφαση να μετοικήσετε κρατάτε εκτός από τα μάτια και το μυαλό σας ανοιχτό. Απολαύστε αυτά που μπορεί να σας προσφέρει αυτή η χώρα και αφήστε τον ελληνοκεντρισμό και ανόητα «ηρωικά» εθνοκεντρικά ταμπού πίσω σας. Και πάνω από όλα μην γενικεύετε, δεν είναι όλοι οι Γάλλοι αφιλόξενοι, δεν είναι όλοι οι Εγγλέζοι ψυχροί, ούτε όλοι οι Φιλανδοί αλκοολικοί! Έχω ζήσει σε τέσσερεις χώρες και σας βεβαιώνω ότι η μόνη διαφορά μετά τις επιδερμικές διαφορές είναι η γλώσσα και η θρησκεία κατά τα άλλα όλα είναι τα ίδια. Το σημαντικό όμως για σας που θέλετε να ζήσετε στο εξωτερικό είναι ότι τις περισσότερες φορές τα περισσότερα από αυτά δεν σας αγγίζουν γιατί είσαστε …ξένοι και αυτή είναι η μοναδική σας ιδιότητα τουλάχιστον για την αρχή.

*****************************************

Όπως είπα και στην αρχή η επόμενες μέρες καθώς και οι επόμενες εβδομάδες μέχρι να σχηματιστεί κυβέρνηση με πιθανή συμμετοχή των τοπικών φασιστών, θα υπάρχει πολύ ένταση εδώ και εγώ τουλάχιστον θα είμαι πολύ απασχολημένος με όλα αυτά τα έντυπα που ασχολούμαι.

Στο επόμενο post σκεπτόμουν να γράψω πιο συγκεκριμένα για τη ζωή σήμερα στη Φιλανδία για τους μετανάστες αλλά εάν οι πολιτικές εξελίξεις είναι συγκλονιστικές – μια είσοδος των φασιστών στην κυβέρνηση σημαίνει και αλλαγή πολιτικής όσο αφορά και την σχέση με την Ευρώπη αλλά και τους μετανάστες – τότε πιθανώς να γράψω ένα post για το τι συμβαίνει.

*****************************************

Η Δάφνη θα περάσει μαζί μου Πάσχα και έχουμε ήδη κάνει σχέδια που συμπεριλαμβάνουν καιρού θέλοντος ακόμα και πικνίκ.

Τη φωτογραφία την έχω τραβήξει με το τηλέφωνο μου αλλά φαντάζομαι βλέπετε πόσο όμορφη είναι η πριγκίπισσα μου!

Λίγα περισσότερα λόγια περί μετοίκισης στη Φιλανδία – Μέρος ΙI

2011-03-27T07:24:00.003+03:00

Πριν συνεχίσω με την τέταρτη κατηγορία και χάρη σε συζήτηση που είχα πριν από λίγες μέρες θα επιστρέψω σε μια κατηγορία ή καλύτερα μια υποκατηγορία που και έχω έμμεσα αναφερθεί στο προηγούμενο κείμενο αλλά και έχω αρθρογραφήσει ακόμα και σε φιλανδικά έντυπα, τους love refugees ή ελληνικά τους μετανάστες λόγω έρωτα.

Ξέρω ότι οι περισσότεροι και δη οι νεότεροι απολαμβάνετε τα τελευταία χρόνια και ειδικά τα τελευταία τρία, τα κοινωνικά δίκτυα - social networks – και ειδικά μετά την εισβολή του facebook στη ψηφιακή ζωή μας. Και βέβαια υπάρχουν δυο πλευρές, από τη μια οι νεότεροι ή οι βαφτισμένοι και πληροφορημένοι τα θεωρούν σαν την κοινωνική επανάσταση του 21ου αιώνα οι παλαιότεροι σαν το σύγχρονο σατανά που θα καταστρέψει τα θεμέλια της κοινωνίας και της οικογένειας. Όπως συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις – οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι για ότι συνέβαινε στη νεολαία φταίγανε οι μαλλιάδες οι Beatles – και οι δύο έχουν άδικο και την ίδια στιγμή δίκιο. Τα social networks δεν είναι τίποτα καινούργιο απλά πάντα υπήρχαν με διαφορετική μορφή, ακόμα και η προξενήτρα των ελληνικών ταινιών εξυπηρετούσε μιας μορφής social network.

Αυτό που σίγουρα έχει αλλάξει σήμερα είναι το διαδίκτυο - το ιντερνέτ - και εκεί που κάποτε η ιστορία ήταν αγόρι γνωρίζει κορίτσι στη παραλία τώρα έχει γίνει αγόρι γνωρίζει κορίτσι στο facebook και ερωτεύονται σφοδρά σε forum κάνοντας βόλτες σε προσομοιώσεις παραλίας. Αυτός από την Θεσσαλονίκη κι αυτή από το Ελσίνκι! Δεν θα διαφωνήσω ότι πολλές ιστορίες έχουν καταλήξει ακόμα και σε ευτυχισμένους γάμους. Δυστυχώς αυτές που έμειναν σε μένα είναι αυτές που δεν είχαν ευχάριστο τέλος, ήταν οι περισσότερες και οι συγκεκριμένες που θα αναφερθώ συνέβησαν, εξελίχτηκαν και τελείωσαν το τελευταίο χρόνο.

Στη πρώτη περίπτωση νεαρός που μόλις μπήκε στα τριάντα έχοντας αφήσει πίσω του σπουδές και στρατιωτικό, μόνιμα άνεργος αλλά με οικογένεια εμφανώς ευκατάστατη ώστε να μην βιάζεται να βρει δουλειά και …hip – δική του περιγραφή στο πρώτο mail που μου έστειλε - γνωρίζει εικοσιπεντάχρονη Φιλανδή σε ένα από τα social networks και δημιουργεί εικονική σχέση εικονικής μονογαμίας. Για να πω την αλήθεια από το πρώτο του mail είχα την αίσθηση ότι κάτι πάει στραβά αλλά έκανα αυτό που κάνω συνήθως, απάντησα με κάποιες πληροφορίες και απαντήσεις στα ερωτηματικά του και μιας και είχε αναφέρει πιθανή επίσκεψη στη Φιλανδία του έδωσα το τηλέφωνο μου ώστε να επικοινωνήσουμε όταν έρθει και να τα πούμε και από κοντά.

Έτσι κάποια στιγμή από Φιλανδικό τηλέφωνο με πήρε τηλέφωνο για να μου ανακοινώσει ότι είχε …μετοικίσει στη Φιλανδία, ζούσε σε μια μικρή πόλη κοντά στο Ελσίνκι ήδη για μια βδομάδα με την κοπέλα που επικοινωνούσε μέσω ιντερνέτ και το επόμενο δεκάλεπτο το πέρασε περιγράφοντας μου πόσο καταπληκτικές είναι οι Φιλανδές, πόσο ξανθιές και πόσο …απελευθερωμένες. Προτίμησα να μην πω τίποτα. Μετά από μια εβδομάδα με ξαναπήρε τηλέφωνο από τον ίδιο αριθμό και μου είπε ότι πρέπει να …του βρω δουλειά! Στη συνέχεια μου υπενθύμισε πόσο ξανθιές και απελευθερωμένες είναι οι Φιλανδές. Του εξήγησα ότι υπάρχουν ανάλογα γραφεία που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να βρει δουλειά και βέβαια το καλύτερο που είχε να κάνει ήταν να αρχίσει να κτυπάει πόρτες και να στέλνει βιογραφικά. Στην απαίτηση του – η λέξη είναι σωστή και ο τόνος του ανάλογος – να τον προσλάβω εγώ η να τον χώσω σε κάποιες από τις δουλειές μου μιας και είχε μάθει ότι είμαι χωμένος παντού – γι αυτό το τελευταίο ακόμα απορώ πως του ήρθε – του απάντησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα ότι το όνομα μου είναι Θανάσης και όχι …Ωνάσης!

Πέρασαν μερικές μέρες χωρίς κανένα νέο και ακλούθησε τηλεφώνημα από ελληνικό αριθμό αυτή τη φορά με τον νεαρό σε έξαλλη κατάσταση να βρίζει τις Φιλανδές, τη Φιλανδία και βέβαια εμένα που δεν ήθελα να τον βοηθήσω να μετοικίσει και έχοντας χωθεί στα κυκλώματα κρατούσα τις πόρτες κλειστές σε όποιον νέο ήθελε να έρθει. Αδιαφόρησα και απλά του ευχήθηκα καλό ταξίδι μιας και μου είπε ότι ήταν στο αεροδρόμιο στο δρόμο της επιστροφής για Ελλάδα. Μετά από μερικές εβδομάδες πήρα mail όχι από το νεαρό αυτή τη φορά αλλά από την Φιλανδή η οποία ήταν σε έξαλλη κατάσταση. Ο κύριος επέστρεψε στην Ελλάδα και αποφάσισε να περνά το χρόνο του σε αγγλόφωνα φιλανδικά forum βρίζοντας την κοπέλα και τις Φιλανδές με το χειρότερο και χυδαιότερο τρόπο – αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη και το έκανε διανθίζοντας το λόγο του με τις λίγες φιλανδικές λέξεις που είχε μάθει - αναφέροντας το όνομα της και δίνοντας προσωπικά στοιχεία συμπεριλαμβανόμενου του τηλεφώνου της και της διεύθυνσης της. Το τρελό ήταν ότι η κοπέλα δεν ήθελε να δώσει τα στοιχεία του στην αστυνομία γιατί πιστεύοντας ότι τα πράγματα στην Ελλάδα λειτουργούν όπως στην Φιλανδία φοβόταν μήπως του κάνει κάποια …σοβαρή ζημιά!!!

Ευτυχώς γνωριζόμαστε μεταξύ μας και επικοινωνώντας με τα forum του κόψαμε την πρόσβαση. Σε επικοινωνία με την κοπέλα έμαθα ότι ο τύπος νόμιζε ότι θα έρθει εδώ και θα αράξει με την κοπελίτσα να τον ταΐζει και αυτόν να εξαπλώνει το προσωπικού του social network ειδικά σε ξανθιές και απελευθερωμένες Φιλανδές. Και βέβαια καλά έκανε η κοπέλα και τον έστειλε. Παράλληλα ο ηλίθιος – και ελπίζω να διαβάζει αυτά που γράφω – δεν έκανε κακό μόνο στη κοπέλα αλλά και σε όλους εμάς που ζούμε εδώ και πολλές φορές αντιμετωπίζουμε στερεότυπα που δημιουργούν ανεύθυνα τύποι σαν κι αυτόν.

Η δεύτερη περίπτωση είναι πάλι αγόρι συναντά κορίτσι σε forum και πάλι περνά ένα διάστημα σε εικονικές παράλιες βγάζοντας τα εσώψυχα τους για το πώς θα αλλάξουν τον κόσμο δημιουργώντας την τέλεια οικογένεια σε ένα ξύλινο σπιτάκι διπλά σε μια λίμνη. Και πάλι ο νεαρός τριανταπέντε αυτή τη φορά ετοιμάζει τις βαλίτσες του και έρχεται Φιλανδία με δώρα που συμπεριλαμβάνουν μέχρι και δαχτυλίδι. Το πρώτο σοκ το τρώει στο αεροδρόμιο όπως μου είπε μετά από μερικές μέρες στο τηλέφωνο όταν η Φιλανδή μεν τον περιμένει αλλά μαζί της είναι και τα …δυο της παιδιά που είχε ξεχάσει να του αναφέρει, το ένα πέντε και το άλλο δυο χρονών. Αφού αγκαλιαστήκαν και φιλήθηκαν μπήκαν σε ταξί για το σπίτι που ο φίλος μας έπαθε το δεύτερο σοκ ανακαλύπτοντας ότι τα φιλανδικά ταξί σε θέμα αμοιβής δεν είναι όπως και τα ελληνικά και ο λογαριασμός για την περιοχή που ζούσε η κυρία έφτασε τα 60 ευρώ και βέβαια η κυρία τιμώντας το ρόλο του άντρα που είχε ήδη παίξει στην εικονική τους σχέση αναλύοντας της πως συμπεριφέρονται οι «αληθινοί άντρες» στην Ελλάδα, τον άφησε να …πληρώσει! Για τις επόμενες δυο μέρες μιας και ήταν σαββατοκύριακο τον γύρισε στα καλύτερα εστιατόρια και μπαρ – μέχρι σε ελληνικό στο κέντρο τον πήγε – αφήνοντας τον πάντα να πληρώσει!!!

Την Κυριακή το βράδυ του είπε ότι πρέπει να συζητήσουν. Του ανέλυσε ότι οι Φιλανδοί είναι ευθείς στις εξηγήσεις τους και γι αυτό θα ξεκαθάριζαν κάποια πράγματα εδώ και τώρα, στο supermarket της περιοχής ψάχναμε υπάλληλους και δεν τους ενδιέφερε η γλώσσα γιατί ήταν για τη βραδινή βάρδια που φορτώνει τα ράφια, και επειδή ήξερε κάποιον είχε κανονίσει να πάει την επομένη για δουλειά γιατί τώρα πια είχε …οικογένεια με δυο παιδιά!!! Κι αυτός με πήρε το επόμενο πρωί από το αεροδρόμιο! Απελπισμένος να φύγει θα έκανε ταξίδι μέσω δεν θυμάμαι ποιας χώρας η ποιων χωρών αλλά μετά από δεκαέξι ώρες θα έφτανε Ελλάδα. Ποτέ δεν έμαθα αν της έδωσε το δαχτυλίδι αλλά εύχομαι να βρήκε αυτό που έψαχνε κάπου πιο κοντά του για να δημιουργήσει αυτό που ονειρεύεται και όχι να το βρει σε συσκευασία των τριών!

Την τρίτη περίπτωση την κουβαλώ με πολύ πίκρα και φοβάμαι ότι θα περάσει πολύς χρόνος για να την αφήσω πίσω μου. Για του πρώτους δυο δεν με ενδιαφέρει αν δεν ακούσω ποτέ στη ζωή μου ξανά και ειδικά για τον πρώτο το εύχομαι αλλά για την τρίτη περίπτωση εύχομαι να διαβάζει αυτό το κείμενο και να επικοινωνήσει μαζί μου έστω με ένα mail. Θα την ονομάσω Τίνα για χάρη προσωπικής μου ευκολίας και ναι αυτή τη φορά ήταν Ελληνίδα που γνώρισε Φιλανδό.

Η τίνα μου έστειλε ένα πολύ λιτό mail και κανονίσαμε να συναντηθούμε άμεσα μιας και έτυχε να ζουν πολύ κοντά στη περιοχή που ζούσα μέχρι το καλοκαίρι. Έτσι ένα μεσημέρι βρέθηκα να πίνω καφέ με την Τίνα και τον Juha. Στη συνέχεια τους συνάντησα αρκετές ακόμα φορές και μάλιστα με βοήθησαν σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για μένα στη μετακόμιση μου, έτσι σιγά σιγά σύνδεσα όλα τα κομμάτια του πάζλ που θα αναφέρω εδώ. Από τη πρώτη εκείνη στιγμή στο καφέ παραδέχομαι ότι συμπάθησα την κοπέλα και ένιωσα επιφυλακτικός με τον νεαρό. Η Τίνα ζούσε σε ελληνική επαρχιακή πόλη όπου γνώρισε κάποιον και που παντρεύτηκε σε πολύ μικρή ηλικία. Από όσα μου είπε, όσα δεν μου είπε και όσα κατάφερα να καταλάβω ο κύριος ήταν μάλλον βίαιος με πάθη που συμπεριλάμβαναν τον τζόγο. Έφτιαξαν μια μικρή επιχείρηση σε άλλη επαρχιακή πόλη αλλά σύντομα βρεθήκαν χρεωμένοι από παντού και με την βία στο σπίτι να χειροτερεύει απελπιστικά. Παράλληλα η οικογένεια της Τίνας πολύ συντηρητική με τον πατέρα να δουλεύει σε ένα χώρο που ο συντηρητισμός και τα ταμπού είναι απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης. Κάποια στιγμή λοιπόν η Τίνα δεν άντεξε άλλο και έδιωξε τον σύζυγο αλλά βρέθηκε πνιγμένη σε χρέη μιας και οι δανειστές αδυνατώντας να βρουν αυτόν κυνηγούσαν αυτή.

Κλεισμένη λοιπόν στο σπίτι και παγιδευμένη από παντού ξεφεύγει στο ιντερνέτ και αρχίζει και ψάχνεται χωρίς συγκεκριμένο σκοπό κυρίως από μοναξιά σε forums φιλανδικά μιας και η Φιλανδία της είναι παιδικό όνειρο που ήθελε έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή να επισκεφτεί και όπου γνωρίζει τον Juha. Ο Juha άλλη δυστυχισμένη ιστορία, παιδί διαλυμένης οικογένειας αλκοολικών, παντρεύτηκε στα είκοσι το σχολικό του ερώτα και έκαναν αμέσως ένα παιδί. Αλλά η γυναίκα του πάσχει από σειρά ψυχολογικά προβλήματα – πιθανώς νιώθει και ότι παγιδεύτηκε πολύ μικρή – και τον εγκαταλείπει παίρνοντας και το παιδί μαζί της και βάζοντας των σε μια σειρά από ιστορίες με τους κοινωνικούς λειτουργούς με αποτέλεσμα να βλέπει το παιδί του σπάνια. Έτσι και αυτός βρίσκει λύση στο ιντερνέτ και οι δυο τους ξεκινάν. Στη πρώτη της δοκιμαστική επίσκεψη η Τίνα περνά καλά και αποφασίζει να μετοικίσει σύντομα αφήνοντας μια ζωή σε εκκρεμότητα και παγιδευμένη πίσω της μιας και ούτε διαζύγιο υπάρχει και ο τέως είναι εξαφανισμένος ώστε να μπορεί να δώσει μια λύση. Η κατάσταση της στην Ελλάδα είναι τόσο τραγική ώστε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού της αλλάζει κλειδαριές παίρνοντας όλα τα πράγματα της μέχρι να πληρωθούν τα ενοίκια. Έτσι όταν την συνάντησα εγώ στο Ελσίνκι φορούσε μπουφάν και πουλόβερ του Juha γιατί δεν είχε ούτε καν ρούχα. Τώρα σημαντικό στοιχείο είναι ότι ο Juha ήταν άνεργος, χρόνια άνεργος παρόλο ότι ήταν μόνο εικοσιπέντε χρονών και ζούσε με επιδόματα που κάλυπταν ακόμα και το ενοίκιο του.

Δεν ξέρω πως το είδε, ούτε τι σκέφτηκε η τι όνειρο είδε αλλά φυσικά η Φιλανδία δεν έστρωσε κόκκινο χαλί στην Τίνα και βέβαια η Τίνα δεν μπήκε στο σύστημα αμέσως – στο προηγούμενο κείμενο αναφέρω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια σχετικά με την μετοίκιση – δεν πήρε άμεσα ασφάλιση και ταμείο ανεργίας όπως το προγραμμάτιζε ο Juha και το σοκ ήταν το αμέσως επόμενο, η Τίνα έμεινε έγκυος! Αλλά η Τίνα δεν μπορούσε να έχει καν ασφάλιση και μη έχοντας ούτε διαζύγιο δεν μπορούσε ούτε να παντρευτεί η να κάνει κάτι άλλο πριν ξεκαθαρίσει τα πράγματα στην Ελλάδα πράγμα που σημαίνει ότι ενώ ζούσαν με το ταμείο ανεργίας του Juha έπρεπε να πληρώνουν γιατρούς ιδιωτικούς και ότι άλλο χρειαζόντουσαν. Και τότε ο Juha …άλλαξε. Η Τίνα είδε το σκοτεινό χαρακτήρα των Φιλανδών και έφαγε το silent treatment που όσοι έχουν γνωρίζει Φιλανδούς το ξέρουν καλά.

Οι Φιλανδοί γενικά δεν εκφράζονται έτσι όταν εξαγριωθούν μέσα στη σχέση τους δεν κάνουν φασαρία, φωνές καυγάδες η κάτι τέλος πάντων απλά δεν μιλάνε. Και αυτό το δεν μιλαν μπορεί να κρατήσει εβδομάδες ακόμα και μήνες εξελισσόμενο στη πιο βαριά μορφή ψυχολογικής βίας. Η Τίνα κόντευε να τρελαθεί και αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από την οικογένεια της. Αν βάλετε αυτά που είπα παραπάνω για την οικογένεια της στο στενό κύκλο της ελληνικής επαρχίας καταλαβαίνετε φαντάζομαι όλα αυτά που η Τίνα δεν μου είπε ποτέ αλλά κι εγώ φαντάζομαι. Πάντως τελικά η μητέρα της αποφάσισε να την βοηθήσει να επιστρέψει στην Ελλάδα και να την βοηθήσει σε ότι χρειαζόταν μιας και ήταν πολύ αργά για εκτρώσεις η ότι άλλο μετακομίζοντας μάλιστα σε μια μητρόπολη ώστε να χαθούν στον κόσμο. Την ίδια στιγμή εδώ η κατάσταση με τον Juha χειροτερεύει κάνοντας τη ζωή της κόλαση. Φανταστείτε ότι όλα αυτά γίνονται σε μια χώρα που η Τίνα δεν έχει καμία επαφή με τον κόσμο, δεν μιλά τη γλώσσα και δεν έχει λεφτά για τίποτα απολύτως ούτε για ανακαλύψει βασικές ανάγκες.

Εκείνες τις ημέρες σε μια προσπάθεια να βρούμε μια ισορροπία και ίσως κάποια λύση τους συναντώ και ακούω από τον Juha τα εξής καταπληκτικά. Πρώτον έπρεπε να πάρει προφυλάξεις γιατί ήταν δική της ευθύνη, του κατέστρεψε το μέλλον γιατί αυτός ονειρευόταν να ταξιδέψει να πάει στην Ελλάδα και να ζήσει στις παραλίες και τον ήλιο, ότι χάρις σε αυτήν δεν έβλεπε το παιδί του και ότι τώρα με το καινούργιο παιδί δεν θα ξαναέβλεπε το άλλο. Ότι η τέως του τον παρακαλεί να γυρίσει γιατί τον αγαπάει ακόμα και το σκέφτεται γιατί του λείπει το παιδί του. Αλλά το πιο καλό μου το φυλαγε για το τέλος. Όταν πια είχε ηρεμίσει και είχαμε αρχίσει να μιλάμε για λύσεις που συμπεριλάμβαναν και τους τρεις να είναι μαζί – βλέπετε η Τίνα συνέχιζε να θέλει τον ….πατέρα του παιδιού της κοντά της – τον ρώτησα γιατί δεν βρίσκει δουλειά κι αν ψάχνει. Τότε ο Juha γύρισε και μου είπε, «δεν θα το καταλάβεις αλλά από το ταμείο ανεργίας με στέλνουν συνέχεια σε δουλειές – ο Juha έχει μια ειδικότητα που θα μπορούσε σχετικά εύκολα να βρει δουλειά αν ήθελε - αλλά κάνουν ένα λάθος γιατί νομίζουν ότι φτάνει να κάνω εγώ στο αφεντικό, αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι και εγώ πρέπει να εγκρίνω αυτόν που δουλεύω κι αν αξίζει να με έχει σαν υπάλληλο! Και μέχρι τώρα δεν έχω βρει κανέναν!!!

Ευτυχώς τα πάντα εξελίχτηκαν με σχετική ταχύτητα και σε μια εβδομάδα η Τίνα πετούσε για Ελλάδα. Ακολούθησαν δεκάδες τηλέφωνα από τον Juha που βέβαια έψαχνε να βρει την Τίνα και εκείνη τον αγνοούσε. Κάποια στιγμή μου είπε ότι η Τίνα του είπε ότι έχασε το παιδί και να μην την ξαναενοχλήσει ποτέ πια. Έχει σταματήσει να με παίρνει τηλέφωνο μιας και την τελευταία φορά δεν άντεξα και του είπα δυο τρία πραγματάκια που είχα στο μυαλό μου.

Η Τίνα από τότε που επέστρεψε στην Ελλάδα μου έχει στείλει δυο μηνύματα ότι είναι καλά. Πραγματικά ελπίζω να είναι καλά και αν και δεν μου λέει τίποτα ελπίζω και το παιδί να είναι καλά και δεν είμαι ο μόνος που ανησυχεί και την αναφέρει συχνά και ελπίζω να το νιώθει. Με τον Juha δεν έχουμε καμία επαφή άλλωστε δεν υπήρχε και περίπτωση να έχουμε για πολλούς λόγους που δεν έχουν όλοι να κάνουν μόνο με την Τίνα. Έτσι ελπίζω να διαβάζει αυτό το κείμενο και να μας στείλει τα νέα ΤΟΥΣ!!! Και να θυμάται ότι όταν αποφασίσει να επισκεφτεί την Φιλανδία που πάντα ονειρευόταν εμείς θα είμαστε εδώ!

*********************************************

Αυτές οι τρεις ιστορίες συνέβησαν τους τελευταίους μήνες η καλύτερα τον τελευταίο χρόνο και θα μπορούσα να γράψω σειρές με posts με παρόμοιες ιστορίες που είχαν σπάνια αίσιο τέλος αλλά τις περισσότερες από κακό μέχρι τραγικό. Το να μετοικίσετε για λόγους έρωτα δεν είναι απλό και έχει περίεργες ενέργειες και παρενέργειες με αποτελέσματα που μπορούν να εξελιχτούν ακόμα και σε καταστροφικά για όλες τις πλευρές. Γι αυτό σκεφτείτε το καλά και ξεκαθαρίστε πολλά πράγματα πολύ πριν φτάσετε στη τελευταία στροφή και τις βαλίτσες και αυτό ισχύει για όλες τις πλευρές.

Όσο για τα social networks και ειδικά του facebook, συμφωνώ ότι πολλά από όσα γράφονται είναι ανοησίες αλλά αυτό ισχύει όσο δεν ξεχνάτε ότι όλα αυτά τα δίκτυα είναι εικονικά και μερικές φορές η εικόνα που βλέπετε είναι αυτή που ο άλλος έχει πλάσει για τον εαυτό του με τις θετικότερες προδιαγραφές.

*********************************************

Σύντομα θα επανέλθω με υπόλοιπες δυο κατηγορίες μετοικιζόντων στη Φιλανδία και θα ακολουθήσουν πληροφορίες για τη κατάσταση όπως έχει αυτή τη στιγμή στη Φιλανδία για όσους ενδιαφέρονται να μετοικήσουν, ένα αφιέρωμα στους Έλληνες της Φιλανδίας και την ελληνική κοινότητα – υπομονή βιαστικοί που έχουν βουίξει τα τηλέφωνα για το τι θα γράψω η σειρά σας έρχεται – και τέλος για του Φιλανδούς φασίστες. Οι τελευταίοι με τίμησαν με μια μήνυση για όσα έγραψα σε έντυπο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και για τα όσα είπα σε ένα πάνελ που συμμετείχα!!! Χαχαχαχα!!!

*********************************************

Στη φωτογραφία ο καινούργιος μου «βοηθός» στο ραδιόφωνο!!! Μέχρι ακαπέλα Abba τραγούδησε!!!

Λίγα λόγια περί μετοίκισης στη Φιλανδία – Μέρος Ι

2011-03-23T01:17:00.003+02:00

Πριν από λίγο πήρα το εβδομαδιαίο μου mail υποψήφιου για μετοίκηση στη Φιλανδία από Ελλάδα. Για άλλη μια φορά αφενός προσπαθώ να νιώσω και να καταλάβω τα αδιέξοδα που ωθούν νέους ανθρώπους απελπισμένα να ψάχνουν λύσεις στη μετοίκηση στην αρκτική Φιλανδία και αφετέρου να δώσω όσες περισσότερες πληροφορίες μπορώ. Αλλά πολύ φοβάμαι οι πληροφορίες δεν φτάνουν, για να μετοικήσεις σε μια ξένη χώρα χρειάζονταν πολλά περισσότερα από μερικά links γραφείων ευρέσεως εργασίας ή πληροφοριών του πως δουλεύει το σύστημα και σίγουρα πολλά περισσότερα από το πόσοι Έλληνες και πως ζουν στη Φιλανδία.

Κατ’ αρχή ευχαριστώ πάρα πολύ για τα ευγενικά σας mail ή μηνύματα στο facebook και να είστε σίγουροι ότι οι περιγραφές σας για την κατάσταση στην Ελλάδα είναι πολύ παραστατικές ώστε να αντιλαμβάνομαι απόλυτα τι συμβαίνει και όσα οδηγούν στην απόφασή σας. Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια για μένα και το blog μου, με τιμάτε ιδιαίτερα παρ’ όλο ότι το ενημερώνω σπάνια το τελευταίο καιρό.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας. Χάρις σε ένα ζευγάρι – με τρίχρονο παιδί – που μετοίκησε πετυχημένα πριν από μερικούς μήνες και κατά κάποιο τρόπο σηματοδότησαν το κύμα εξόδου τα ζευγάρια που μου στέλνουν αυτά τα mails τα έχω χωρίσει σε κατηγορίες. Για να μην το ξεχάσω, αναφέρομαι σε ζευγάρια γιατί το καινούργιο και αξιοσημείωτο με αυτό το κύμα σε σύγκριση παλαιοτέρων σποραδικών mails για μετοίκηση στη Φιλανδία είναι ότι πρόκειται για ζευγάρια με μεγάλο ποσοστό ανάμεσα τους με παιδιά. Στο παρελθόν το μεγαλύτερο ποσοστό ήταν …love refugees, τώρα είναι οικογένειες. Μια άλλη σημαντική διαφορά είναι η ηλικίες, ενώ στο παρελθόν ήταν γύρω στα είκοσι με τριάντα τώρα είναι μετά τα τριάντα με έναν που με συγκλόνισε μιας και ήταν συνομήλικος μου.

Λοιπόν, η πρώτη κατηγορία είναι αυτή που το σκέφτονται και ζητάνε πληροφορίες. Αυτή η ομάδα προσπαθεί απλά να καλύψει πιθανότητες χωρίς στη πραγματικότητα να έχει κανένα σκοπό να μετοικήσει. Φαίνεται από τα γραφόμενα τους. Το λυπηρό με πολλά από αυτά τα mails και που και πάλι φαίνεται στα γραφόμενα τους είναι τι ένα μεγάλο ποσοστό προσπαθεί να ξεφύγει από δάνεια σε τράπεζες ή οφειλές στο κράτος. Αυτοί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι το μεγαλύτερο μέλος της Ευρώπης συμπεριλαμβανομένων και χωρών που δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανήκουν στο σύμφωνο του Μaastricht άρα η …πολιτεία τους στους ακολουθεί όπου και να πάνε. Παράλληλα οι τράπεζες με διακρατικές και ιδιωτικές συμφωνίες λειτουργούν και πέρα του Μaastricht όπως στη περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου που υπήρξε παράδεισος οικονομικών φυγάδων μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 80. Έτσι οι οφειλές μέσω Visa, Mastersή οτιδήποτε άλλο θα σας βρουν όπου και να πάτε αργά ή γρήγορα.

Η δεύτερη κατηγορία θέλει να μετοικήσει αλλά κάτι τους κρατάει πίσω τουλάχιστον «προς το παρών.» Αυτή η κατηγορία είναι του ουδέν μονιμότερο του προσωρινού και αυτό το κάτι συνήθως είναι γονείς με …ευαίσθητη υγεία. Λυπάμαι που το λέω αλλά πολύ σπάνια φεύγουν. Το λυπάμαι έγκειται στο ότι πολλοί από αυτούς υποφέρουν και πραγματικά θα μπορούσαν να κάνουν πολλά εκτός Ελλάδας ξεφεύγοντας από επιλογές που τους επιβάλουν χωρίς την συμμετοχή τους.

Η Τρίτη κατηγορία είναι αυτή που ναι μεν κάποια στιγμή θα μετοικίσει αλλά δυστυχώς κουβαλάει όλα αυτά τα στοιχεία που δημιουργούν στερεότυπα και που στις περισσότερες περιπτώσεις θα τους οδηγήσει σε άδοξη επιστροφή ή στη μιζέρια της άδοξης παραμονής. Γι αυτή τη κατηγορία έχω να πω πολλά πράγματα κι όσο ακραία μερικές φορές ακούγονται είναι πέρα για πέρα αληθινά. Σας βεβαιώνω τα έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια τα περισσότερα. Σε κάποια από αυτά έχω αναφερθεί και στο παρελθόν.

Η Ελλάδα δεν είναι το κέντρο του κόσμου και παρ’ όλα αυτά που σας τάισαν δεν είναι η αρχή και το τέλος του πολιτισμού και σίγουρα δεν πηγαίνετε στο εξωτερικό για να μάθετε τους βαρβάρους που ζούσαν στις σπηλιές να τρώνε με μαχαιροπήρουνα. Αν προσθέσουμε σε αυτά το ότι η Ελλάδα είναι η καλύτερη χώρα στο κόσμο τότε πολύ σωστά οι ντόπιοι θα σας πουν γιατί στο διάολο ήρθατε εδώ; Αν θεωρήσετε ότι θα σας μεταχειριστούν και θα σας αντιμετωπίσουν καλύτερα από τους Αλβανούς ή τους Σομαλούς επειδή έτσι μάθατε στην Ελλάδα, κάνετε λάθος. Εδώ είσαστε και Αλβανοί και Σομαλοί.

Ο κάθε λαός έχει την εθνική του υπερηφάνεια και καλά κάνει και οι Φιλανδοί θεωρούν αξιόπιστα μόνο τα Φιλανδικά πτυχία γι’ αυτό μην περιμένετε να σας στρώσουν κόκκινο χαλί επειδή βγάλατε το Deere!!! Το ίδιο ισχύει και για την επαγγελματική προϋπηρεσία. Α, για να μην το ξεχάσω, η κομπίνα με τα επιδοτούμενα προγράμματα – μου διαφεύγει το όνομα που εξελληνισμένα χρησιμοποιείται συχνά για τους επιδοτούμενους του δημόσιου – και που χώθηκε όλη η Ελλάδα και φυσικά διακόρευσαν οι Έλληνες πολιτικοί δεν θεωρούνται προϋπηρεσία.

Ο πρώτος στόχος σου δεν είναι να βρεις τα βοηθήματα που δικαιούσαι και πως θα τα πάρεις γιατί τα αποτελέσματα αυτού του είδους μεταναστών το πληρώνουν αυτοί που πραγματικά έχουν ανάγκη αυτά τα βοηθήματα αυτή τη στιγμή. Και θα το εξηγήσω. Τα τελευταία χρόνια πολλοί μετανάστες όχι απλά εκμεταλλευτήκαν αυτά τα βοηθήματα αλλά βίασαν το σύστημα με αποτέλεσμα από τη μια πλευρά να αλλάξουν νόμοι που κάνουν πιο δύσκολο να τα πάρεις αλλά και παράλληλα αύξησαν την εχθρότητα και εντείνουν τα στερεότυπα των ντόπιων προς τους ξένους. Αλλά το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν εκατοντάδες που πραγματικά τα έχουν ανάγκη και τα στερούνται αυτή τη στιγμή έτσι που άλλαξαν – και αλλάζουν συνέχεια - οι νόμοι. Πριν από μερικά χρόνια η ένδειξη πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν αρκετή για να σε βάλει στο σύστημα. Σήμερα αυτό ξεχάστε το. Τώρα για να μπεις στο σύστημα δεν διαφέρει από τη διαδικασία του Αλβανού, απλά οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν περισσότερο χρόνο να οργανωθούν γιατί απλά δεν χρειάζονται βίζα εισόδου στη χώρα. Αλλά αυτός ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος είναι μόνο οι τρεις «τουριστικοί» μήνες. Ξεχάστε λοιπόν τα «μα είμαι Ευρωπαίος πολίτης!»

Αν περιμένετε να βρείτε τους Έλληνες που ζουν εδώ να σας περιμένουν με ανοιχτές αγκαλιές για να σας βοηθήσουν άμεσα …χαθήκατε. Η «οργανωμένη» κοινότητα είναι για τα πανηγύρια, literally όπως λένε και οι εγγλέζοι. Άντε να βγάλουμε πρόεδρο για να ζητιανεύει τα τριάντα ευρώ συνδρομή και να προσπαθεί να πάρει καμιά επιχορήγηση για να την επενδύσει στο να φέρει κάποιο τυχάρπαστο αστεράκι του Ελληνικού «Ελλάδα έχεις ταλέντο» για να προωθήσει τον Ελληνικό πολιτισμό – μας πρήξανε οι γελοίοι με τα SMS - !!! Στα ενδιάμεσα προσπαθούμε να κάνουμε και Ελληνικό σχολείο για να …βολέψουμε ημέτερη … «δασκάλα» προσπαθώντας σε άθλια Ελληνικά με επιστολή να πείσουν τα Ελληνικά υπουργεία εξωτερικών και παιδείας – έχω δει την επιστολή – τονίζοντας την ανάγκη του «δασκάλου» να έχει επίγνωση του εθνικού ρόλου παίξει. Ο φοίνικας έλειπε!!!

Αν θέλετε λοιπόν πληροφορίες για τα χαρτιά που χρειάζεστε, για τις διαδικασίες και τις απαραίτητες κινήσεις που πρέπει να κάνετε απλά κοιτάξτε τα site του υπουργείου εσωτερικών και εργασίας. Όσο για τους έλληνες επιχειρηματίες – δει πιατάδες – δεν είναι ανάγκη να έρθετε όλη την απόσταση για να δουλεύετε σαν σκλάβοι, κάντε το στην Ελλάδα. Τις περισσότερες φορές σας βλέπουν σαν φρέσκο κρέας, φτηνό εργατικό δυναμικό και ανυπεράσπιστο εργάτη/δούλο. Η συμβουλή μου είναι καλύτερα σε Φιλανδό που καθαρίζει χιόνι ή σε Τούρκο που φτιάχνει κεμπάπ. Φυσικά υπάρχουν και αξιόπιστοι Έλληνες επιχειρηματίες αλλά πόσους μπορούν να προσλάβουν, ακόμα και αυτοί που διατηρούν μεγάλες επιχειρήσεις. Από τη μια έχουν ανάγκη και ντόπιο εργατικό δυναμικό λόγο της γλώσσας, από την άλλη δεν θέλουν να δημιουργήσουν γκέτο. Αφήστε που κάποιοι έχουν δει και την κακή πλευρά του Έλληνα και έχουν κάνει αρχή τους δύσκολα να προσλαμβάνουν συμπατριώτες.

***********************************************

Επειδή τράβηξε πολύ …αυτό είναι το πρώτο μέρος θα επανέλθω σύντομα για το δεύτερο και με ποιο συγκεκριμένα πράγματα για τη Φιλανδία μιας και όπως ήδη ανέφερα τα τελευταία χρόνια και ειδικά τα τελευταία δύο έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Με της εκλογές σε ένα μήνα και τους Φιλανδούς φασίστες πιθανώς τρίτο κόμμα θα έχουμε ακόμα περισσότερε αλλαγές στο άμεσο μέλλον.

***********************************************

Στη φωτογραφία, η καινούργια μου γειτονιά στο κέντρο του Ελσίνκι πριν από δύο βδομάδες

***********************************************

Και κάτι για τους φίλους μου. Παλεύω!

Έτσι λένε…

2011-03-08T01:34:00.002+02:00

Λένε ότι ο θεός για να πλάσει τη γυναίκα πήρε κομμάτι από τα πλευρά του άντρα. Στη δικιά μου περίπτωση όταν γεννήθηκε η Δάφνη πήρε μαζί της εκείνο το πλευρό που προστατεύει τη καρδιά μου και κάθε φορά που φεύγει από κοντά μου η καρδιά μου μένει αφύλαχτη. Χτυπά με αγωνία και θέλει να σταματήσει.

Πριν από λίγο την άφησα στη μητέρα της και πήρα το δρόμο για το λιμάνι, τα πάντα παγωμένα και στο βάθος ένα φωτάκι που στα μάτια μου τρεμοσβήνει στο κάστρο της Σουομελίνας. Όταν παγώνει η θάλασσα στη Φιλανδία παγώνουν και τα κύματα και με τα κύματα παγώνει και η φωνή κι εμένα έχει παγώσει η κραυγή μου. Αλλά πηγαίνω πεισματικά κάθε βράδυ εκεί στο λιμάνι και περιμένω πότε θα ξεπαγώσει η φωνή μου, πότε θα μιλήσουν τα κύματα.

Κάποια στιγμή τα πάντα στη ζωή τελειώνουν, έτσι λένε. Όταν τελειώνουν καλά θυμάσαι την περιπέτεια, το ταξίδι, την Ιθάκη. Όταν τελειώνουν άσχημα μένουν τα ‘γιατί’ να σε τυρανάνε σαν αμαρτίες που δεν έκανες αλλά τις σκέφτηκες. Πάθη που κράτησες μυστικά αλλά σε τρομάξαν. Θέλω αμολόγητα και όλα αυτά που μια ζωή φοβόσουν ότι θα συμβούν σε σένα χωρίς εσένα και τελικά συνέβησαν.

Λένε ότι ο καιρός βοηθάει, προσαρμόζεσαι, ηρεμείς. Η καθημερινότητα βοηθάει, έτσι λένε. Το λένε και τα χαρτιά, σε μαύρο και άσπρο με σφραγίδες και υπογραφές. Οι σφραγίδες έχουν μελάνι μπλε. Σαν τη σημαία. Ας λένε. Και λένε. Τι άλλο θέλεις; Κάθε Τετάρτη και κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο. Τι άλλο θέλεις; Έτσι λένε.

Μπαμπά κοίτα, 3+5=8, είπε. Ήθελα να το δεις πρώτα εσύ, πριν τη μαμά. Έτσι είπε. Και έκανε και ένα χαμόγελο, διπλή τελεία τα μάτια και κλείσιμο παρένθεσης, το χαμόγελο. Έτσι έγραψε στο χαρτί με τη κόκκινη μπογιά. Κλείσιμο παρένθεσης το χαμόγελο. Η ζωή μας έχει γίνει μικρά μυστικά που μοιραζόμαστε κάθε Τετάρτη και κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο. Δεκάδες μικρά μυστικά. Εγώ σε πήρα πρώτος αγκαλιά, δεν της το είπα. Εγώ έκοψα το αντεράκι και το έδεσα στη ψυχή μου, δεν της το είπα. Εγώ σου έκανα το πρώτο σου μπάνιο, δε της το είπα. Εγώ ξενύχταγα όταν είχες πυρετό. Δεν της το είπα. Αλλά το ξέρει. Τουλάχιστον έτσι λέω τα βράδια που κοιτάω τα παγωμένα κύματα στο λιμάνι.

Τη Δευτέρα το πρωί ραντεβού στο υπουργείο εξωτερικών, καφέ στη κρατική τηλεόραση το μεσημέρι, συζήτηση για τις εκλογές, το απόγευμα σοσιαλιστής υποψήφιος και νωρίς το βράδυ κεντρώος υπουργός. Το βράδυ στο λιμάνι. Την Τρίτη ραντεβού με το περιοδικό για το επόμενο τεύχος, από το απόγευμα μέχρι το βράδυ άρθρα και σκέψεις. Το βράδυ στο λιμάνι. Την Τετάρτη επιτέλους τα δευτερόλεπτα έχουν λιγοστέψει και πηγαίνω κάθε φορά και πιο νωρίς για να την πάρω από το σχολείο. Με έχουν μάθει, όταν φτάνω δεν κοιτάνε πια, ξέρουν ότι είμαι εγώ. Έτσι λένε…

…

…

…

Όταν η Leena χτυπάει ξανά

2010-06-17T12:00:00.002+03:00

Παίρνοντας αφορμή από το μήνυμα που άφησε η Πωλίνα στο τελευταίο post, κάποιες λίγες σκέψεις. Η αλήθεια είναι ότι γράφω σπάνια πια στο blog όχι γιατί δεν μου αρέσει πια η ιδέα να έχω blog,ότι βαρέθηκα ή γιατί ότι είχα να πω το είπα. Φαντάζομαι όπως και πολλοί άλλοι που έχουν ασχοληθεί με τα blogs έτσι κι εγώ περνάω από φάσεις που έχουν να κάνουν όχι μόνο με την προσωπική μου ζωή αλλά και τη δουλειά μου, διαφορετικά ενδιαφέροντα και προτεραιότητες. Ίσως στη δική μου περίπτωση ακόμα και το ότι γράφω καθημερινά να έπαιξε τον ρόλο του.

Παράλληλα υπήρξε και μια στήλη που άρχισα να γράφω πέρσι και κατά κάποιο τρόπο αντικατέστησε το blog. Πολύ αγαπημένος φίλος ανέλαβε τη διεύθυνση εβδομαδιαίας εφημερίδας στο Wisconsin των ΗΠΑ και έχοντας δουλέψει παλαιότερα στον Scotchman που υπάρχει αντίστοιχη στήλη μου ζήτησε να γράφω μια φορά την εβδομάδα μιλώντας για τη Φιλανδία και τη ζωή μου εδώ ενώ παράλληλα να υπάρχει και το στοιχείο/αναφορά της περιπέτειας που θα κεντρίζει και την περιέργεια του αναγνώστη. Κάτι σαν …soup opera!

Στην αρχή πειραματίστηκα για λίγο στο Ovi magazine και μετά η ιστορία μεταφέρθηκε στην εφημερίδα κρατώντας την για 49 εβδομάδες. Το στοιχείο περιπέτεια στην ιστορία ήταν κάτι που είχα πρωτοαναφέρει εδώ και για όσους θυμούνται ήταν η ιστορία με τη Leena την γειτόνισσα μου. Τώρα το να γράφεις μια ιστορία που θα πρέπει το κάθε «κεφάλαιο» να μπορεί να σταθεί και μόνο του ενώ παράλληλα θα πρέπει να κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη ώστε να διαβάσει το επόμενο προσθέτοντας πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία και ενίοτε …τουριστικά και όλα αυτά σε 600 με 700 λέξεις δεν είναι τόσο απλό όσο πιθανώς να φαίνεται. Και φυσικά η καθημερινότητα μου και οι καταστάσεις γύρω μου δεν σταμάτησαν να επηρεάζουν το γράψιμο μου, ούτε και η παράλληλη μου εξέλιξη μέσα στο συνεχές γράψιμο-πρακτική και η εναλλαγή εικόνων και πραγμάτων που πιθανώς να με επηρέαζαν.

Και βέβαια υπήρξαν στιγμές που η ιστορία βάλτωσε, πιθανώς έγινε βαρετή ή πολύ φορτισμένη από το προσωπικό στοιχείο. Παράλληλα όμως αυτή η στήλη μετατράπηκε από μόνη της σε ένα σχολείο που μετά από 49 εβδομάδες με έμαθε πάρα πολλά πράγματα και επειδή συχνά παίρνω mails με θέμα τη συγγραφή θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα σαν άσκηση. Περνώντας τώρα στη συνέχεια της ιστορίας, στο δεύτερο βιβλίο ή δεν ξέρω πως αλλιώς να το χαρακτηρίσω νομίζω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο, εγώ αισθάνομαι πιο άνετος γι αυτό που γράφω και για όσους από εσάς θέλετε να ρίξετε μια ματιά (δυστυχώς είναι στα αγγλικά) σε πιο «ωμή» μορφή πριν από το απαραίτητο editing υπάρχει στις σελίδες του Ovi magazine στο χώρο «fiction» με τον τίτλο: 10 Helsinginkatu που σημαίνει Οδός Ελσίνκι 10 και το δεύτερο μέρος που ξεκίνησα πριν από λίγο καιρό: Back to 10 Helsinginkatu.

Η συγκεκριμένη στήλη λοιπόν πήρε δική της ζωή σταδιακά απορροφώντας περισσότερη ενέργεια από όση είχα υπολογίσει και με απομάκρυνε από άλλα πράγματα συμπεριλαμβανομένου και του blog μιας και στα δύο σημεία είχα αρκετά στοιχεία από την καθημερινότητα μου και τις σκέψεις μου.

Τώρα βέβαια αυτή η εβδομαδιαία γραφή μου επιφύλασσε και μερικές ακόμα εκπλήξεις. Στα blogs η επαφή και η αντίδραση είναι πολλές φορές άμεση και πολλοί από εσάς εκτός από την online επικοινωνία με έχουν τιμήσει και με την προσωπική φιλία κάτι που σε λιγότερο βαθμό ισχύει και με τις ευρωπαϊκές εφημερίδες που σε μεγάλο ποσοστό τους έχουν περάσει και σε παράλληλες online εκδόσεις. Έτσι συχνά βλέπω comments στα άρθρα μου ή στις αναδημοσιεύσεις άρθρων μου ακόμα και σε γλώσσες που δεν καταλαβαίνω όπως μια Γιαπωνέζικη εφημερίδα που αναδημοσιεύει άρθρα μου που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι αμερικάνοι αναγνώστες μου επιφύλασσαν μια διαφορετική αντιμετώπιση.

Έχοντας φτάσει στη τριακοστή βδομάδα της ιστορίας ένιωσα ότι η ιστορία κατά κάποιο τρόπο είχε βαλτώσει άσχημα και αποφάσισα να σταματήσω για λίγο, να πάρω μια ανάσα και να δω τι θα κάνω. Και αυτή η διακοπή κράτησε περίπου δύο μήνες μέχρι που ένα βράδυ με πήρε τηλέφωνο ο φίλος μου και μου είπε ότι έστελνε ένα πακέτο που καλό θα ήταν να ασχοληθώ άμεσα μαζί του. Το πακέτο έφτασε και μέσα υπήρχαν περισσότερα από …300 χειρόγραφα γράμματα, πράγμα καταπληκτικό για μια χώρα που ανακάλυψε οτιδήποτε έχει σχέση με το διαδίκτυο και είναι τόσο μπροστά τεχνολογικά. Η τελευταία φορά που είχα πάρει γράμμα ήταν αρκετά χρόνια πριν και τα πιο πολλά γράμματα τα είχα πάρει όταν δούλευα για την Αυγούλα χάρης σε μια γελοιογραφία που είχα κάνει και είχε ξινίσει τη τότε Ένωση Κέντρου και τον Ζίγδη, καταλαβαίνετε για πόσα χρόνια πριν μιλάμε!

Στη συγκεκριμένη ιστορία μιλάω συχνά για την περιπέτεια της υγείας μου και ειδικά για τον διαβήτη σε μια προσπάθεια να ενημερώσω ή τουλάχιστον να ταρακουνήσω τους πολλούς που ξέρουν τόσα λίγα για μια ασθένεια που δεν θεραπεύεται, μπορεί να δημιουργήσει πολλά και σοβαρά προβλήματα κυρίως από άγνοια και μη προσοχή στις οδηγίες από τους γιατρούς και που δυστυχώς σκοτώνει πολλούς περισσότερους από όσους ο καρκίνος. Έτσι λοιπόν πάνω από 300 νιώσανε την αγωνία για το τι μου συμβαίνει, αν είμαι καλά και παράλληλα έχοντας συνδεθεί με τη Leena και το πρόβλημα της ή πιθανώς (όπως ένιωσα από μερικά γράμματα) έχοντας ζήσει παρόμοιες καταστάσεις ένιωσαν την ανάγκη μιας πιο προσωπικής επικοινωνίας και τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο προσωπικό από ένα χειρόγραφο γράμμα.

Ένα ακόμα πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν η ποικιλία ηλικιών, μόρφωσης και κοινωνικής κατάστασης και βέβαια η άνεση τους να μοιραστούν μαζί μου πολύ προσωπικά στοιχεία συμπεριλαμβανομένων ακόμα και τηλεφωνικών αριθμών αν χρειαζόμουν κάτι να επικοινωνήσω μαζί τους με ένα γιατρό από ένα μικρό χωριό να προσφέρει τις υπηρεσίες του αν η Φιλανδία δεν μπορούσε να μου προσφέρει όσα χρειαζόμουν.

Ίσως κάποιοι να χαμογελάτε με τα …Αμερικανάκια αλλά αυτή η αγνή επικοινωνία είχε κάτι που η κοινωνία μας σήμερα έχει χάσει, το ανθρώπινο στοιχείο. Αυτό το να βγεις από το σπίτι σου και κάποιος άγνωστος να σου πει καλημέρα και να το εννοεί. Μια γυναίκα γύρω στα σαράντα, δασκάλα σε δημόσιο σχολείο και πολύ συνειδητός άνθρωπος μου ανέφερε την περιπέτεια της μέσα σε ένα γάμο που υπήρχε συνεχής βία. Μια γυναίκα που είχε στείλει τις ανάλογες υπηρεσίες σε σπίτια μαθητών της με την υποψία οικογενειακής βίας για δέκα χρόνια είχε βρει δεκάδες δικαιολογίες για να δικαιολογήσει τη δική της κατάσταση με αποτέλεσμα να αφήσει πολλά τραύματα και στην ίδια και στα δύο της παιδιά.

Φυσικά επέστρεψα άμεσα στο επόμενο κεφάλαιο και χρειάστηκα πάνω από δύο μήνες για να απαντήσω σε όλα τα γράμματα και να συνεχίζω να επικοινωνώ με κάποιους από αυτούς. Αυτή η κατάσταση με βοήθησε και εμένα σε προσωπικό επίπεδο. Βλέπετε όταν καθημερινά γράφω για τη μιζέρια και τη δυστυχία είχα κι εγώ την ανάγκη λίγης ανθρωπιάς και αυτά τα …Αμερικανάκια μου την έδωσαν απλόχερα.

Όσο για τη Leena, καλά η κοπέλα ανήκει σε αυτή τη κατηγορία – φαντάζομαι πολλοί την ξέρουμε ακόμα και σε πολύ κοντινούς μας ανθρώπους – που είναι μαγνήτης για τύπους σαν τον Juha. Συναντηθήκαμε σε ένα pub στο κέντρο πριν από μερικές μέρες και είχε μαζί της τη τελευταία της κατάκτηση. Δεν χρειάστηκε να πω τίποτα, κατάλαβε από το βλέμμα μου! Τι να πω, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι εκεί όταν με χρειαστεί, κατά τα άλλα …μεγάλη κοπέλα είναι!!!

Έχω αρκετά ακόμα να γράψω αλλά τα κρατάω για το επόμενο που δεν θα είναι σε …έξη μήνες!!!

****************************************************

Διάβασα στη Δάφνη τα μηνύματα σας και τις ευχές σας και αφού το σκέφτηκε για λίγο μου είπε ότι του χρόνου πρέπει να κάνουμε ένα πάρτι γενεθλίων στην Ελλάδα για να έρθετε όλοι!!!

****************************************************

Το πορτραίτο είναι της Leena’s και αυτή τη στιγμή είναι στο σπίτι κάποιου που μου λείπει πάρα πολύ!

Πιάσαμε τα ...έξη!

2010-06-05T12:36:00.003+03:00

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη συμβουλή πολύ στενού φίλου όταν γεννήθηκε η Δάφνη, απόλαυσέ το όσο διαρκεί και μιας και είσαι τυχερός να έχεις και τον χρόνο, απόλαυσέ το όσο μπορείς περισσότερο. Και αυτό κάνω κάθε μέρα τα τελευταία έξη χρόνια!

Μερικά από τα high-lights της χρονιάς που μας πέρασε: Σε επίσκεψη έσπασε ένα πράσινο βάζο. Η δικαιολογία, «μα μπαμπά το είπες κι εσύ ότι είναι ότι πιο άσχημο έχεις δει σε όλη σου τη ζωή.» Ακούγοντας στις ειδήσεις για την Ελλάδα, «Μπαμπά τώρα που εμείς είμαστε Έλληνες θα γίνουμε πολύ φτωχοί;» Και βλέποντας με εκνευρισμένο με τα γεγονότα στη Γκάζα την προηγούμενη βδομάδα αναφώνησε, «μα γιατί ψηφίσαμε αυτόν τον Μπαμπάμα!!!»

Τώρα ζω τη περίοδο που κάθε τόσο αγκαλιαζόμαστε και είναι πολύ προσεκτική όταν με φιλάει για να μη γίνω …βάτραχος. Ακόμα πιστεύει στον Αι Βασίλη, στα ξωτικά και στους δράκους αν και τελευταία μιλάει όλο και πιο συχνά για τον «αληθινό κόσμο» πράγμα που προσπαθώ απεγνωσμένα να της κρύψω.

Μπορεί να μετρήσει άνετα μέχρι το χίλια, κάνει προσθέσεις, αφαιρέσεις, πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις και έχει αρχίσει να διαβάζει τα …μεγάλα γράμματα! Χάρις σε μια φίλη φωτογράφο από την Τουρκία κατάλαβε γιατί χρειάζομαι γυαλιά και πώς βλέπω το κόσμο χωρίς αυτά γιατί μέχρι τώρα είχαμε κάποιες διαφωνίες για το αν έπρεπε να φοράω γυαλιά και με τη βοήθεια μια άλλης φίλης που δουλεύει στο κρατικό ραδιόφωνο έκανε την πρώτη της ραδιοφωνική παρουσία. Στη δική μου εκπομπή …ντρέπεται!!!

Τα όνειρα της για όταν μεγαλώσει είναι ακόμα λίγο μπερδεμένα, θέλει να γίνει δασκάλα, ροκ σταρ, οδοντίατρος, ξωτικό, ζωγράφος. Στη προσπάθεια μου να ακούσουμε Keith Jarrett άντε Van Morrison για πιο ελαφρύ μου είπε ότι αυτή είναι μουσική για γέρους και επιστρέψαμε στο …dancing queen!!! Στα γενέθλια της την προηγούμενη βδομάδα ήθελε …θέμα …ντίσκο και έτσι πήραμε ακόμα και αυτές τις περιστρεφόμενες λάμπες με τα κρυσταλλάκια και τα πολλά χρώματα. Φυσικά οι Abba μονοπώλησαν τη βραδιά!

Τα πρωινά μου συνεχίζουν να είναι περιπέτεια μέχρι να διαλέξει τι θα φορέσει και συνεχίζει να έχει άποψη για το τι φοράω. Δεν είμαι …cool αλλά ευτυχώς είμαι ένας πολύ αστείος μπαμπάς και αυτό το δεύτερο μεταξύ μας το προτιμώ. Συνεχίζουμε να παρατηρούμε τους δράκους και τις δρακοφωλιές, να μας συναρπάζουν τα δελφίνια, έχουμε υιοθετήσει ένα κουνελάκι και ένα σκαντζόχοιρο και θέλουμε να πάρουμε ένα σκυλάκι - σε αυτό εγώ είμαι χειρότερος!!!

Οι παρέες της παραμένουν πολυεθνικές, το πάρτι γενεθλίων της θύμιζε ΟΗΕ με κοινό όχι την γλώσσα αλλά τους …Αbba! Οι καλύτερες της φίλες είναι μια μικρή ναζιάρα και υπέροχη Νιγηριανή, μια πανέμορφη Σομαλή, μια πεισματάρα Γερμανίδα, μια μη μου άπτου Φιλανδή και μια πριγκίπισσα Φιλανδή!!! Της αρέσει ο Kobo και ο Henry. Ο Jurko όλο τρέχει στη μαμά του και δεν της αρέσει πια.

Τον Αύγουστο θα κάνει μια σειρά από τεστ για να αποφασίσουμε τι θα γίνει με το σχολείο. Οι δάσκαλοί της προτείνουν να πάει μέχρι τα Χριστούγεννα στη πρώτη τάξη και μετά να πηδήξει στη Δευτέρα. Η Δάφνη δεν ακολουθεί το Φιλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα. Σε αυτό το θέμα αυτός που είναι περισσότερο σκεπτικιστής είμαι εγώ που προτιμώ το παιδί μου να χορεύει Abba και να παρακολουθεί τους δράκους από το να λύνει μαθηματικές ασκήσεις στα έξη του! Ίσως σε δυο τρία χρόνια που είναι πιο συνειδητοποιημένη είναι διαφορετικά. Αυτό που με σταματάει περισσότερο είναι ότι λύνοντας ένα πρόβλημα – που δεν είναι πρόβλημα – δημιουργήσουμε σειρά από προβλήματα βάζοντας το εξάχρονο σε μια αίθουσα με οκτάχρονα και εννιάχρονα.

Η Δάφνη σε κάποια θέματα είναι λίγο πιο ανεπτυγμένη σε σχέση με τα συνομήλικα της αλλά σε άλλα είναι ένα νορμάλ εξάχρονο. Αυτή είναι μια συζήτηση που έχει αρχίσει από το τέλος της προηγούμενης χρονιάς και πλησιάζει η ημέρα της απόφασης. Η ίδια σε μια πρώτη συζήτηση φοβάται ότι θα χάσει τις φίλες της και για μένα αυτό είναι σημαντικό.

Κατά τα άλλα, εδώ έχουμε καλοκαίρι, η μέρα είναι πια εδώ και κρατάει όλο και περισσότερες ώρες και φυσικά οι περισσότεροι Φιλανδοί να έχουν ξεκινήσει τις διακοπές τους. Σε λίγες μέρες κλείνουν τα σχολεία και τον Ιούλιο η Φιλανδία θα είναι σε διακοπές.

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν. Ελπίζω να είστε όλοι καλά!!!

******************************

Οι φωτογραφίες είναι από μια φωτογράφιση για εσωτερική διακόσμηση! Μας λέιπουν μερικά ...δόντια αλλά ... :)

Χρόνια Πολλά! Καλά Χριστούγεννα

2009-12-21T22:47:00.005+02:00

Φαντάζομαι οι περισσότεροι ξέρετε τη Μαφάλντα. Το μικρό κοριτσάκι στα σκίτσα του Quino με τις τρομακτικές απορίες. Υπάρχει λοιπόν ένα σκίτσο που η Μαφάλντα με τον μικρό της αδερφό τραγουδάνε όσο πιο δυνατά μπορούν. Την ίδια στιγμή η πατέρας τους κρυμμένος πίσω από την πόρτα ακούει φανερά συγκινημένος με ένα δάκρυ στο μάτι.

Λοιπόν την συγκεκριμένη σκηνή εγώ την έχω ζήσει εκατοντάδες φορές μιας και το γραφείο μου είναι δίπλα στο δωμάτιο της Δάφνης και στο ρεπερτόριο της τελευταία έχουν εισβάλει οι ...Abba!!! Έτσι τον τελευταίο καιρό έχουμε τα Money, money, Dancing Queen και φυσικά το Mama mia...

Πριν από λίγες μέρες τα επτά αγγλόφωνα σχολεία του Ελσίνκι κάναν κοινή Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στο Filandia και δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο τρόπο για να σας στείλω τις θερμότερες ευχές μας για τα Χριστούγεννα και το Νέο Έτος από τα λίγα δευτερόλεπτα με αυτές τις παιδικές φωνές.

Όσο για το που βρίσκεται η Δάφνη σε αυτό το χαμό από παιδάκια, ένας υπαινιγμός θα μπορούσε να είναι η παρακάτω φωτογραφία... που παρεπιπτόντως όσοι μας έχουν επισκεφτεί ...ξέρουν που είναι!!!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους σας!!!

Το τέλος μιας έκθεσης

2009-11-18T11:34:00.002+02:00

Το να διαλύεις μια ...έκθεση σε αφήνει με ένα συναίσθημα απέραντης θλίψης. Σήμερα μαζέψαμε τα τελευταία κομμάτια από τη γκαλερί και στη πραγματικότητα ότι είχε μείνει μετά από είκοσι μέρες φώτα και χειροκρότημα είναι μερικά κομμάτια ξύλο, τρία δεμάτια από πλέγμα, τριάντα κιλά άμμος για μια κατασκευή που είχα φτιάξει και σκόνη. Όταν έσβησα τα φώτα και αποχαιρέτησα την υπεύθυνη της γκαλερί ήταν σαν να αποχαιρετούσα και τα έργα που είχα παρουσιάσει.

Βέβαια υπάρχει η ...επόμενη και αυτή τη φορά θα είναι πολύ πιο συναρπαστική μιας και γίνεται σε μια από τις γνωστές γκαλερί του Λονδίνου, αυτή τη φορά παρουσιάζω κάτι ολοκαίνουργιο σε ένα χώρο πραγματική έμπνευση μιας και η μία αίθουσα της γκαλερί μοιάζει με τούνελ. Στο μεταξύ στην αρχή της χρονιάς συμμετέχω και στις εκδηλώσεις στο Turku που το νέο έτος θα είναι μια από τις πολιτιστικές πρωτεύουσες.

Κατά τα άλλα κάποιος εδώ βιάζεται για να έρθουν τα Χριστούγεννα και έχει στείλει τόσα γράμματα στον Άι Βασίλη με παραγγελίες που έχω αρχίσει να ...τον λυπάμαι!!! Στην υπόδειξη ότι ο Άι Βασίλης μπορεί να φέρει μόνο δύο δώρα ...του έγραψε καινούργιο γράμμα με υποδείξεις του πως μπορεί να βάλει περισσότερα δώρα στο σάκο του!!!

Αυτή τη στιγμή πρέπει να μαζέψω ένα χώρο γεμάτο από ξύλα, καρφιά, άμμο και τελάρα που μόλις ξεφορτώσαμε, ομολογώ ότι σε καμιά σχολή δεν σε προετοιμάζουν για το πόσο χαμαλίκι έχει η τέχνη, και σιγά σιγά να προετοιμαστώ για το επόμενο πακέτο που είναι μια σειρά από ομιλίες συμπεριλαμβανόμενου και του θέματος της γυναικείας κλειτοριδεκτομής που ξέρετε ότι ασχολούμαι τα τελευταία χρόνια μιας και το θέμα είναι σοβαρό εδώ με τους Σομαλούς μετανάστες και παρ' όλο που κατά περιόδους τα ΜΜΕ σε όλο το κόσμο αναφέρονται σε αυτό και διάφορες γνωστές προσωπικότητες μιλάνε δεν έχει σταματήσει, ούτε καν ελαττωθεί απ' εναντίας επειδή είναι παράνομη και τη κυνηγάνε, γίνεται κάτω από άθλιες συνθήκες που στο τέλος κοστίζουν ζωές.

Έτσι ...χωρίς λόγια...

2009-10-28T22:16:00.010+02:00

Γιατί οι εικόνες λένε πάντα περισσότερα από τις ...λέξεις!!!

Γιατί έκθεση που συμπεριλαμβάνει μια jazz band με σκίτσα δεν γίνεται χωρίς την Δάφνη...

Γιατί εμείς οι δυό πάμε παντού ...πακέτο!!!

ΥΓ. Η έκθεση είναι αφιερωμένη σε δυό καρδιές που ξέρουν ...ή καλύτερα αισθάνονται τι σημαίνουν για μένα αυτοί οι άγγελοι!

Πολλά φιλιά σε όλους σας!!!

ΥΓ. Για όσους παρατηρήσαν κάτι περίεργο με το ...κούρεμα της Δάφνης είναι γιατί για άλλη μια φορά αποφάσισε να ...κουρευτεί μόνη της!!!

Σαν ρεκτιφιέ!!!

2009-08-09T12:53:00.002+03:00

Ένα μπαλωματάκι εδώ και ένα κόψιμο εκεί, ακόμα ένα μπαλωματάκι εκεί και κάτι που το λένε μπαλονάκι αλλά δεν μοιάζει σε τίποτα με μπαλονάκι, ύστερα ακόμα ένα κοψιματάκι και λίγο σπρώξιμο από δω κι εκεί και το ρεκτιφιέ ...έτοιμο!

Η καρδιά είναι η ίδια, απλό ρεκτιφιέ ήταν. Σήμερα έχω πια σηκωθεί ...όπως παρατηρήσατε και φυσικά η πρώτη κίνηση ήταν ...power on! Είπαμε η ...καρδιά δεν άλλαξε!!!

Εκθέτομαι ...Ρωσικά!

2009-07-06T12:31:00.012+03:00

Την Παρασκευή που μας πέρασε έφυγε το κασόνι – δεν μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά – με τους πίνακες για την Αγία Πετρούπολη. Λοιπόν ο δήμος της Αγίας Πετρούπολης και το μουσείο Ερμιτάζ οργανώνουν για φέτος μια σειρά εκδηλώσεων στα πλαίσια μιας σειράς καλλιτεχνικών ενεργειών με την επωνυμία “Διάλογοι” Στις εκδηλώσεις συμμετέχουν από θεατρικά συγκροτήματα μέχρι ζωγράφοι, γλύπτες και μουσικοί.

Στην αίθουσα “Μεναζ” λοιπόν και μετά από πρόσκληση του μουσείου Ερμιτάζ κάποιοι σίγουρα άσχετοι με την τέχνη, αποφάσισαν να κάνουν ένα αφιέρωμα στη δουλειά μου και έτσι συμμετέχω με 36 πίνακες που αποτελούν τρεις ενότητες σαν ένα μίνι αφιέρωμα στην στην pop art και την press art, τουλάχιστον έτσι οι άλλοι χαρακτηρίζουν την δουλειά μου κατά τη συνήθη πρακτική των πάντων να βάζουν ...ταμπέλες!

Από τους 36 πίνακες οι δώδεκα θα επιστρέψουν στο Ελσίνκι με το τέλος της έκθεσης και οι υπόλοιποι θα παραμείνουν στη Ρωσία με έξη από αυτούς να συμπεριλαμβάνονται σε μια παγκόσμια περιοδεία που οργανώνει το Ερμιτάζ αφιέρωμα στη μοντέρνα τέχνη για τα επόμενα τρία χρόνια και οι υπόλοιποι θα παρουσιάζονται μόνιμα σε διάφορα μουσεία μοντέρνας τέχνης της Ρωσίας. Κάποιοι από τους δώδεκα που επιστρέφουν θα παρουσιαστούν και στην προσωπική μου έκθεση τον Οκτώβριο στο Ελσίνκι ή στην ομαδική του ΕU-MAN την ίδια περίοδο.

Τώρα έχουμε και λέμε, η πρώτη ενότητα είναι τα πορτρέτα. Αυτή είναι η Σομαλή φίλη μου η Σάϊντο που έχω γράψει συχνά για τις περιπέτειες μας.

Και φυσικά τα πιο τρυφερά μάτια που έχω δει! Ελπίζω να μην ...σαλτάρει μόλις δει τον ...πίνακα.

Αυτή ελπίζω να την αναγνωρίζετε μιας και είναι η πριγκίπισσα μου. Τη Δάφνη τη ζωγραφίζω συχνά κάτι που σας βεβαιώνω ...εκτιμά ιδιαίτερα!

Η δεύτερη ενότητα είναι λίγο διαφορετική και μάλλον πιο ...πολιτικοποιημένη. Ο τίτλος είναι “state brutality”... κρατική βια (;) και οι εικόνες υποθέτω μιλάνε περισσότερο από ότι και να γράψω.

Η τρίτη ενότητα έχει μια μικρή ιστορία από πίσω της. Πριν από μήνες και μέσω του facebook με βρήκε ένα παλιός γνωστός από Αγγλία που είχα πάνω από είκοσι χρόνια να ακούσω τη φωνή του. Έχοντας κάνει καριέρα στις εκδόσεις έχει καταλήξει τα τελευταία χρόνια αρχισυντάκτης περιοδικού ποίησης και λογοτεχνίας και με έψαχνε γιατί ήθελε να δημοσιεύσει ένα από τα ποιήματα που είχα γράψει πριν από ...νομίζω πάνω από είκοσι χρόνια. Έτσι συζητώντας εκείνο το βράδυ του είπα ότι τον τελευταίο καιρό έχω ξαναγυρίσει στη ζωγραφική και αυτό έγινε η αφορμή να μου ζητήσει να ζωγραφίσω κάτι για το περιοδικό του ώστε να συνοδεύσει τον ποίημα. Αποτέλεσμα ο ...πορτοκαλί πίνακας που βλέπετε και μια σειρά ακόμα από πίνακες που ακολούθησαν για να δημιουργηθεί η ενότητα, “crossroads” ...σταυροδρόμια! Ο πορτοκαλί πίνακας θα γίνει και εξώφυλλο σε ένα έντυπο που θα τυπώσει το Ερμιτάζ για τις γενικότερες εκδηλώσεις.

Τα εγκαίνια της έκθεσης είναι στις 14 Αυγούστου και η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 5 Σεπτεμβρίου. Στην έκθεση για σειρά από λόγους δεν θα μπορέσω να πάω αλλά πολλοί μου υποσχέθηκαν φωτογραφίες και ο διευθυντής του Ερμιτάζ πρόκειται να διαβάσει το ποίημα που έγινε η έμπνευση για τη τρίτη ενότητα.

Την Παρασκευή συνέβη και κάτι ...αστείο. Με πήρε τηλέφωνο ένας νεαρός με έντονη αγγλική προφορά και μου ζήτησε να συναντηθούμε για να μου πάρει συνέντευξη τονίζοντας ότι θα πρέπει να γίνει Σαββατοκύριακο μιας και θα είναι πιο εύκολο για αυτόν να ταξιδέψει. Ο νεαρός έπαιρνε τηλέφωνο από τη Μόσχα αλλά το αστείο δεν ήταν ότι θελαν να μου πάρουν συνέντευξη, αυτό είναι μάλλον δραματικό και δείχνει έλλειψη θεμάτων, αλλά το έντυπο που θα τυπώσει την συνέντευξη. Το ρωσικό ...playboy!!! Έτσι θεωρώντας ύψιστη τιμή να βρεθώ ανάμεσα στην Pamela Anderson και κάποια δίμετρη Ρωσίδα ...δέχτηκα!!!! παράλληλα έρχεται ένα τηλεοπτικό συνεργείο από την Αγία Πετρούπολη για να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή μου στη Φιλανδία. Φαντάζομαι ότι όταν έρθει η ώρα θα έχω κλιπ για να βάλω κι εδώ.

Αυτά τα ολίγα από εμάς, σε λίγες μέρες αναχωρούμε για την συνήθη πορεία στο Pori jazz festival και τις λίμνες, μην ξεχνάτε ότι εδώ έχουμε μεσοκαλόκαιρο αυτή τη περίοδο. Ελπίζω να περάσετε όλοι ένα καλό καλοκαίρι και εγώ θα έχω το ...κομπιούτερ μαζί μου οπότε θα ...επικοινωνώ τα νεότερα!!! Πολλά φιλιά σε όλους σας.

Όταν τα νέα ...ασελγούν

2009-07-04T11:41:00.004+03:00

Μερικές φορές η ...δεν ξέρω πως να τη χαρακτηρίσω, αντιμετώπιση των γεγονότων στην Ελλάδα με κάνει να ανατριχιάζω και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει και αλλού απλά ...εκεί με ενοχλεί περισσότερο.

Όπως κάθε Σάββατο πρωί διαβάζω τις εφημερίδες και δυο τρία θεωρητικά ενημερωτικά blogs και φυσικά το ίδιο έκανα και σήμερα το πρωί, έτσι διάβασα κάτι που με έκανε να μουδιάσω – αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος που μπορώ να το τοποθετήσω - και επειδή δεν έχω και πουθενά αλλού να το πω την πληρώνει το δικό μου blog!

Λοιπόν έχουμε και λέμε, υπάρχουν δύο τίτλοι που υπάρχουν σε διάφορες μορφές αλλά με το ίδιο νόημα σε όλες τις εφημερίδες και στα ενημερωτικά blog που προανέφερα, ο πρώτος αφορά τον πα-τέρα που ασελγούσε στη δωδεκάχρονη κόρη του και την φίλη της. Μάλιστα μερικοί τονίζουν ότι η φίλη της κόρης ήταν και ...ορφανή, σημειολογικό θα μου πείτε αλλά έχει και αυτό τη σημασία του μιας και δεν γίνεται για το ...ορφανή αλλά για το πιασάρικο του τίτλου. Και σωστά χαρακτηρίζεται τέρας και σωστά τουλάχιστον για μένα αντιμετωπίζει την κατακραυγή του τύπου.

Απλά λίγο παρακάτω υπάρχει μια ακόμα είδηση για ένα δάσκαλο φρεσκοπαντρεμένο που ...αποπλάνησε δωδεκάχρονη ανήλικη. Το φρεσκοπαντρεμένος είναι ανάλογα σημειολογικό, το τραγικό είναι ότι ο μεν πρώτος ασέλγησε, εγκλημάτησε, κακοποίησε το ορφανό ενώ ο δεύτερος ...αποπλάνησε! Παράλληλα οι περισσότεροι έχουν και συγκινητικές περιγραφές όσων συμπαραστέκονται στον ...δάσκαλο με πρωτοστάτησα την γυναίκα του και την αδερφή του.

Τι κάνει τον δεύτερο να διαφέρει από τον πρώτο; Ο δεύτερος είναι “άντρας” που πλανήθηκε από τα θέλγητρα της ...πρόωρα ανεπτυγμένης δωδεκάχρονης; Γιατί αυτό είναι το μήνυμα που αφήνουν κάποια από τα δημοσιεύματα. Γιατί ο δεύτερος έχει άλλοθι και δεν είναι παιδεραστής;

Δεν έχω να πω τίποτα άλλο, απλά νιώθω αηδιασμένος και τουλάχιστον από τα blog περίμενα κάτι καλύτερο για να μην πω τίποτα για τις ...έγκριτες εφημερίδες!

Ελληνικά blogs στο Ovi magazine

2009-07-02T09:49:00.004+03:00

Φυσικά παρακολουθώ την Ελληνική επικαιρότητα και φυσικά γράφω μερικές φορές στο Ovi magazine σκέψεις μου για τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα ...σπάνια στα Ελληνικά. Τα όσα γίνονται, γράφονται και λέγονται αυτή τη περίοδο σχετικά με τα blogs με έχει κάνει έξαλλο γιατί εκτός από ανικανότητα αποδεικνύει και την απόλυτη άγνοια για ένα αντικείμενο που προσπαθούν να ελέγξουν – ή δεσμεύσουν – με νομικά κόλπα. Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το Ovi magazine αλλά το προσθέτω και εδώ μιας και αναφέρεται στα blogs...

***********************

Βρε παιδιά τι παίρνετε εκεί στην Ελλάδα και δεν μας το λέτε; Μήπως πριν τους αρσιβαρίστες τη ντόπα την δοκιμάζουν πολιτικοί και εισαγγελείς; Κάποιες στιγμές σαν αυτή λυπάμαι που γράφω επώνυμα γιατί δυστυχώς εισαγγελικά σκουλήκια, απομεινάρια μιας φασιστικής εποχής που ποτέ δεν δέχτηκε κάθαρση από την εποχή του γέρου Καραμανλή και σίγουρα σε εντεταλμένη αποστολή από τα οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα που τους στηρίζουν και επιβάλουν, εισηγούνται αποφάσεις σαν αυτή που αφορά το φακέλωμα επωνύμως των blog.

Ξέρω ότι το ύφος ενοχλεί αλλά η γνωμοδότηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σανιδά για τα blogs είναι πολύ περισσότερη ενοχλητική γιατί εκτός του ύφους συνοδεύεται από ανικανότητα και βλακεία, και αυτά κύριοι εισαγγελείς και λακέδες των εκδοτών τα λέω επώνυμα για να ...μην χανόμαστε! Αλλά πριν μιλήσουμε για την βλακεία σας ας ξεκινήσουμε με δύο Φιλανδικά παραδείγματα έτσι για να καταλάβετε ότι δεν είσαστε οι πρώτοι που δοκιμάσατε να φιμώσετε το διαδίκτυο.

Πριν από τέσσερα χρόνια η Φιλανδική αστυνομία με εισαγγελική εντολή εισέβαλε στο σπίτι φοιτητή σε πόλη της ανατολικής Φιλανδίας κατασχέοντας τρεις υπολογιστές και συλλαμβάνοντας τον κάτοχο. Ο λόγος, τρομοκρατία! Ο νεαρός διατηρούσε blog που μετέφερε μηνύματα και ανακοινώσεις γνωστής – για τους ασχολούμενους του θέματος τουλάχιστον - εξτρεμιστικής Τσετσενικής ομάδας στη Ρωσία. Στο blog εκτός από ιδεολογία, μεθοδολογία, ανακοινώσεις και οδηγίες υπήρχαν ακόμα και περιγραφές στόχων σε Ρωσικό έδαφος. Μετά από τρεις μέρες η αστυνομία υποχρεώθηκε να επιστρέψει τον νεαρό στη κατοικία του και τους υπολογιστές και παράλληλα να τον αποζημιώσει χρηματικά για όλες τις καταστροφές και την ταλαιπωρία. Ξέρετε γιατί κύριε Σανιδά που μαύρη σανίδα σας λείπει; Γιατί το συγκεκριμένο blog ήταν .com και όχι .fi, δηλαδή δεν ανήκει στην Φιλανδική αρμοδιότητα και οι μόνοι που είχαν δικαίωμα να το κλείσουν σαν blog και όχι να συλλάβουν τον νεαρό ή οτιδήποτε άλλο ήταν ο Google blogger που προσφέρει την συγκεκριμένη υπηρεσία. Για να το κάνει αυτό ο Google blogger απαιτούσε πολύ σωστά την προσκόμιση σοβαρών αποδείξεων που τόσο η εισαγγελική αρχή όσο και η αστυνομία αδυνατούσαν να προσφέρουν. Κατά τον δικηγόρο του ο νεαρός ...έπαιζε με μια φανταστική κατάσταση!

Τώρα αν πραγματικά ο νεαρός απλά ...έπαιζε ή ήταν τρομοκράτης είναι άγνωστο και δυστυχώς ποτέ δεν θα μάθουμε την αλήθεια και αυτό γιατί τόσο η εισαγγελία όσο και η αστυνομία αποδείχτηκαν ανίκανοι. Ενώ στόχος θα έπρεπε να είναι να μαζέψουν στοιχεία για εγκληματικές ενέργειες, στη συγκεκριμένη περίπτωση τρομοκρατικές αν αλήθευαν οι υποψίες, επικέντρωσαν κάθε τους ενέργεια στο να κλείσουν ένα blog! Στο τέλος τους στοίχισε κάτι παραπάνω αλλά από ότι φάνηκε στη συνέχεια πήραν το μάθημά τους και σταματήσαν να κυνηγάνε τα blog και την ανωνυμία στο διαδίκτυο.

Η δεύτερη περίπτωση αφορά γνωστό εστιατόριο. Blogger επισκέφτηκε το συγκεκριμένο εστιατόριο και αντιμετώπισε αναμονή στο σερβίρισμα, απαράδεκτο φαγητό και υπερχρεωμένο λογαριασμό. Οπότε έκανε το λογικό, να γράψει τα πάντα στο blog του και να παροτρύνει πιθανούς επισκέπτες του συγκεκριμένου εστιατορίου να το ξανασκεφτούν. Το τι σημαίνει ανωνυμία στο ίντερνετ πια το ξέρουν όλοι εκτός από τους ανόητους της εισαγγελίας φυσικά, έτσι ο ...ανώνυμος blogger βρέθηκε με ταχύτητα από τον δικηγόρο του εστιάτορα και κατέθεσε μήνυση ζητώντας χιλιάδες ευρώ ως αποζημίωση για δυσφήμιση. Η αστυνομία έτριβε τα χέρια της και το πανηγύριζε γιατί επιτέλους βρήκε τρόπο να χτυπήσει τα blog μέχρι που η ιστορία έφτασε στο δικαστήριο και ο δικαστής αποφάσισε ότι ήταν δικαίωμα του blogger να εξιστορήσει την ιστορία που τον οδήγησε στην απόρριψη του συγκεκριμένου εστιατορίου όσο και να προειδοποιήσει τους συμπολίτες του για την εμπειρία του.

Ο δικαστής μάλιστα το περιέγραψε σαν υποχρέωση του και όχι απλά δικαίωμα του μιας και είχε το μέσον για να το κάνει. Ο μηνυτής εστιάτορας υποχρεώθηκε να πληρώσει όλα τα δικαστικά έξοδα και να αποζημιώσει τον blogger για την ταλαιπωρία που είχε διαρκέσει ένα πεντάμηνο. Τέλος πριν από δύο χρόνια το κρατικό ίδρυμα ραδιοτηλεόρασης και η μεγαλύτερη Φιλανδική εφημερίδα μήνυσε blogger για την χρήση κειμένων και φωτογραφιών χωρίς άδεια, στη συγκεκριμένη δίκη θα ήμουν ένας από τους μάρτυρες αλλά η δίκη δεν έφτασε ποτέ στις δικαστικές αίθουσες μιας και οι μηνυτές αποσύραν τις κατηγορίες την παραμονή έναρξης της δίκης προβλέποντας την αποτυχία.

Στη Σουηδία πριν από μερικούς μήνες στήθηκε μια παρωδία δίκης με στόχο το PirateBay με το γνωστό καταδικαστικό αποτέλεσμα. Το τέλος; Το PirateBay πουλήθηκε αυτές τις μέρες αφήνοντας τους δημιουργούς του με ένα πολύ καλό κέρδος και τους κατήγορους να έχουν να αντιμετωπίσουν και ένα καινούργιο πολιτικό κόμμα που δυναμώνει καθημερινά με στόχο την ελευθερία στο ίντερνετ. Το ίδιο κόμμα υπολείπεται μόνο 500 υπογραφών από τις τρεις χιλιάδες που χρειάζεται για να νομιμοποιηθεί και στην Φιλανδία δημιουργώντας μια νέα και απρόβλεπτη δύναμη μέσα στα κοινοβούλια.

Για να αναφέρω κάτι που έχω αναφέρει και στο παρελθόν, στο ίντερνετ υπάρχει εγκληματικότητα όπως υπάρχει και σε κάθε άλλη πλευρά της κοινωνίας μας, άλλωστε το ίντερνετ δεν είναι τίποτα περισσότερο από καθρέφτης της κοινωνίας μας. Αλλά αυτή η εγκληματικότητα δεν αντιμετωπίζεται με δόσεις βλακείας, άγνοιας και ανικανότητας ...κύριε Σανιδά, μαύρη σανίδα που σας χρειάζεται. Αυτή η εγκληματικότητα αντιμετωπίζεται με στελέχωση από ανθρώπους με γνώση και με την ανάλογη τεχνική ειδίκευση και παράλληλα με το ανάλογο εξοπλισμό όπως κάνουν οι αστυνομίες και νομικές αρχές όλου του κόσμου αυτή τη στιγμή αφού έχουν φάει τα μούτρα τους μερικές φορές. Με φασιστικές νοοτροπίες και πρακτικές το μόνο που καταφέρνετε είναι να αποδεικνύεται την βλακεία σας και την ανικανότητα σας.

Για την Ελληνική δικαιοσύνη δεν έχω να πω πολλά πράγματα, τα έχω πει συχνά και στο παρελθόν επώνυμα. Ένα κλειστό κύκλωμα με τις ρίζες του στην εποχή Μεταξά που με ελάχιστες εξαιρέσεις για να γίνεις μέλος πρέπει να έχεις στο οικογενειακό σου δέντρο τουλάχιστον ένα Χίτη και ένα δοσίλογο ή χαφιέ, εικονοστάσι με φωτογραφίες του Παπαδόπουλου στη ντουλάπα και τις Χριστουγεννιάτικες ευχές του τέως. Αλλά δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που είναι λάθος αλλά και όλο το σύστημα γιατί η δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν δέχτηκε ποτέ εκκαθάριση αλλά έμεινε θεωρητικά και πρακτικά ακόμα και σε νομοθετικό επίπεδο στην εποχή του Μεταξά και όσο θα βρίσκεται εκεί τίποτα δεν θα αλλάξει αλλά αυτό απαιτεί πολιτική τόλμη, κάτι που τα υποχείρια νταβατζήδων εργολάβων υπολείπονται.

Και μιας και μιλάμε για νταβατζήδες εργολάβους ας μιλήσουμε και για τους εκδότες. Στην Ελλάδα οι εκδότες κατάφεραν εκεί που αποτύχαν οι περισσότεροι εκδότες στο δυτικό κόσμο, από την τετάρτη εξουσία να γίνουν η απόλυτη εξουσία με τους πολιτικούς, δικαστικούς και κάθε μορφής εξουσία υποχείρια τους. Και η ελευθερία του τύπου στην Ελλάδα είναι μονόδρομος όσο εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους και κατά την προσφιλή επωδό ενός από αυτούς, όσο εξυπηρετεί τον μακροπρόθεσμο και μεγαλύτερο στόχο. Σε αυτό συμβάλουν και μια μικρή ομάδα Ευαγγελάτων, Πρετεντέριδων και λοιπών ...επωνύμων δημοσιογράφων. Πρώτα και ίσως τραγικά τους θύματα οι δημοσιογράφοι και η δημοσιογραφία που δίδαξαν μορφές σαν τον Βλάχο ή τον Χρυσοστομίδη. Στη συνέχεια όλοι οι υπόλοιποι μιας και πάσχουν από μόνιμη σχιζοφρένεια όσο αφορά τις ορέξεις τους. Στο κύκλο τους συμπεριλαμβάνονται δικηγορίσκοι – ενίοτε παντρεμένες με ...αντιπρόσωπο των ...bloggers (LOL όπως θα λέγαν ανωνύμως και τα blogs) - λογιστές και Ψινάκιδες ανάλογα το δέντρο και όχι το δάσος – άλλη μια επωδός από τις προσφιλείς εκδότη.

Πριν από λίγο καιρό και το έχω αναφέρει ξανά, ο Ropert Murdoch έκανε μια σημαντική δήλωση για το μέλλον του τύπου υποδεικνύοντας το διαδίκτυο και επισημαίνοντας ήδη την αλλαγή πορείας της αυτοκρατορίας του η δε NGO, Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα έχει αρχίσει τα τελευταία δύο χρόνια να ενσωματώνει τους bloggers στις ενέργειες και ανακοινώσεις της.

Η Ελληνική κυβέρνηση τέλος είναι ανίκανη εξ ορισμού να κατανοήσει και να ενεργήσει ανάλογα έτσι απαλλάσσεται λόγο βλακείας και ειδικά η συγκεκριμένη κυβέρνηση απλά εκτελεί εντολές έντρομη ότι θα χάσει το προνόμια που της δίνει η θέση στις χοντρές αρπαχτές. Μην αμφιβάλλετε ότι και οι Σοσιαλιστές θα είναι μια από τα ίδια, αυτοί άλλωστε έχουν και τον blogο-φονιά Πάγκαλο!

Έτσι λοιπόν ότι και να κάνουν οι εκδότες που βλέπουν τους bloggers σαν εχθρούς και όχι σαν μια ευκαιρία πραγματικής ελευθερίας, όσα βρώμικα κόλπα κι αν χρησιμοποιούν με η χωρίς τη συνεργασία μιας ανόητης εισαγγελίας και μιας ανίκανης αστυνομίας δεν μπορούν να σταματήσουν το μέλλον, για τον απλό λόγο γιατί το μέλλον είναι εδώ!

Y.Γ.1 Πωλινάκι λίγη υπομονή ...δύο μέρες!!! :p
Y.Γ.2 Ρωξάνη, I got the mail ;)

Χρόνια Πολλά Δάφνη!

2009-05-29T21:33:00.004+03:00

Αυτές τις μέρες ήταν τα γεννέθλια της Δάφνης και παράλληλα τα γεννέθλια αυτού του blog. Μεταξύ τους έχουν δύο χρόνια διαφορά και όπως βλέπετε στις φωτογραφίες τα πέμπτα μας γεννέθλια τα γιορτάσαμε με τον ίδιο ενθουσιασμό που γιορτάσαμε τα δεύτερα!

Το 'μας' στο τέλος του 'πέμπτα' το εννοώ γιατί όπως ακριβώς είχα γράψει και για τα δεύτερα γεννέθλια της μετά την γέννηση της η ζωή μου είναι σαν να πέρασε σε ένα καινούργιο βιβλίο, (βιβλίο όχι κεφάλαιο) που η Δάφνη κυριαρχεί απόλυτα. Νομίζω ότι εάν δεν υπήρχε η Κάτρη να με συγκρατεί όταν ξεπερνάω τα όρια θα ήμουν ο μεγαλύτερος χαζομπαμπάς στον κόσμο με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο!

Σε αυτά τα χρόνια υπήρξαν φορές που πραγματικά ένιωσα ότι χάνω χρόνια από τη ζωή μου, κάθε φορά που αρρώσταινε, κάθε φορά που έβηχε ή που ανέπνεε περίεργα τρελαινόμουν και πολύ φοβάμαι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει για την υπόλοιπη ζωή μου. Αλλά υπάρχουν αυτές οι άλλες στιγμές, οι πιο πολλές, οι πολύ πιο πολλές που ένα χαμόγελο, ένα φιλί, ένα χάδι ή έτσι απλά να την παρακολουθώ να κοιμάται που δεν ανταλλάσσονται με τίποτα, είναι αυτό που ορίζεται σαν στιγμές απόλυτης ευτυχίας.

Μέσα στη περιπέτεια μου τα τελευταία χρόνια, και το ξέρω ότι θα ακουστεί ...σκληρό για όλους τους υπόλοιπους γύρω μου, η Δάφνη με κράτησε μόνη της ζωντανό με χιλιάδες τρόπους ακόμα κι όταν γύριζα από το νοσοκομείο με χιλιάδες προβλήματα και έφερνε το βαλιτσάκι της με τα ...σύνεργα για να με εξετάσει σαν γιατρός φορώντας το πλαστικό στηθοσκόπιο και με σοβαρό ύφος να με διατάζει να ανοίξω το στόμα μου!!! Θα με συγχωρέσετε αν ακουστώ μελοδραματικός αλλά της χρωστάω τη ζωή μου και νομίζω αυτό είναι μια καλή αρχή για τη σχέση ενός πατέρα με την κόρη!

Βέβαια έχω γνωρίσει και την άλλη πλευρά του να έχεις κόρη, όπως το να μάθεις τα ονόματα όλων των ...bratz και barbie, όλα γύρω σου να γίνονται ροζ και ανάμεσα στους φακέλους σου να βρίσκεις pet-shop ζωάκια. Έχω ανακαλύψει ότι πάντα το φαγητό στο πιάτο μου έχει καλύτερη γεύση από το δικό της, ότι ακόμα κι αν έχω φάει σοκολάτα πέντε ώρες νωρίτερα όταν ήμουν έξω θα έπρεπε να την έχω σκεφτεί και να κρατήσω ένα κομμάτι και το πως είναι οι γυναικείες τουαλέτες από μέσα μιας και πάντα κατουριέται όταν βρισκόμαστε σε δημόσιο χώρο. Ακόμα έμαθα ότι δεν υπάρχουν μυστικά και είναι έτοιμη να δώσει αναφορά στον καθένα που συναντάμε με λεπτομέρειες για το τι είπε ο μπαμπάς για την περίεργη γειτόνισσα και τέλος ότι η εικόνα που έχει η κόρη μου για μένα είναι ότι είμαι πολύ αστείος μπαμπάς που περνάει την ώρα του ζωγραφίζοντας ανθρωπάκια και μερικές φορές παίρνει ταξί για να πάει στο αεροπλάνο που θα τον πάει στην ...Αφρική, πράγμα που ανεβάζει αυτομάτως την εκτίμηση των γύρω μου στο πρόσωπό μου.

Φυσικά τώρα που μεγαλώνει αποδεικνύεται και ειδικός στην αισθητική μιας και περνάμε σε υποδείξεις “μπαμπά αυτές οι κάλτσες δεν πάνε με τα παπούτσια σου,” ή “είσαι πολύ αστείος με αυτή τη μπλούζα!” Παράλληλα έχουμε κι άλλες εξελίξεις σε συνδυασμό με την δραματική εξέλιξη των αγγλικών της λόγω του Αγγλικού σχολείου, πριν από ένα μήνα μπήκα στο σπίτι και με υποδέχτηκε τραγουδώντας ...It’s raining men, halleluiah!!! Ευτυχώς προς το παρόν βρέχει ιούς και όχι υιούς! Α, για να μην το ξεχάσω, το hard rock halleluiah, δεν της αρέσει γιατί είναι πολύ... hard rock!!! Μετά το ροζ με βρήκε η Madonna, αλλά εγώ ψύχραιμος και σταθερός.

Αλλά μιας και λέμε για ψυχραιμία, την ημέρα που έβαψε ένα τοίχο, όλο το χολ από την εξώπορτα μέχρι το υπνοδωμάτιο, γύρω στα δώδεκα μέτρα με ένα τεράστιο φίδι παραδέχομαι ότι η ψυχραιμία δοκιμάστηκε αλλά η εξήγηση με κάλυψε “μα μπαμπά είναι ένα μεγάλο φίδι και ήθελε να τεντωθεί, δεν μπορεί να είναι όλη την ώρα κουλουριασμένο!” φυσικά έσκασα στα γέλια και το πλήρωσα!!! Για δύο μέρες καθάριζα τοίχους γιατί όπως είπε και η Κάτρη, “Εσύ φταις που την αφήνεις να κάνει ότι θέλει!”

Αλλά για να επιστρέψουμε στην αισθητική, εκτός από τα ρούχα μου έχει άποψη και για τη ζωγραφική μου. Λίγες μέρες πριν την έκθεση μου είχα όλους τους πίνακες μου σε ένα χώρο καθαρίζοντας και προσθέτοντας τελευταίες λεπτομέρειες με την Δάφνη να μου κάνει παρέα απόλυτα οργανωμένη με τα πινέλα της και τις νερομπογιές της. Κάποια στιγμή ενώ κάτι έκανα σε ένα πίνακα την ακούω να λέει από το κέντρο του δωματίου, “μπαμπά κάτι λείπει από τις ζωγραφιές σου αλλά θα το διορθώσω!” Και την προλαβαίνω κυριολεκτικά στον αέρα την ώρα που επετίθετο στους πίνακες μου με ένα πινέλο βουτηγμένο στο πιο ροζ χρώμα που υπάρχει στον κόσμο! Από τότε τα λάδια μου και η Δάφνη κρατούνται σε απόσταση ασφαλείας!

Κάποιες άλλες λεπτομέρειες θα έπρεπε να κρατούνται σε απόσταση ασφαλείας αλλά εκεί χάσαμε τον έλεγχο από την αρχή, την υποτιμήσαμε. Για παράδειγμα νομίσαμε ότι το τηλεκοντρόλ είναι πολύπλοκο μέχρι που την ανακαλύψαμε με όλα τα τηλεκοντρόλ στο χέρι και όλες τις συσκευές να παίζουν ταυτόχρονα! Προσωπική μου δραματική στιγμή ήταν όταν εμφανίστηκε με το καινούργιο μου ασύρματο ποντίκι αλειμμένο στο τυρί και μου είπε με πολύ στόμφο, “μπαμπά σε κοροϊδέψανε, αυτό δεν είναι αληθινό ποντίκι!” ή όταν αποφάσισε να ...εικονογραφήσει τον Νίτσε γιατί “είναι βαρετό χωρίς ζωγραφιές” αλλά δεν έχω παράπονο ήταν προσεκτική, η ζωγραφιά έφτανε μέχρι την άκρη της σελίδας! Κάθε σελίδας! Και τις 250 σελίδες!!! Όταν αποφάσισε να ζωγραφίσει το White Album των Beatles ήταν πολύ αργά, είχα παραδοθεί και δεν μπορούσα να αντιδράσω πια!

Στην αρχή διαβάζαμε ιστορίες πριν κοιμηθεί από ένα από τα παιδικά παραμύθια που είχαμε και συνήθως διάλεγε μόνη της το βιβλίο που θα διαβάζαμε από το ράφι που της έχω παραχωρήσει σε μια από τις βιβλιοθήκες αλλά αυτό σταμάτησε την ημέρα που γύρισε στο δωμάτιο της με ένα βιβλίο του Στέφαν Κίνγκ! Της άρεσε το εξώφυλλο από το “Αυτό” και επέμενε ότι είναι ...παιδικό! Τώρα φτιάχνουμε μαζί ιστορίες πράγμα που κοντεύει να γίνει οκτάωρη δουλειά για μένα γιατί εκτός του ότι πρέπει να σκεφτώ τη συνέχεια της ιστορίας πρέπει και να κρατώ και ακριβείς σημειώσεις μιας και τίποτα δεν ξεφεύγει από τη μνήμη της.

Μιας και μιλάμε για μνήμη, έχετε ακούσει την παροιμία σε τρελό και σε παιδί μην υπόσχεσαι; Λοιπόν ...μην! Πριν από δύο χρόνια της υποσχέθηκα ταξίδι στη Disney στο Παρίσι, μια φορά τη βδομάδα τουλάχιστον μου το θυμίζει κάνοντας με να νιώθω σαν εγκληματίας πολέμου. Σαν εγκληματίας πολέμου νιώθω και κάθε φορά που γυρνάω σπίτι και δεν έχω κάτι έστω πολύ μικρό στη τσέπη μου. Δυστυχώς το έχω ξεχάσει μερικές φορές πράγμα που σημαίνει ότι την επομένη έπρεπε να υπάρχει διπλό ...κάτι!!!

Τα πρωινά μου είναι μια περιπέτεια σε εναλλακτικούς κόσμους που θα κάνανε ακόμα και τον Τόλκιν να κοκκινίσει. Κάθε πρωί πάμε μαζί στο σχολείο και στο δρόμο συναντάμε ξωτικά, νεράιδες, leprechauns του Αγίου Πατρικίου και δράκους. Φαντάζομαι σε κανένα τουριστικό οδηγό του Ελσίνκι δεν υπάρχουν δρακοφωλιές και σημεία που μαζεύονται δράκοι γι αυτό το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να βρείτε εμάς, είμαστε οι ειδικοί! Λοιπόν υπάρχουν τέσσερις δρακοφωλιές με 72 δράκους και πέντε μωρά δράκους. Είναι πράσινοι με μπλε μάτια και μακρυά μαλλιά, στη Φιλανδία έχουμε δράκο-ροκάδες εσείς βολευτείτε με τους παπά-ροκάδες!!! Όλοι είναι καλοί δράκοι με καλή φωτιά, μπορείς μέχρι και να ψήσεις λουκάνικα στη φωτιά τους, εκτός από δύο που είναι κακοί και έχουν καφέ χρώμα! Αυτούς δεν τους έχουμε δει ποτέ γιατί μας φοβούνται, βλέπετε είμαστε κάτι σαν τον Batman και τον Robin στο πιο ...ροζ!!!

Είπα για τον Άγιο Πατρίκιο και θυμήθηκα ότι λόγω του Αγγλικού σχολείου και τα παιδάκια διαφόρων εθνικοτήτων εμείς γιορτάζουμε τα πάντα με το πνεύμα της παγκοσμιοποίησης. Έτσι για παράδειγμα γιορτάσαμε την πρωτοχρονιά οικογενειακά αλλά μετά γιορτάσαμε στο σχολείο την Κινέζικη πρωτοχρονιά, την Ινδική πρωτοχρονιά και την Αραβική πρωτοχρονιά. Για την ενημέρωση σας δεν συμπίπτουν! Και ντυθήκαμε και ανάλογα, έτσι στην Ινδική πρωτοχρονιά αποκτήσαμε οικογενειακώς ...τρίτο μάτι, “η δασκάλα είπε μπαμπά ότι όλοι πρέπει να το κάνουμε γιατί έτσι κάνουν στην Ινδία!” το πνεύμα ισότητας στο τρίτο μάτι! Βάλαμε μια παλιά ρόμπα της μαμάς λίγο ...Γιαπωνέζικη στη Κινέζικη πρωτοχρονιά και ευτυχώς εγώ είχαν ένα CD με αμανέδες για την Αραβική! Την ημέρα των ευχαριστιών είχαμε ένα μικρό πρόβλημα γιατί και οι δυο μας θέλαμε να κάνουμε τον ινδιάνο! Κατά τα άλλα γιορτάσαμε τον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Πατρίκιο και τον Άγιο Βαλεντίνο μεγάλη η χάρη τους!!!

Ελπίζω με αυτά και αυτά να έχετε μια ξεκάθαρη εικόνα για το πόσο χαζομπαμπάς είμαι και να μην έχετε καμιά αμφιβολία γι αυτό! Όσοι με ξέρετε, ξέρετε καλά ότι η ζωή μου δεν ήταν ποτέ βαρετή. Όπως έλεγε και μια ψυχή “φεύγει για να αγοράσει τσιγάρα στο περίπτερο στη γωνία και γυρνάει μετά από τρεις μέρες με ένα φωτογραφικό άλμπουμ και κινέζικο φτιαγμένο στο Πεκίνο!” Αλλά τώρα η ζωή μου με την Δάφνη έχει γίνει πραγματικά συγκλονιστική και με χρώμα, έστω κι αν είναι ...ροζ!!!

Χρόνια πολλά μωρό μου, εύχομαι να είμαι για πάντα ο αστείος χαζομπαμπάς σου και να μπορώ να μη σου χαλάω ποτέ κανένα χατήρι!

Υ.Γ.1 Στο blog δεν γράφω πια όσο συχνά έγραφα παλαιότερα αλλά είμαι πάντα εδώ και κάθε φορά που βρίσκω ευκαιρία κοιτάζω και όλα τα blog. Α, και κάποια στιγμή πρέπει να ενημερώσω τον κατάλογο με όλα τα blogs των φίλων όπως και μου θύμισε μια ψυχή!

Υ.Γ.2 Ρωξάνη έχω χάσει τηλέφωνα, και email και μου έχεις λείψει!!!

Υ.Γ.3 Μικρή Βελγίδα προχθές όταν πηγαίναμε σχολείο υπήρξε ερώτηση ...”που είναι; θα έρθει στο πάρτι μου;” Τι απαντάω; ;)

Άσκηση επί χάρτου

2009-04-27T14:43:00.004+03:00

Καιρό έχουμε να τα πούμε, το Πάσχα πέρασε η πρωτομαγιά πλησιάζει και επιτέλους ο ήλιος φάνηκε για τα καλά στη Φιλανδία. Σε ένα σαββατοκύριακο λιώσανε τα χιόνια και η Δάφνη άρχισε να φοράει σανδάλια ...μέσα στο σπίτι!

Τον τελευταίο καιρό μια από τις NGOs που συνεργάζομαι αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα που η αρχή του έγινε πριν από το περσινό καλοκαίρι και που συζητήσαμε πέρσι με την μικρή Βελγίδα κατά την επίσκεψη της εδώ σαν παράδειγμα των προβλημάτων που δημιουργεί η ...πολυπολιτισμική κοινωνία που ζούμε και το πόσο ανίσχυρος είναι ο νόμος ακόμα και στη Φιλανδία για να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα. Εξ΄ ου και ο τίτλος και κάθε σκέψη ευπρόσδεκτη.

Αλλά για να καταλάβετε καλύτερα το πρόβλημα θα ξεκινήσω από την ιστορία, ακριβώς την ίδια ιστορία που είπα πριν από μερικούς μήνες στη μικρή Βελγίδα και τον ...Βέλγο της.
Η πολυγαμία απαγορεύεται ρητά στην Ευρωπαϊκή ένωση καθώς και στα περισσότερα κράτη μέλη του ΟΗΕ αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει ακόμα και νόμιμα όπως στις ΗΠΑ με συγκεκριμένες νομικές εξαιρέσεις που έχουν να κάνουν με θρησκευτικά πιστεύω. Το φαινόμενο είναι συχνότερο σε μουσουλμανικές χώρες με παράδοση στη πολυγαμία και παρ' όλη την ρητή απαγόρευση στη μετακεμαλική Τουρκία, η πολυγαμία υπάρχει ειδικά στις νοτιοανατολικές επαρχίες της χώρας. Οι γάμοι γίνονται με την απόλυτη συμφωνία των τοπικών θρησκευτικών παραγόντων και καλύπτονται νομικά με την μέθοδο της υιοθεσίας ή παρουσιάζονται σαν ...εξαδέλφες. Για την Τουρκία ειδικά είναι κοινό μυστικό η ύπαρξη πολυγαμικών οικογενειών.

Φυσικά όπως και πολλές άλλες 'παραδόσεις' η πολυγαμία μεταφέρεται μαζί με τούς μετανάστες στις καινούργιες χώρες εκπατρισμού τους και μαζί με την παράδοση μεταφέρονται και όλα τα στοιχεία συγκάλυψης. Από τα στοιχεία που έχουμε παρόμοια φαινόμενα παρουσιάστηκαν στην Γερμανία, το Βέλγιο, την Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία κυρίως την δεκαετία του 60 και από ότι φαίνεται το φαινόμενο αναπυρώνει με την εισροή μεταναστών ειδικά από το Αφγανιστάν τα τελευταία χρόνια. Οι Τούρκοι παραμένουν σταθεροί παραβάτες. Οι περισσότερες περιπτώσεις ακολουθούν τον δρόμο της δικαιοσύνης ή παραμένουν άγνωστες και εσωτερικό μυστικό αυτών των κοινοτήτων. Στη Φιλανδία έχουν παρουσιαστεί ελάχιστες τέτοιες περιπτώσεις που τακτοποιήθηκαν είτε με άμεση απέλαση όλων των εμπλεκομένων ή με την επέμβαση των κανονικών υπηρεσιών και μη αναγνώριση των γάμων. Έτσι φτάνουμε στο πρόβλημά μας.

Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν αυτές οι οργανώσεις με χρησιμοποιούν όταν στις υποθέσεις που αντιμετωπίζουν εμπλέκονται ανήλικοι και ειδικά όταν υπάρχουν ενδείξεις βασανισμού. Τις περισσότερες φορές τα θύματα είναι πιο εύκολο να μιλήσουν σε μένα από τον οποιοδήποτε ξανθό Φιλανδό πολύ περισσότερο γιατί συνήθως αυτός ο Φιλανδός είναι πολύ νέος στην ηλικία για να δημιουργήσει κλίμα ασφάλειας και κατανόησης αλλά φαντάζομαι αυτό που βοηθάει περισσότερο είναι το ότι είμαι κι εγώ ξένος άρα ένας από αυτούς. Όλα λοιπόν ξεκίνησαν με ένα βραδινό τηλέφωνο πανικού. Μια γυναίκα και ένα ανήλικο κορίτσι βρισκόντουσαν στο γραφείο ενός μέλους της οργάνωσης σε πολύ άσχημη σωματική κατάσταση, εμφανώς κακοποιημένες με το παιδί σε κατάσταση υστερίας που είχε αρχίσει να παρουσιάζει και σωματικά συμπτώματα με πυρετό. Μετά από τρεις περίπου ώρες συζήτησης και προσπάθειας είχαμε κάποια αρχικά στοιχεία της ιστορίας, είχαμε καταφέρει να ηρεμήσουμε το κοριτσάκι το οποίο ήταν οκτώ χρονών και με τη βοήθεια των γιατρών της οργάνωσης να περιποιηθούμε τα τραύματα της μητέρας που συμπεριλαμβάνανε ένα σπασμένο δάχτυλο και αρκετά κοψίματα με μαχαίρι σε όλο της το σώμα που μερικά απαιτήσανε ράμματα.

Λοιπόν ο κύριος μετανάστευσε στη Φιλανδία στις αρχές του 90 μετά από πρόσκληση και παρότρυνση του ξαδέρφου του που ζει στη Φιλανδία και έχει εστιατόριο. Όπως έχω ξαναπεί η Τουρκική κοινότητα στη Φιλανδία είναι από τις μεγαλύτερες, πολύ κλειστή και πολύ οργανωμένη με σημαντική παρουσία ακόμα και στα πολιτικά κόμματα κυρίως στα συντηρητικά. Με αυτό το δεδομένο και την υποψηφιότητα της Τουρκίας στην ΕΕ η Φιλανδία γενικά είναι ευέλικτη όσο αφορά Τούρκους μετανάστες και έτσι ο κύριος σε έξη μήνες έφερε στη Φιλανδία την γυναίκα του και την ξαδέρφη της και δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Μετά από ένα χρόνο η γυναίκα του καθάριζε τους σταθμούς του μετρό ενώ η ξαδέρφη δούλευε στο εστιατόριο του ξαδέρφου καθαρίζοντας και πλένοντας . Ο κύριος είχε ανακαλύψει το ταμείο ανεργίας της Φιλανδίας και το τι μπορεί να σου προσφέρει ένα ουσιαστικό κράτος πρόνοιας συμπεριλαμβανομένου ακόμα και του ενοικίου του σπιτιού που μέναν, βλέπετε ο μοναδικός μισθός που πραγματικά φαινόταν ήταν αυτός της γυναίκας του. Ο ίδιος απολάμβανε τον καφέ του σε ένα από τρία Τουρκικά καφενεία του ευρύτερου Ελσίνκι ή τη θαλπωρή του εστιατορίου του ξαδέρφου. Κάποια στιγμή η ξαδέρφη μένει έγκυος και φυσικά το Φιλανδικό κράτος σεβόμενο τα προσωπικά δεδομένα ποτέ δεν ζητάει το όνομα του πατέρα και στο σπίτι προστίθεται ακόμα ένα κορίτσι.

Ο κύριος κάθε χρόνο επισκέπτεται την Τουρκία το καλοκαίρι και κάποια στιγμή στις αρχές του 2000 επιστρέφει με μία ακόμα ξαδέρφη η οποία είναι και νεότατη και ολίγον έγκυος και για άλλη μια φορά ο πατέρας παραμένει άγνωστος. Τώρα για να φτάνουμε στα σημαντικά. Το ξύλο και οι σεξουαλικοί εξευτελισμοί για τις γυναίκες είναι καθημερινοί σε σημείο επικίνδυνο τόσο για την σωματική όσο και για την ψυχική τους υγεία μιας και πολλές από τις απαιτήσεις του κυρίου ξεπερνούν όσα ορίζουν οι ...παραδόσεις και η ηθική των δύο γυναικών. Με την είσοδο του τρίτου μέλους στην οικογένεια το ξύλο γίνεται πιο έντονο με αποτέλεσμα η γυναίκα να 'πέφτει' συχνά από τις σκάλες και η ξαδέρφη, η πρώτη ξαδέρφη να 'καίγεται΄ συχνά στη κουζίνα.

Τα παιδιά που ανάφερα στην αρχή έχουν στο μεταξύ μεγαλώσει αρκετά ώστε να ...βοηθάνε στο οικογενειακό εισόδημα σε εστιατόρια διαφόρων συγγενών που ως εκ θαύματος εμφανίστηκαν στη πόλη και από σύμπτωση όλοι έχουν ...εστιατόρια! Προσοχή, το τι γινόταν μέσα σε αυτά τα εστιατόρια μετά την αναχώρηση των πελατών εν γνώση του κυρίου παραμένει μόνο σε επίπεδο ...υποψίας με κάποια υπονοούμενα!!! Στην ουσία τώρα στο σπίτι υπήρχαν τρεις γυναίκες διαφόρων ηλικιών που δούλευαν, ένα κοριτσάκι που έμενε στο σπίτι για να κάνει τις δουλειές που απαιτούσε η πολυμελής οικογένεια και φυσικά όλα τα ΄λεφτά πηγαίναν στο κύριο ο οποίος κανόνιζε πόσα χρειαζόντουσαν για φαγητό και άλλα έξοδα, αλλά μιας και ο ίδιος το περισσότερο καιρό τον περνούσε έξω τρώγοντας στα ξαδέρφια του ξεχνούσε ότι και αυτοί στο σπίτι χρειαζόντουσαν τροφή, ρούχα ή ότι άλλο! Ο ίδιος βέβαια ήταν πάντα ντυμένος στη τελευταία λέξη της μόδας μιας και έπρεπε να διατηρεί το στιλ του, βλέπετε τώρα πια είχε επεκταθεί σε δύο τομείς, τον τζόγο και το καμάκι!!!

Η είσοδος της δεύτερης ξαδέρφης αποδείχτηκε σημείο κομβικό για την πολυμελή οικογένεια. Όχι ότι εκείνη απολάμβανε διαφορετική μεταχείριση, ο 'μήνας μέλιτος' κράτησε μέχρι που πάτησε το πόδι της στη καινούργια χώρα και αν και ...ολίγον έγκυος μπήκε αμέσως στο πακέτο οικονομικής υποστήριξης του κυρίου και βέβαια γνώρισε και την βίαιη πλευρά της συμβίωσης στο συγκεκριμένο σπίτι με την σωματική, σεξουαλική και ψυχολογική βία που ήδη γνώριζαν οι άλλες δύο γυναίκες και τα παιδιά. Αν προσέξατε τώρα δεν ανέφερα στο όλο πακέτο το αγόρι. Το αγόρι ήταν μια τελείως διαφορετική ιστορία. Μιας και ήταν ο κληρονόμος, η διαιώνιση, ο διάδοχος και ότι άλλο θέλετε εκπαιδευόταν από τον πατέρα για να συνεχίσει τις οικογενειακές παραδόσεις συμμετέχοντας στους ξυλοδαρμούς και την εκμετάλλευση των γυναικών. Την λέξη 'εκμετάλλευση' την διάλεξα πολύ προσεκτικά γιατί μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στοιχεία για το πόσο μακριά αυτή η εκμετάλλευση φτάνει, μόνο ...υποψίες και κάποιες ενδείξεις που δεν στοιχειοθετούν απόδειξη αλλά μιας και τον έχω συναντήσει δεν αμφιβάλω για τίποτα!

Τα υπόλοιπα τα αφήνω στη φαντασία σας. Τώρα φτάνουμε στο κρίσιμο σημείο, από ότι φαίνεται όπως είπα και προηγουμένως η άφιξη της δεύτερης ξαδέρφης ήταν κομβικό στοιχείο όχι γιατί ο κύριος το παράκανε, έγινε περισσότερο βίαιος ή απαιτητικός αλλά και σας παρακαλώ πιστέψτε το άρχισε να ...παραμελεί τις άλλες δύο δημιουργώντας θέμα ...ζήλιας!!! Όταν η πρώτη ξαδέρφη έφτασε στο γραφείο της φίλης μέλος της οργάνωσης κατακρεουργημένη παραδέχτηκε ότι η ίδια είχε ξεκινήσει τον καυγά απαιτώντας από τον κύριο να φύγει η δεύτερη ξαδέρφη γιατί ...δημιουργούσε πρόβλημα στην οικογένεια. Το χειρότερο, δεν ήθελε να καταγγείλει τους ξυλοδαρμούς, την βία και όσα συμβαίναν μέσα στο σπίτι γιατί όλα είναι σύμφωνα με την ...παράδοση και το ...ιερό βιβλίο για το πως πρέπει να είναι οι γυναίκες ...το λέει και ο προφήτης!!! Δεν είπε τίποτα για το τι πραγματικά συνέβαινε με τα παιδιά αν και άφησε αρκετές υπόνοιες που μας κάναν να ανατριχιάσουμε αλλά βλέπετε τα κορίτσια είναι κάτι σαν ...ιδιοκτησία του αφέντη και το μόνο που ήθελε από εμάς ήταν να βρούμε κάποιο τρόπο να απελαθεί η δεύτερη ξαδέρφη! Παρεμπιπτόντως ο κύριος, η νόμιμη σύζυγος και η πρώτη ξαδέρφη στο μεταξύ είχαν πάρει την φιλανδική υπηκοότητα!

Η ιστορία δεν σταμάτησε εκεί αλλά πριν από δύο βδομάδες προστέθηκε και η σύζυγος στις επισκέψεις προσθέτοντας περισσότερες ανατριχιαστικές ιστορίες και ΄λεπτομέρειες σε αυτές που μας είχε ήδη πει η πρώτη ξαδέρφη. Τώρα το τρελό της ιστορίας, στη πρώτη φάση που εξελισσόταν πέρσι κάποια στιγμή η ξαδέρφη ανακάλυψε ότι είμαι ¨Έλληνας! Ξαφνικά έγινα ο εχθρός που δεν μπορούσε να του μιλήσει και βέβαια σταμάτησε την κάθε επαφή με την οργάνωση για όλο αυτό το διάστημα κάνοντας μας συχνά να ανησυχούμε και να προσπαθούμε να βρούμε τρόπους επαφής μαζί της. Στην τελευταία της επίσκεψη πέρσι με έβρισε στα Τούρκικα, φυσικά δεν καταλάβαμε λέξη αλλά το ύφος της έλεγε τα πάντα και με έφτυνε συνέχεια ...όχι για να μην με ματιάσει!

Αλλά πριν από δύο βδομάδες επανεμφανίστηκε, αυτή τη φορά με την σύζυγο όπως και ξαναείπα και αυτή τη φορά με περισσότερα σημάδια κακοποίησης και όπως είπα και προηγουμένως περισσότερες ιστορίες. Τώρα σαν οργάνωση η θέση μας είναι λίγο περίεργη γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα, ούτε καν να το δημοσιεύσουμε μιας και σε οπουδήποτε τέτοια περίπτωση οι δυο κυρίες θα αρνηθούν τα πάντα και θα υποστούν και τις συνέπειες από τον σύζυγο αλλά και από τον μικρόκοσμό τους που η είναι αποδεκτό η γυναίκα να τις τρώει μάλιστα όπως μου είπε και κάποιος κατά τακτά διαστήματα. Θέμα ...κουλτούρας και παράδοσης όπως ενδεικτικά μου είπε. Χωρίς καταγγελία το κράτος και η αστυνομία δεν μπορούν να επέμβουν, ακόμα και για την κακοποίηση των ανηλίκων δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς αποδείξεις και οι δύο κυρίες είναι διατεθειμένες να καλύψουν τα πάντα στο όνομα των ...παραδόσεων και της οικογένειας. Φυσικά κανένας από τον περίγυρο δεν μιλάει μιας και ζουν σε μια περιοχή που οι συμπατριώτες τους κυριαρχούν και ο νόμος της σιωπής είναι απόλυτος. Προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε την οικογένεια αλλά όπως είπα ζουν σε μια πολύ κλειστή κοινότητα και γίναμε αντιληπτοί πολύ γρήγορα. Αν καταγγείλουμε την ιστορία στην αστυνομία, αυτό μετά από συζήτηση με φίλο αξιωματικό της αστυνομίας, η αστυνομία είναι υποχρεωμένη να το ερευνήσει αλλά αυτό σημαίνει ότι ο σύζυγος θα ανακαλύψει τι συμβαίνει και φυσικά μαντέψτε ποιος θα το πληρώσει και φυσικά η αστυνομία δεν θα βρει κανένα στοιχείο για να συνεχίσει την έρευνα μιας και οι κυρίες δεν θα καταγγείλουν τίποτα ούτε θα παραδεχτούν τίποτα.

Θα μπορούσαμε να καταγγείλουμε σεξουαλική κακοποίηση των κοριτσιών αλλά και πάλι μετά από πολύωρες συζητήσεις και υπονοούμενα ανακαλύψαμε ότι και αυτό θα ήταν δύσκολο χωρίς την βοήθεια των δυο γυναικών. Βλέπετε τα κορίτσια πρέπει να είναι παρθένες για να πιάσουν καλή ...τιμή όταν έρθει η ώρα να γίνουν σύζυγοι, για όποια άλλη μορφή σεξουαλικής κακοποίησης χρειαζόμαστε ομολογία και φυσικά την μαρτυρία και βοήθεια ξανά των δύο γυναικών! Έτσι μιλάμε μαζί τους αφήνοντας τες να πιστεύουν ότι θα κάνουμε αυτό που θέλουν, δηλαδή να βοηθήσουμε να απελαθεί η δεύτερη ξαδέρφη και ταυτόχρονα προσπαθούμε να μάθουμε όσα περισσότερα μπορούμε μπας και βρούμε κάποιο παράθυρο που θα μας δώσει τις αποδείξεις που χρειαζόμαστε. Εγώ αν και συμμετέχω σε όλα όσα συμβαίνουν το κάνω από μακριά γιατί οι δύο γυναίκες ακόμα τρομάζουν με την παρουσία μου! Αυτό που προσπαθούμε ακόμα είναι να μιλήσουμε με τα παιδιά ακόμα και με το αγόρι αλλά αυτό έχει εξελιχτεί σε μια ολόκληρη περιπέτεια. Λοιπόν αν θυμάστε ότι δεν μπορούμε να μπλέξουμε αστυνομία και κοινωνικές υπηρεσίες μέχρι να έχουμε κάποιες συγκεκριμένες αποδείξεις η μια καταγγελία οποιοδήποτε σκέψεις είναι ευπρόσδεκτες!

************

Με το ανέκδοτο που λέγεται SUOMEN ΗELLEENIT δεν τελείωσα, απλά υπάρχουν και σοβαρά θέματα σε αυτό το κόσμο εκτός από την ελληνοβλακεία μερικών που θα διαδώσουν τον Ελληνικό πολιτισμό στη Φιλανδία!!! Έχω να σας πω και ιστορίες SUOMEN ΗELLEENIT γελοιότητας και από την δεξίωση της πρεσβείας και μια ασύλληπτη συζήτηση που είχα με ...στέλεχος της συγκεκριμένης ανοησίας.

************

Κάτι που ξέχασα να αναφέρω στο κείμενο, παράλληλα με την έρευνα μας για την συγκεκριμένη ...οικογένεια τις τελευταίες μέρες ανακαλύψαμε ότι δεν είναι οι ...μοναδικοί στη συγκεκριμένη κοινότητα με το ίδιο ακριβώς πρόβλημα!

St. Petersburg days in Helsinki

2009-04-14T11:09:00.003+03:00

EU-MAN’s Permanent Gallery - St. Petersburg days in Helsinki

The European Union Migrant Artists Network (EU-MAN) cordially invites you to attend the grand opening of the permanent EU-MAN Gallery in Helsinki’s Cable Factory on Tuesday April 14th. Since the launch of EU-MAN in January 1997 there have been countless exhibitions in many countries displaying a huge variety of artworks created by the Network’s many active members, but this is the first time that a permanent exhibition has been established and it is an exciting prospect for everybody involved.

As a special part of this first exhibition, there will be a celebration of 200 years of relations between Finland and Russia. EU-MAN is participating in the “St. Petersburg days in Helsinki” event with a painting exhibition that includes works from 13 Russian artists and five artists that are members of EU-MAN in Finland. The certain exhibit will be open between the 14th and 24th of April.

The gallery’s opening and the exhibition is going to be attanted by Mr. Goubankov Anton Nikolaevich, Chairman of Culture committee of SPB and Mrs. Larisa Skobkina Curator, Chief of the Department of the newest currents of the Central exhibition hall of St. Petersburg “Manege”, so you have the opportunity to meet and talk with them.

So please join us as the 12 year-old EU-MAN organisation celebrates another first and is finally able to display an impressive selection of its members’ work.

The Russian artists:
Oleg Frontinsky
Larisa Golubeva
Rashid Dominov
Boris Zabirohin
Alla Geguerey
Lada Panyukova
Stas Kasimov
Nikolay Vasilyev
Andrei Chezhin
Lyudmila Chezhina
Dmitry Konradt
Dmitry Shaguin
Andrey Kouznetsov

The EU-MAN artists:
Andrea Bauer
Tigneh Negash
Nastaran Nasirzadeh
Amir Khatib
Thanos Kalamidas

EU-MAN Gallery Grand Opening
Tuesday April 14th
Cable Factory
Block B, Floor 3
Tallberginkatu 1
00180 Helsinki

Πάμε πάλι με την ...Ελληνική κοινότητα στη Φιλανδία

2009-03-22T22:55:00.006+02:00

Καλησπέρα, τις τελευταίες μέρες ...καλύτερα τις τελευταίες βδομάδες, ήμουν πολύ απασχολημένος με τις καινούργιες μου υποχρεώσεις στην οργάνωση που ανέλαβα την διεύθυνση και για την οποία έχω σκοπό να σας μιλήσω σύντομα. Βλέπετε προς μεγάλη μου έκπληξη ανακάλυψα ότι παρ' όλο ότι έχουμε αντιπροσώπους και μέλη στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες ακόμα και σε ...υποψήφιες όπως η Τουρκία δεν έχουμε μέλη στην Ελλάδα. Παρεμπιπτόντως έχουμε στην Κύπρο! Έτσι πιθανώς να χρειαστώ βοήθεια και όταν πρόκειται για οργανώσεις μη κυβερνητικές κάθε βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη!

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας που αφορά την απόπειρα δημιουργίας Ελληνικής κοινότητας στη Φιλανδία και στο ενδιαφέρον που έχει προκληθεί για τις απόψεις μου και αυτά που γράφω σε σημείο τα κείμενα μου εκτός από email να γίνονται και φαξ με τις ανάλογες και πολλές φορές αναμενόμενες ...διευκρινήσεις ή προβοκατόρικα παραλείψεις. Αλλά γι' αυτό το φαινόμενο θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε στη συνέχεια.

Στο προηγούμενο post λοιπόν μαζεύτηκαν comments που πρέπει να απαντήσω αλλά και πάλι οι απαντήσεις απαιτούν χώρο, γι' αυτό και χρειάζεται να γράψω ένα καινούργιο post για χάρη του διαλόγου και παρακαλώ αυτό να μη θεωρηθεί εκμετάλλευση της ιδιότητας του διαχειριστή αυτού του blog μιας και ποτέ δεν διέγραψα comments εκτός κι αν ξεπέρασαν αυτό που ορίζεται υβριστικό ή ρατσιστικό. Παράλληλα ευχαριστώ πολύ όλους όσους κάνατε την υπέρβαση να μου γράψετε email και ευχαριστώ και για το ιδιαίτερο ενδιαφέρον τους, στο τέλος θα σας πω και για το θέμα της υγείας μου. Στη συνέχεια θα απαντήσω στα comments αλλά επιτρέψτε μου να σεβαστώ τη σειρά που μπήκαν στο blog και όχι κατ' ανάγκη τη σοβαρότητα και το ύφος.

Κατ' αρχήν καλωσόρισες Stazybo Horn στο blog μου, ελπίζω αυτή η συζήτηση να είναι μόνο η αρχή και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ο ορισμός Ελληνοκεντρισμός όπως και οι όροι Γερμανοκεντρισμός, Γαλλοκεντρισμός, Αφροκεντρισμός και άλλοι δεν είναι δόκιμοι όροι αλλά χρησιμοποιούνται συχνά από ιστορικούς και κοινωνιολόγους και έχουν αποκτήσει και σημειολογική σημασία. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε στην αρχή για να περιγράψει ιστορικά την κοινωνική και ιδεολογική θέση των Πρώσσων ιπποτών τον 16ο και 17ο αιώνα αλλά όπως ανάφερα και προηγουμένως εξελίχτηκε σημειολογικά να σημαίνει το παράθυρο ή την πίσω πόρτα που οδηγεί στον τυφλό εθνικισμό με πιο αντιπροσωπευτική ρήση το Deutschland über alles και όσα αυτό σήμαινε για τον 20ο αιώνα. Έτσι λοιπόν πιστεύω θα μου δικαιολογήσεις να εμμείνω στον χαρακτηρισμό μου και να τους θεωρώ τουλάχιστον ανόητους και ίσως επικίνδυνους.

Τώρα ας έρθουμε σε σένα Μίλτο. Κατ' αρχή εμμένω σε αυτό που έχω πει και σε προηγούμενο comment σου, έχεις κάνει κάποιο λάθος, στόχος σου πολύ πιθανόν να είναι κάποιο άλλο blog ή κάποιοι άλλοι και απλά έχασες τον δρόμο και βρέθηκες εδώ γιατί τα όσα γράφεις είναι εξόφθαλμα εκτός θέματος. Παράλληλα θα πρέπει να σε ενημερώσω ότι τα όσα ακούς και διαβάζεις περί ανωνυμίας στο ίντερνετ είναι μύθος στο μεγαλύτερο μέρος τους και σίγουρα στην περίπτωση σου. Θα πρέπει να ξέρεις ότι όταν επισκέπτεσαι ένα site ή ένα blog αφήνεις πίσω σου ίχνη ή καλύτερα το IP σου που είναι πολύ εύκολο να εντοπιστεί. Το ίδιο εύκολο και με λίγη βοήθεια προγραμμάτων που κυκλοφορούν free στο ίντερνετ είναι για τον οποιοδήποτε να βρει από τον provider που καλύπτει την παροχή σου μέχρι την ακριβή σου διεύθυνση. Χωρίς καμιά διάθεση απειλής απλά σε ενημερώνω και θα το δικαιολογήσω παρακάτω το γιατί. Παρεμπιπτόντως το ίδιο ισχύει και με τα ανώνυμα τηλεφωνικά μηνύματα ή τηλέφωνα απλά σε αυτή τη περίπτωση χρειάζεσαι την συνδρομή του παρόχου.

Γλυκιά μου Krot, ξέρω ...ξέρω!!! Εγώ φταίω που δεν έχω απαντήσει ακόμα αλλά θα απαντήσω σύντομα!!!

Μιχάλη, οι σκέψεις μου θα επεκταθούν και πέρα του comment που άφησες και ελπίζω να έχεις την υπομονή να τις διαβάσεις γιατί κάποια θέματα έχουν ξεπεράσει πια το όριο της θεωρητικής αντιπαράθεσης και έχουν εξελιχτεί σε προσωπικά, θα εξηγήσω στη συνέχεια τι εννοώ και είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβεις. Αλλά πριν μπούμε στα ...σοβαρά ας ξεκινήσουμε με κάτι πιο ...ελαφρύ!

Η CAISA είναι οργανισμός που με τη συνδρομή των φιλανδικών υπουργείων πολιτισμού, παιδείας, εσωτερικών, εργασίας και εξωτερικών φροντίζει για την πολιτιστική ενσωμάτωση και επικοινωνία των ξένων που ζουν στη Φιλανδία δίνοντας τους χώρο να εκφραστούν και να επικοινωνήσουν όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και με τους Φινλανδούς. Αυτό το καταφέρνει επιδοτώντας σειρά εκδηλώσεων, σεμιναρίων και μαθημάτων που καλύπτουν από μαθήματα Σομαλικής κουζίνας μέχρι μαθήματα Ρωσικής γλώσσας και τάξεις παραδοσιακών χορών μέχρι εικαστικές εκθέσεις. Και τα περισσότερα από αυτά δωρεάν, σου θυμίζω ότι οι πρώτες δισκογραφικές συμμετοχές του γνωστού μας 'Νταλάρα' της Φιλανδίας γίνανε μέσα από την CAISA.

Την CAISA την διευθύνουν άνθρωποι με πείρα και κατανόηση του έργου που επιτελούν και από την καρέκλα του διευθυντή έχουν περάσει σημαντικές μορφές από κάθε εθνικότητα πολλοί όχι γεννημένοι στη Φιλανδία. Παράλληλα υπάρχουν σειρά από συμβούλους με δύναμη βέτο που όπως κι εγώ δεν έχουν καν την Φιλανδική υπηκοότητα, απλά είναι μόνιμοι κάτοικοι Φιλανδίας. Μέσα λοιπόν στις γενικότερες ενέργειές της η CAISA εδώ και τρία χρόνια νομίζω διοργανώνει τον διαγωνισμό τραγουδιού με την επωνυμία OURVISION παραφράζοντας πολύ έξυπνα κατά τη γνώμη μου την EUROVISION. Ο συγκεκριμένος διαγωνισμός έχει πολλά θετικά και φυσικά μερικά αρνητικά που μη φοβάσαι τα έχω ήδη επικοινωνήσει με αυτούς που πρέπει. Το μεγάλο θετικό είναι ότι σε μια κοινωνία ξενόφοβη που φοβάται ακόμα και τα παιδιά που είναι Φινλανδοί αλλά με μη Φιλανδικό επώνυμο ο συγκεκριμένος διαγωνισμός δίνει την ευκαιρία να δείξουν το ταλέντο τους παρουσιάζοντας τραγούδια σε ρυθμούς και με στοίχους από τις πατρίδες των προγόνων τους. Παράλληλα απαξιώνει το θεσμό της EUROVISION ολοκληρωτικά δίνοντας σε όλα αυτά τα παιδιά ένα πολύ σημαντικό μάθημα, το μάθημα του ευ αγωνίζεσαι! Ναι υπάρχουν και τα αρνητικά και όπως είπα και προηγουμένως οι αντιρρήσεις μου έχουν ακουστεί και καταγραφεί σε ανάλογη αρθρογραφία.

Η παρουσία της Χρύσας δικαιολογούσε όλα τα παραπάνω, και παραδέχομαι ότι τόσο η φωνή της, η επιλογή του τραγουδιού που τυγχάνει ένα από τα αγαπημένα μου όσο και η γενικότερη παρουσία και προσπάθειά της εμένα τουλάχιστον με κέρδισε. Σημαντικό ότι αυτό που με κέρδισε ήταν όλα τα παραπάνω και όχι μόνο το ότι είναι Ελληνίδα.

Σε αυτό το τελευταίο θα σταθώ λίγο περισσότερο γιατί έχει και σχέση με την ίδρυση του οποιουδήποτε συλλόγου. Τα τελευταία δέκα χρόνια που κατοικώ σε αυτή τη χώρα έχω κάνει σειρά από εκθέσεις, διαλέξεις, ομιλίες, συμμετοχές σε πάνελ ακόμα και τηλεοπτικά για θέματα μεταναστών, αρθρογραφώ σε σειρά από έντυπα με το όνομά μου ή με ψευδώνυμο όταν γράφω στα Φιλανδικά (ή καλύτερα όταν τα κείμενά μου δημοσιεύονται σε αμιγώς Φιλανδικά έντυπα) και για δύο χρόνια γύρισα όλες τις πόλεις της Φιλανδίας σε μια εκστρατεία ενημέρωσης για θέματα που αφορούν συγκεκριμένη μειονότητα. Ποτέ δεν έστειλα κανένα μήνυμα, email, φαξ ή οτιδήποτε άλλο σε Έλληνες - βέβαια όλες μου οι ενέργειες ανακοινώθηκαν από έντυπα και εφημερίδες ώστε εάν κάποιος ενδιαφερόταν μπορούσε να βρει τι κάνω. Ποιός ο λόγος, θα συνεχίσω με ένα γνώριμο σε σένα παράδειγμα, όταν έμαθα ότι ο Αλέξανδρος κυκλοφόρησε ένα βιβλίο αυτό που έκανα ήταν να το επικοινωνήσω με μια σειρά από ανθρώπους που θα εκτιμούσαν και θα καταλάβαιναν αυτό που έκανε και όχι γιατί είναι Έλληνας. Πρόσεξε αυτό το 'καταλάβαιναν' έχει ιδιαίτερη σημασία και γι αυτό η επιλογή της λέξης.

Δεν θέλω στις δουλειές μου να έρθει κάποιος επειδή είμαι Έλληνας αγνοώντας το τι και το γιατί αυτού που κάνω και θα έπρεπε να απαιτείς κάτι ανάλογο για τον Αλέξανδρο. Αυτό που έκανε ο Αλέξανδρος και σε κάνει πολύ περήφανο δεν έχει να κάνει με τίποτα με τον γενετικό κώδικα αλλά με το ταλέντο του, αλλιώς όλα αυτά τα γελοία δήθεν καμάκια που μιλάνε για τον Ελληνικό πολιτισμό θα είχαν καταφέρει να δικαιολογήσουν την ύπαρξή του και με άλλους τρόπους εκτός του με πόσες Φιλανδέζες έχουν πάει. Προσωπικά χαίρομαι πολύ μαθαίνοντας νέα του Αλέξανδρου όχι γιατί είναι Έλληνας αλλά γιατί είναι ο Αλέξανδρος και πραγματικά αξίζει.

Τις δουλειές μου λοιπόν δεν έχω σκοπό να τις παρουσιάσω ούτε να δημοσιοποιήσω μέσω γελοίων συλλόγων και δεν θα ήθελα κανέναν από αυτούς τους δήθεν να έρθει σε έκθεσή μου ή παρουσίαση. Για τα άρθρα μου χρειάζονται και κάποιες επιπρόσθετες λειτουργίες που δυστυχώς δεν διαθέτουν και αυτά μπορεί να σου ακούγονται πάλι προσβλητικά αλλά σου θυμίζω κάτι που εσύ ο ίδιος ανέφερες, οι Έλληνες που ζουν στη Φιλανδία είναι λίγοι και λίγο πολύ όλοι γνωριζόμαστε ή έχουμε ακούσει ο ένας για τον άλλο. Στο blog βέβαια τα τελευταία τρία χρόνια που λειτουργεί αναφέρομαι συχνά στο τι κάνω αλλά όπως έχεις παρατηρήσει οι συμμετέχοντες με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο είναι φίλοι μου, έτσι λοιπόν μιας και συμμετέχεις καιρό στη συγκεκριμένη παρέα εσύ τουλάχιστον θα μάθεις τι κάνω για να μην συμπληρώσω ότι είμαστε και ...γείτονες!

Τώρα ας πάμε σε κάτι άλλο λίγο πιο σοβαρό, όπως ξέρουν οι περισσότεροι από όσους διαβάζουν αυτό το blog η γενικότερα γραφόμενά μου συμμετέχω σε σειρά από NGOs και παράλληλα αρθρογραφώ ή κάνω έρευνες που αφορούν αυτές τις NGOs. Για κάποιες από αυτές τις έρευνες που έχω κάνει στη Φιλανδία νιώθω πολύ περήφανος γιατί καταλήξανε σε δικαστήρια με αποτέλεσμα την τιμωρία ενόχων κυρίως σε θέματα που αφορούν μετανάστες και τα ανθρώπινα δικαιώματα μιας και αυτό είναι το κέντρο των ερευνών μου.

Πολύ φυσιολογικά αρκετοί ήταν και αυτοί που δυσαρεστήθηκαν από το αποτέλεσμα των ερευνών μου και αυτοί που συνήθως δυσαρεστούνται καταφεύγουν στη ωμή βία. Έτσι πριν από τρία χρόνια πέρασα κάποιες ...περίεργες στιγμές και πριν από δύο περίπου χρειάστηκε να αναμιχτεί και η αστυνομία. Γιατί το λέω αυτό, προσπαθώ να εξηγήσω ότι ούτε εγώ ούτε οι NGOs ή η αστυνομία αντιμετωπίζουμε με χαλαρότητα απειλές ή προειδοποιήσεις.

Κάποιοι λοιπόν με αφορμή αυτά που έγραψα ή έχω πει αποφασίσανε να κάνουν μια πλάκα (;) (το ερωτηματικό γιατί φυσικά έχω τις αμφιβολίες μου) ή μία προβοκάτσια (;) ή ακόμα καλύτερα μια βλακεία να ξεκινήσουν το παιχνίδι των μηνυμάτων και των απειλών. Πολύ περισσότερο προσπάθησαν προβοκατόρικα ή υπό μορφή πλάκας (;) να εκμεταλλευτούν τις ευαισθησίες κάποιου για να μου δώσουν ένα ...μάθημα. Η λέξη 'ευαισθησίες' είναι σωστή γιατί πολλές φορές και οι πιο ανεξήγητες πράξεις του παρελθόντος είναι αποτέλεσμα προσωπικών ευαισθησιών και εμπειριών έτσι λοιπόν Μιχάλη αντί για να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αυτές τις ευαισθησίες και να δείξουμε την 'ανθρωπιά' που ανέφερες πολλάκις κάποιοι προσπάθησαν να τις εκμεταλλευτούν προβοκατόρικα διαστρεβλώνοντας τα γραπτά μου που συγνώμη που το λέω αλλά δεν τα καταλάβανε καν μιας και όπως ανέφερα προηγουμένως στερούνται κάτι σημαντικού που το κάτω κεφάλι δεν μπορεί να το προσφέρει.

Τώρα αυτή η ιστορία ή ας πούμε ...η πλάκα είχε δύο παραμέτρους, όπως ξέρεις Μιχάλη λόγω υστέρησης του συγκεκριμένου μέλους σε μια ανεξήγητη για μένα κατάσταση αρχίσανε να ρουφιανεύουν ο ένας τον άλλον με αποτέλεσμα να βρεθώ με μια λίστα με ονόματα συμπεριλαμβανομένου και του δικού σου Μιχάλη. Παράλληλα οι ίδιοι όλως τυχαία είναι και από τους πρωτοπόρους στη συλλογή υπογραφών για τη δημιουργία του “SUOMEN ΗELLEENIT” Έτσι λοιπόν φαντάζονται (βλέπεις είμαι προσεκτικός μιας και σε ξέρω να μην σε συμπεριλαμβάνω παρ΄ όλες τις αντενδείξεις ούτε στην ...πλάκα, ούτε στο γελοίο σύλλογο) την Ελληνική κοινότητα; Ή είσαι δικός μας ή σε αναπηρική καρέκλα; Τόσο πολύ χριστιανοί και δημοκράτες λοιπόν; Για να μην λοιπόν χαρακτηριστώ φειδωλός στους χαρακτηρισμούς τουλάχιστον σε μένα απόδειξαν στην πράξη ότι πρόκειται για ένα συνονθύλευμα ανόητων φασιστών που επαναλαμβάνω το καλό που τους θέλω να μην διανοηθούν να ζητήσουν οτιδήποτε στο όνομα των Ελλήνων ή της Ελληνικής κοινότητας στη Φιλανδία. Το ποια είναι ή θα μπορούσε να είναι η συνέχεια σε αφήνω να την αντιληφθείς μόνος σου συνδυάζοντας τα προαναφερθέντα.

Τώρα πάμε και στα πιο ελαφρά πάλι. Η ζωή σου, τα συμφέροντα σου, οι Φινλανδοί γιοί σου οι Φινλανδές κόρες σου και η Φινλανδή γυναίκα σου είναι εδώ και όχι στην Ελλάδα. Εδώ δουλεύεις, εδώ δουλεύει η γυναίκα σου και εδώ πηγαίνουν σχολείο τα παιδιά σου. Ο μόνος λόγος που θα ψήφιζες στην Ελληνική πρεσβεία για αντιπρόσωπο της Ελλάδας στην ευρωβουλή μιας και με τη ψήφο σου δεν θα αποκτήσει η Ελλάδα περισσότερους ευρωβουλευτές, είναι για να εξυπηρετήσεις κομματικά συμφέροντα. Απεναντίας το προσωπικό σου συμφέρον είναι να ψηφίσεις στη Φιλανδία και να απαιτήσεις από αυτόν που ψηφίζεις να φροντίσει να μην είσαι πολίτης δεύτερης κατηγορίας, να του εξηγήσεις γιατί η Μακεδονία είναι Ελληνική και γιατί η Κύπρος υποφέρει, τότε θα έχεις υπηρετήσει την οικογένεια σου, την χώρα που σε φιλοξενεί και μεγαλώνει τα παιδιά σου και τέλος θα έχεις βοηθείσει και την πατρίδα σου.

Ο πληθυσμός των Ευρωπαίων που ζουν μόνο στο Ελσίνκι με δικαίωμα ψήφου υπερβαίνει τις 40,000, ο μεγαλύτερος αριθμός ψήφων που δόθηκε ποτέ στη Φιλανδία σε ευρωβουλευτή ήταν στη περίπτωση της Anneli Jäätteenmäki και ήταν 26,000 ψήφοι! Για την συνέχεια του τι θα μπορούσα να γράψω είσαι αρκετά έξυπνος για να καταλάβεις! Ψηφίζοντας στην Ελλάδα, Αγγλία, Γερμανία ή απ' όπου κατάγεσαι το μόνο που καταφέρνεις είναι να δυναμώνεις το κόμμα των 'Γνήσιων Φιλανδών' και λυπάμαι που το λέω - για το θέμα έχω αρθρογραφήσει και σε Φιλανδική εφημερίδα τις τελευταίες μέρες – αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα δούμε τα ποσοστά τους να ανεβαίνουν ανεπίτρεπτα.

Τέλος όσον αφορά το facebook και αυτής της μορφής ιντερνετικές κοινότητες δεν είναι κάτι καινούργιο υπήρχαν από την γέννηση του ίντερνετ απλά εξελίχτηκαν και θα συνεχίσουν να εξελίσσονται το μόνο που απομένει σε δεινόσαυρους σαν κι εμάς είναι να παρακολουθήσουμε όσο μπορούμε αυτή την εξέλιξη. Παράλληλα δεν αντικαθιστούν τους συλλόγους είναι η εξέλιξη των συλλόγων.

AthanasiaPsycho, ελεύθερα γλυκιά μου να παρεκτρέπεσαι όσο θέλεις αλλά φρόντισε να μου στείλεις και τα νέα σας (το 'σας' το τονίζω!) Για την Ελληνική πραγματικότητα του σήμερα παραδέχομαι ότι έχω απελπιστεί από αυτά που διαβάζω και τον τελευταίο καιρό έχω πάλι συναδέλφους που ρωτάνε με ελαφρό χαμόγελο και δεν ξέρω τι να απαντήσω!

Δημήτρη, για να καταλάβεις το Φιλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα θα πρέπει να καταλάβεις και τις κοινωνικές, ιστορικές και κλιματολογικές συνθήκες που το συνθέτουν. Το φιλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι τέλειο και οι Φινλανδοί μέχρι πριν από μερικά χρόνια θέλανε να το αλλάξουν, δυστυχώς με την φήμη που απόκτησε κάθε σκέψη αλλαγής τελείωσε! Είναι ένα έντονα κατευθυνόμενο σύστημα που θα σε εκπλήξω λέγοντας σου ότι στην ουσία του θυμίζει πολύ το Ελληνικό, η διαφορά του είναι ότι απλά εδώ λειτουργεί αυτό που στην Ελλάδα έχει παραμείνει θεωρεία! Κατά τα άλλα και εδώ ή ιστορία διδάσκεται παρουσιάζοντας τους Φινλανδούς την αρχή του παντός προετοιμάζοντας εργάτες για την ΝΟΚΙΑ. Αλλά όπως είπα εδώ όλα λειτουργούν άψογα.

Γιάννη Φυστίκη νομίζω ότι συμφωνούμε όπως απάντησα προηγουμένως στον Δημήτρη.

Στέλιο, όλα ετοιμάζονται, όλα είναι στο πρόγραμμα. Κάνε εσύ πραγματικότητα αυτό που λες χρόνια και όλα θα γίνουν!!!

Υ.Γ. 1 Για το θέμα της υγείας μου τώρα. Όπως είχα πει και σε προηγούμενο post ο πόλεμος με τον καρκίνο είχε κάθε προτεραιότητα τα τελευταία δύο χρόνια με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ...παράπλευρες απώλειες. Έτσι πριν από δύο βδομάδες έκανα προληπτικά τρεις ραδιοθεραπείες και στις επόμενες βδομάδες μπαίνω στο νοσοκομείο για διπλό bypass. Περιμένω να με ειδοποιήσουν πότε και για να μην νομίζεται ότι εδώ όλα είναι τέλεια υπάρχει ...ουρά και πρέπει να έρθει η σειρά μου. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι όχι γιατί φοβάμαι αλλά γιατί έχω κουραστεί από τα νοσοκομεία και τους γιατρούς και βέβαια λόγο της γενικότερης κατάστασής μου και ειδικά του διαβήτη δεν θα είναι μπαίνω στο νοσοκομείο και σε μια βδομάδα θα περπατάω!

Υ.Γ. 2 Μια απάντηση που οφείλω σε ένα comment στο facebook.
Κύριε Πολυχρονίου η αναφορά σας ότι είστε ένα Έλληνας που μένει στη Φιλανδία είναι παραπλανητική μιας και είστε ανώτατο στέλεχος της Ελληνικής διπλωματικής αποστολής. Θα μου επιτρέψτε λοιπόν να σας θυμίσω κάτι που τόνιζε κοινός γνωστός μας και δυστυχώς εκλιπών σε σεμινάρια στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος και που είμαι σίγουρος ότι θα θυμάστε. Για τους διπλωματικούς 'προσωπικές απόψεις' σημαίνει ότι τις κρατάμε για τον εαυτό μας και δεν τις δημοσιοποιούμε! Πολύ περισσότερο δε όταν οι 'προσωπικές απόψεις' συνοδεύονται και με την προσωπική παρουσία. Βλέπετε τότε ξεκινάνε να δημιουργούνται τα ερωτηματικά, όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο εκλιπών γνωστός μας.

Για παράδειγμα, η βοήθεια είναι ηθική ή θα γίνει και υλική; Μήπως θα δούμε και πάλι φαινόμενα του παρελθόντος που μουσικά συγκροτήματα που χρηματοδοτούντο από την πρεσβεία έχαναν τον δρόμο τους και από την προγραμματισμένη εκδήλωση καταλήγαν σε γνωστό στέκι συλλόγου; Μήπως θα εμφανιστεί και έντυπο με 60 συνδρομές και ακριβοπληρωμένη διαφήμιση του ΕΟΤ; Και καλά θα κάνω να σταματήσω εδώ γιατί από επαγγελματική διαστροφή η μία ερώτηση γεννάει την επόμενη.

Υ.Γ. 3 Και κάτι τελευταίο, στη κοινωνιολογία το φαινόμενο Αβραμόπουλος και η διαδρομή του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αγγλιστί 'mule' κατά το Ελληνικότατο 'μουλάρι' γιατί όπως φαντάζομαι θα ξέρετε το μουλάρι συνδυάζει τα χαρακτηριστικά αλόγου και γαϊδουριού αλλά έχει και μια σημαντική διαφορά είναι στείρο! Ανάλογα και φαινόμενα Αβραμόπουλος δεν μπορούν να αναπαραχθούν ή επαναληφθούν. Ας είμαστε λοιπόν συγκρατημένοι! Ο νοών νοείτο!

Περί Ελληνικής κοινότητας στη Φινλανδία ...ξανά!

2009-03-13T02:27:00.014+02:00

Στο προηγούμενο post υπάρχει ένα comment από τον Μιχάλη που απαιτούσε απάντηση αλλά σκέφτηκα ότι η απάντηση δεν θα μπορούσε να συμπτυχθεί σε δύο παραγράφους γι' αυτό συνεχίζω με καινούργιο post. Για να δούμε λοιπόν τα θέματα ένα-ένα.

1ο Εδώ δεν μιλάμε για μια “ομάδα συμπατριωτών που συναντιούνται” αλλά για την δημιουργία αναγνωρισμένου από το κράτος συνδέσμου/συλλόγου με συγκεκριμένο πλάνο ενεργειών, συγκεκριμένους σκοπούς (η επιστολή πρόσκληση είναι πεντακάθαρη, την διάδοση του Ελληνικού πολιτισμού στη Φιλανδία), την εκλογή διοίκησης και φυσικά την οικονομική συναλλαγή. Αλλά ομάδα συμπατριωτών που συναντιούνται υπάρχει ήδη στη Φιλανδία και λειτουργεί χωρίς προεδρεία, πομπώδεις σκοπούς και οικονομικές συναλλαγές στο facebook που είσαι και μέλος Μιχάλη και μάλιστα έχεις αρχίσει να συμμετέχεις και στις ενέργειες αυτής της ομάδας (εάν φυσικά είσαι αυτός που φαντάζομαι αλλά η Φιλανδία είναι ...μικρή χώρα!). Εάν θέλουμε αυτή τη δραστηριότητα να την κάνουμε πιο έντονη είναι απλά στο χέρι του καθενός μας και ήδη η αρχή έγινε με κάποια δραστηριότητα που ξεφεύγει από το φραπέ και θα συνεχιστεί πιο έντονα τους επόμενους μήνες.

Γενικότερα στο θέμα των εθνικών συνδέσμων/συλλόγων διαφωνώ γιατί το μόνο που καταφέρνουν είναι να γκετοποιούν εθνικές μειονότητες και να τις απομονώνουν από την ζωή των χωρών που ζουν. Αν αφήσουμε στην άκρη τους Έλληνες αυτό το έχουμε ήδη δει στη Φιλανδία πολλές φορές με τις κοινότητες των Σομαλών, των Ρώσων, των Τούρκων, των Αιθιόπων, Γκανέζων, Ρουμάνων (σε παρακαλώ μην κολλήσεις σε στερεότυπα τώρα γιατί τουλάχιστον κάποιες από αυτές τις εθνικότητες έχουν ιστορικό παρελθόν αν όχι αρχαιότερο τουλάχιστον ίδιο με τους Έλληνες), και πολλών άλλων, παράλληλα τουλάχιστον εσύ ξέρεις καλά ότι έχω στοιχεία από τη δουλειά μου γι αυτά που γράφω από τις NGO που συνεργάζομαι και συγκεκριμένη NGO που είμαι ενεργό μέλος και κάνω ομιλίες σε ομάδες ξένων σε όλη τη Φιλανδία..

Έτσι λοιπόν έχουμε το απαράδεκτο και ρατσιστικό φαινόμενο της Λεωφόρου Μογκαντίσου που έγινε ακόμα και τηλεοπτική σειρά (σαπουνόπερα) ενισχύοντας την γκετοποίηση των Σομαλών μιας και αντί να συμβάλει (όπως λέγαν οι παραγωγοί) στην κατανόηση των Σομαλών που ζουν στη Φιλανδία τρόμαξε τον μέσο Φιλανδό που φοβάται τώρα μήπως δει την κόρη του με Σομαλάκι μιας και συνειδητοποίησε ότι οι Σομαλοί στη Φιλανδία δεν είναι απλά μερικές δεκάδες. Παρόμοια φαινόμενα έχουμε με τους Ρώσους στο Χερτονιέμι, με τους Γκανέζους στο Μάλμι, με τους Ιταλούς και τους Ρουμάνους στο Μελουμάκι και μιλάω μόνο για το Ελσίνκι και όχι για το τι γίνεται στο Τάμπερε, στο Κουόπιο ακόμα και στο Βαρκάους.

Αυτό που χρειάζονται αυτές οι εθνικές κοινωνικές ομάδες είναι να αποκτήσουν και πραγματικά ίδια δικαιώματα με τους Φινλανδούς και όχι μόνο τις ίδιες υποχρεώσεις και αυτό μέσα στην καθημερινότητα τους και όχι από το κράτος, εκεί τα έχουν ήδη. Το πρόβλημα δεν είναι το κράτος είναι να πείσεις τον μέσο Φιλανδό ότι ο ξένος δεν είναι εχθρός ή ανταγωνιστής αλλά κάποιος που μπορεί να εμπιστευτεί και να δουλέψει μαζί του, να συνυπάρξει και αυτό δεν το καταφέρνεις με τον αποχωρητισμό που θα προσφέρει ένας εθνοκεντρικός σύλλογος και που το μόνο που πραγματικά μπορεί να σου προσφέρει είναι η ανακούφιση ή καλύτερα παρηγοριά να συνευρίσκεσαι με ανθρώπους που μιλάνε την ίδια γλώσσα.

Πρόσεξε δεν αναφέρομαι στην απόλυτη απορρόφηση από τον ντόπιο πληθυσμό, η εθνική σου ταυτότητα είναι κάτι που δεν μπορείς και δεν πρέπει να χάσεις. Αυτό που σε συμβουλεύω είναι να καταλάβεις και να κατανοήσεις την χώρα που ζεις και τους ανθρώπους της αντί να οχυρώνεσαι πίσω από τη γλώσσα και ανόητες παραφράσεις παραδόσεων και Ελληνοκεντρισμού. Και οι δυο μας ξέρουμε πολλά παραδείγματα Ελλήνων που ζουν στη Φιλανδία τριάντα και σαράντα χρόνια και δεν έχουν την παραμικρή ιδέα γι αυτή τη χώρα, την ιστορία της, τις παραδόσεις εκτός από αυτά που άκουσαν από τον Φιλανδό σύντροφό τους, από κάποιον άλλο Έλληνα ή είδαν μόνο την επιφάνεια χαρακτηρίζοντας για παράδειγμα το Βαπού σαν μια γιορτή αλκοολικών αγνοώντας τον σημαντικό ιστορικό και κοινωνικό ρόλο της γιορτής. Δυστυχώς αυτό συνεχίζεται και με τους νεότερους.

Έτσι λοιπόν θα δημιουργηθεί ένα σύλλογος που κατά κάποιο τρόπο απομονώνει μια εθνική κοινότητα, με επιφανειακή γνώση της χώρας που ζουν και πολλές φορές με ένα έντονο κόμπλεξ ανωτερότητας που στη πραγματικότητα καλύπτει την άγνοιά τους ακόμα και για την ίδια την χώρα τους, και θα αλαλάζουν this is Sparta, ή η Μακεδονία είναι Ελληνική! Αλλά και γι' αυτό θα επανέλθω αργότερα.

2ο Αναφέρεις στο comment “όπως συνέρχονται παντού στον κόσμο οι πάντες.” και σε αυτό το θέμα μπορούν να βοηθήσουν οι φίλοι bloggers που ζουν σε άλλες χώρες. Οι Ελληνικές κοινότητες είναι μια απόλυτη μιζέρια σε όλο το κόσμο, διαμελισμένες από οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, ενίοτε και προσωπικά. Στις ΗΠΑ είναι μοιρασμένοι σε αυτούς που ελέγχει η εκκλησία και πιστεύουν ότι ένας Παπαδόπουλος μας λείπει και μια μικρότερη ομάδα που είναι ΠΑΣΟΚ γιατί τόσο Αντρέας όσο κι ο Γιωργάκης ήταν ...Αμερικάνοι!!! Μια κοινότητα που αλληλοσπαράζεται με σεξουαλικά και οικονομικά σκάνδαλα που απασχολούν συχνά την Αμερικανική δικαιοσύνη. Μπορείς να ρίξεις μια ματιά στην online εφημερίδα “καλάμι” Στην Αγγλία το ΠΑΣΟΚ είναι λίγο πιο ισχυρό αλλά εκεί υπάρχει άλλο ανέκδοτο ...ο βασιλέας!!! Μια βόλτα στη Holland Square θα σου λύσει όλες τις απορίες. Στη Γαλλία τα κομμάτια αυξάνονται γιατί εκεί έχει κοινότητα ακόμα και ο Συνασπισμός. Στη Μασσαλία η Ελληνική κοινότητα έφτασε κοντά στο έγκλημα γιατί εκτός από τα οικονομικά μαχαιρώθηκαν και για τα μάτια γαλλιδούλας που τους δούλευε όλους. Στη Γερμανία η κατάσταση είναι τραγική με τα πολιτικά και στη Σουηδία ακόμα και το ΠΑΚ έχει δική του κοινότητα!

Ξέρεις ποιο είναι το πιο τραγικό από όλα; Ότι αυτές οι διαιρεμένες κοινότητες έχουν ένα και μοναδικό σκοπό, να διαλύσουν η μία την άλλη και στη προσπάθεια απλά διασύρουν τον Ελληνισμό και δικαιολογούν όλα τα στερεότυπα! Αν παρατήρησες έδωσα έμφαση στο πολιτικό τους χρωματισμό και στο προηγούμενο post η φίλη μου από το Βέλγιο το τόνισε. Από τις επόμενες εκλογές όλοι οι Έλληνες μόνιμοι κάτοικοι εξωτερικού θα έχουν δικαίωμα ψήφου στις κατά τόπου πρεσβείες. Δηλαδή τέλος στην υπερχρέωση της Ολυμπιακής και τα τσάρτερ για Ελλάδα, τώρα όλοι θα έχουμε δικαίωμα ψήφου. Συνειδητοποιείς τι σημαίνει αυτό; Νομίζεις ότι τα κόμματα θα μείνουν άπραγα; Εδώ κάποιοι φεύγαν από Ελσίνκι και πηγαίναν Στοκχόλμη για να πάρουν με έξοδα των κομμάτων το τσάρτερ για Ελλάδα και ένα μήνα πριν τις εκλογές όλων μας τα τηλέφωνα γέμιζαν μηνύματα. Σε ποια συνέλευση Ελλήνων βρέθηκες εκτός από τις τελευταίες μέσω του facebook που τα πολιτικά δεν γίνανε θέμα; Και για να σου θυμίσω συζήτησή μας, είναι αθώο ή συμπτωματικό που κάποιοι που πρωτοστατούν στη δημιουργία του συγκεκριμένου συλλόγου κάθε φορά που τους συναντάς όλο και στο ΛΑΟΣ το γυρίζουν και στο τι είπε ο Άδωνης; Για την απλή πληροφόρησή σου την ίδια αηδία θα ένιωθα για όποιον Γιωργάκη, Κωστάκη, Αλέξη ή για όποιον άλλο μιλούσαν απλά η συγκεκριμένη παράταξη κάνει και την αηδία μου εμετό και φυσικά δεν συνομιλώ με ιδεολογικά αποβράσματα και σκουπίδια.

3ο Εκεί που με μπερδεύεις είναι η αναφορά σου στη λέξη ανθρωπισμό! Δηλαδή ο σύλλογος έχει σαν σκοπό την οικονομική ενίσχυση των Ελλήνων και όχι την διάδοση του Ελληνισμού! Πες το βρε παιδί μου και απορούσα! Για να δούμε τώρα, ιστορία επιστημονικής φαντασίας! Νέος εργατικός με Φιλανδέζα γυναίκα έγκυο και πολλά όνειρα χρειάζεται λεφτά να ανοίξει μικρό εστιατόριο ή κάτι σαν ψιλικατζίδικο (για να συμμετάσχει και ο yannis_h), εμφανίζεται λοιπόν ο άρχοντας, ο άνθρωπος που έχει 'φάει' τη Φιλανδία με το κουτάλι, μιλάει τη γλώσσα και έχει και τις κατάλληλες γνωριμίες και λέει, εγώ βάζω τα είκοσι τριάντα χιλιάρικα που χρειάζεσαι και εσύ βάζεις τη δουλειά, γινόμαστε συνέταιροι εγώ φυσικά με 51% μιας και έβαλα τα λεφτά και τα βρίσκουμε. Για ένα χρόνο το παλικαράκι καταθέτει την ψυχή του αλλά τα πράγματα ποτέ δεν είναι εύκολα και η Φιλανδία δεν είναι η χώρα οικονομικός παράδεισος και στο χρόνο επάνω εμφανίζεται ο άρχοντας! Τα πράγματα έχουν στριμώξει το γνωστό παραμύθι του γερο-Λαδά, χρειάζομαι τα λεφτά γιατί η σύνταξη δεν με φτάνει, τα θέλω σε ένα μήνα και φυσικά μην ξεχάσουμε τους τόκους, κάτι πρέπει να βγάλω κι εγώ ...αλλιώς μιας και έχω το 51% το παίρνω! Σε ένα μήνα και με την επέμβαση άλλου αξιότιμου μέλους της κοινότητας κουμπουροφόρου ας πούμε από μεγάλη πόλη της Φιλανδίας καμιά διακοσαριά χιλιόμετρα από το Ελσίνκι το παλικαράκι έχει καταντήσει χωρισμένος και ζητιανεύοντας από συμπατριώτες τα ναύλα του για Ελλάδα και το μαγαζί έχει πουληθεί σε Κούδρο από ...τον άρχοντα φυσικά! Τώρα αυτή είναι φανταστική ιστορία, σαν παράδειγμα την έγραψα για το πως δουλεύουν κάποιοι σε βιβλία επιστημονικής φαντασίας πάντα!

4ο Για να σοβαρευτούμε, το μεγαλύτερο μέλημα όλων μας και το δικό σου και το δικό μου είναι τα παιδιά μας. Ξέρουμε καλά ότι τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε ένα αντίστοιχα μίζερο Φιλανδοκεντρικό σύστημα και εκπαίδευση και πολλές φορές νιώθουμε ανεπαρκείς να τους μεταδώσουμε αυτά που αισθανόμαστε και υπερηφανευόμαστε για την χώρα που μας γέννησε μιας και η καθημερινότητα τους είναι απόλυτα Φιλανδική. Ήδη έχουμε ευτυχώς λίγα προς το παρόν παραδείγματα Ελλήνων δεύτερης γενιάς που τα Ελληνικά τους περιορίζονται στο this is Sparta και την προσφώνηση μαλάκα! Από την άλλη όμως η ξερός παπαγαλισμός του λο λο η Λόλα δεν είναι η απάντηση, αυτό που θέλουμε είναι τα παιδιά μας να κατανοήσουν, να νιώσουν και να αγαπήσουν τη γλώσσα σαν μορφή έκφρασης ενός πολιτισμού. Ούτε ο ανόητος Ελληνοκεντρισμός της μορφής εμείς ανακαλύψαμε τη φιλοσοφία, την ιατρική, το εμπόριο και την ποίηση βοηθάει απλά διαιωνίζει την άγνοια και την ημιμάθεια. Αυτό γιατί οι Έλληνες δεν ανακάλυψαν την Φιλοσοφία το κάναν οι Κινέζοι απλά οι Έλληνες είχαν μερικούς από τους επιφανέστερους φιλοσόφους, ο Ιπποκράτης έβαλε τις θεωρητικές βάσεις της ιατρικής, η ιατρική ανακαλύφτηκε στην Αφρική, οι Αβυσίνιοι ήταν οι πρώτοι έμποροι και οι Ινδοί γράφανε έπη πριν οι Έλληνες μάθουν να γράφουν.

Αυτό που θέλουμε είναι τα παιδιά μας να μάθουν σεβασμό, ανοχή, κατανόηση, αποδοχή και κριτήριο σαν πρώτο βήμα. Αυτά τα παιδιά είναι πολύ τυχερά αν το χειριστούμε εμείς σωστά γιατί είναι το κριτήριο μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, είναι τα ίδια αποτέλεσμα αυτής της πολυπολιτισμικής κοινωνίας μακριά από εθνικούς, θρησκευτικούς και πολιτισμικούς διαχωρισμούς – έτσι σαν παρένθεση, των περισσοτέρων από εμάς τα παιδιά δεν είναι ορθόδοξοι άρα φαντάζομαι όχι καλοδεχούμενοι στον φανατικά ελληνορθόδοξο σύλλογο – είναι παιδιά που δεν θεωρούν την λέξη αλβανός βρισιά και αυτό είναι τρομακτικά σημαντικό και θα βοηθείσει και την Ελλάδα. Όταν τα παιδιά μας θα μάθουν αυτά τα πράγματα θα καταλάβουν ότι δεν είναι σαν να κερδίζεις το λότο αν γεννηθείς Φιλανδός ούτε ότι χωρίς την Ελλάδα οι υπόλοιποι θα τρώγανε ακόμα μπανάνες. Αυτά λοιπόν δεν θα τους τα μάθει ο οπαδός του Άδωνη ούτε το this is Sparta. Δυστυχώς ή ευτυχώς η ευθύνη πέφτει σε σένα και σε μένα και στο κάθε Έλληνα γονιό κι όχι στα χέρια του κάθε γελοίου τρίτου. Το επόμενο βήμα είναι να βοηθείσω εγώ εσένα και εσύ εμένα να κάνουν τα παιδιά μας το επόμενο βήμα και να γνωρίσουν τον πραγματικό Ελληνικό πολιτισμό και κουλτούρα αλλά και πάλι αυτό δεν θα γίνει μέσα από έναν σύλλογο που προωθεί συνειδητά ή όχι την γκετοποίηση με ύποπτους σκοπούς και συγκεκριμένη ιδεολογική κατεύθυνση. Παρ' επιπτόντως και σαν παράδειγμα υπάρχει παιδί με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα γιατί αυτό το this is Sparta πνεύμα το μόνο που κατάφερε ήταν να το απομονώσει από τους συνομηλίκους του και να γίνει στόχος χλευασμού και βίας. Ειρωνεία; Δεν ήταν οι Έλληνες γονείς και φίλοι που κατάλαβαν το πρόβλημα αλλά ...Φινλανδοί!

5ο Για να δούμε λοιπόν τι άλλο θα σου προσφέρει αυτός ο σύλλογος; Τέσσερις με πέντε συνεστιάσεις το χρόνο σε ένα από τα 'γνωστά' Ελληνικά εστιατόρια με συνοδεία μπουζουκιού και σπασμένα πιάτα! Αυτόν τον Ελληνικό πολιτισμό θέλεις να μεταφέρεις; Την πρόσκληση συγκροτήματος με παραδοσιακές στολές από την Καστοριά και τη Ρόδο; Εγκυκλοπαιδικές συζητήσεις για το πόσες Φινλανδέζες έχει πάει ο καθένας ή πόσα εκατομμύρια βγάζει το μήνα; Αγνοώντας ότι με αυτό το τρόπο προσβάλουν πρώτα τον εαυτό τους και τις μητέρες των παιδιών τους; Προσβάλλοντας τα ίδια τα παιδιά τους που τους αρέσει ή όχι είναι Φινλανδοί; Για τη γενικότερη συμμετοχή και γνώση των Ελλήνων σε θέματα πολιτισμού απάντησα και σε προηγούμενο μήνυμά μου.

Μιχάλη λυπάμαι αλλά το ψάρι βρωμάει και βρωμάει πολύ άσχημα και από μακρυά. Η δική μου θέση είναι ειπωμένη προς όλες τις πλευρές ότι το facebook φτάνει, επειδή φαντάζομαι η αντίδραση σου είναι ότι οι παλαιότεροι δεν είναι εξοικειωμένοι με το ίντερνετ η απάντησή μου είναι ότι αυτοί έχουν τις ελληνικές επαφές τους και τον περίγυρο τους, αυτούς που πρέπει να προσέξουμε είναι η νέες γενιές και αυτά τα παιδιά αδιαφορούν και καλά κάνουν για Ελληνοκεντρικές θεωρίες και είναι εξοικειωμένα με την χαλαρότητα που προσφέρει το facebook. Αυτή η ιστορία με τον σύλλογο με βρίσκει αντίθετο και δεν έχω σκοπό να σταματήσω να δηλώνω την άποψη μου γιατί με προσβάλλει, διαιωνίζει στερεότυπα και δημιουργεί αίσθηση γκετοποίησης ξέχωρα ότι οι σκοποί του μου φαίνονται ομιχλώδεις.

Όσο γι' αυτό που γράφτηκε μετά την περιγραφή στο facebook του ...χαρούμενου και ενωτικού κλίματος στη πρώτη συγκέντωση: "θεωρώ ότι κάποιες σεβαστές ενστάσεις (αλλά ακραίες, μηδενιστικές, άδικες ως και προσβλητικές κατά την γνώμη μου) αποδείχτηκαν άστοχες και αβάσιμες." ενώ στη συνέχεια καλούνται τα μέλη να φροντίσουν πως θα ψηφίσουν για τις ευρωεκλογές στην Ελληνική πρεσβεία ...no commend!!!

Υ.Γ1 Για να γνωρίσετε και ...ακούσετε τη Χρύσα μια γλυκύτατη ελληνοφιλανδή δοκιμάστε ...εδώ! Σημαντικό η Χρύσα συμμετέχει σε ένα διαγωνισμό δείγμα και παράδειγμα πολυπολιτισμικότητας που οργανώνει η ...CAISA το πολιτιστικό κέντρο για τους ξένους που ζούν στη Φινλανδία και που οι λαμπροί Έλληνες που θα διαδώσουν τον Ελληνικό πολιτισμό σνομπάρουν με χαρακτηρισμούς που αγγίζουν τα όρια του ρατσισμού!

Υ.Γ.2 Η πρώτη μου συμμετοχή σε έκθεση για το 2009 είναι στις 16 Απριλίου και βγήκε το πρώτο πρόγραμμα για το 2009 που συμπεριλαμβάνει έκθεση στην Αγία Πετρούπολη σε ένα αφιέρωμα που κάνει το Ερμιτάζ στην Pop Art και φυσικά η μεγάλη προσωπική έκθεση τον Οκτώβριο σε καταπληκτική γκαλερί με την παράλληλη έκδοση λευκώματος αλλά θα σας ενημερώσω όταν έρθει η ώρα.

Υ.Γ.3 Θα μπορούσα να συνεχίσω με αρκετά ακόμα θέματα αλλά για να πω την αλήθεια ...νύσταξα ;)

Περί Ελληνικής κοινότητας και άλλα Φιλανδικά ανέκδοτα

2009-03-07T01:39:00.001+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί αφορά τους Έλληνες που ζουν στη Φιλανδία και είναι σε συνέχεια μερικών ακόμα κειμένων και επιστολών που σύντομα θα προσθέσω για να υπάρξει μια συνολική εικόνα.

Επειδή κάποια πράγματα απαιτούν απαντήσεις

Για να δούμε λοιπόν,

1ο Μετά από την πραγματικά ευχάριστη συνάντηση για καφέ στου Baker's με τους γνωστούς άγνωστους και την ευχαρίστηση αφ' ενός να γνωρίσω μερικούς συμπατριώτες που δεν ήξερα και ελπίζω να έχω τη χαρά και την τιμή να ξαναδώ και αφ' ετέρου την πολύτιμη ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών.

2ο Μετά από σειρά τηλεφωνημάτων που αυτή τη φορά επεκτάθηκαν σε ανθρώπους που ΔΕΝ εκτιμώ και κάποια τηλέφωνα από την παλαιότερη γενιά που με κάνουν να αναρωτιέμαι ποιός τους έδωσε τον αριθμό του τηλεφώνου μου συμπεριλαμβανομένων και αυτών που αυτοχαρακτηρίζονται αντιπρόσωποι των 'Ελλήνων' της Φιλανδίας και 'πρόεδροι'!!!

3ο Γνωρίζοντας ότι αρκετοί διαβάζουν με ...ενδιαφέρον τις απόψεις μου από όλες τις πλευρές μεταφέροντας με τον γνωστό υπερφίαλο τρόπο (ελπίζω η λέξη να μην χαρακτηριστεί ...κουλτουριάρικη ή ελιτίστικη, θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω άλλη ανάλογη του δόκιμου πολιτισμικού επιπέδου) τα λεγόμενα μου . Και κάποιες σποραδικές πληροφορίες από τους συνήθεις καλοθελητές,

Έχουμε και λέμε, οι πληροφορίες ...συμπτωματικά συγκλίνουν σε ένα σημείο, κάποιοι εμπνευσμένοι από τα 'αρχαιοελληνικά' ιδεώδη του 'μπουμπούκου' και της 'μπουμπούκας' χέρι χέρι με κάποιους 'παλαιότερους' συμπεριλαμβανομένων και κάποιων από τα προηγούμενα προεδρεία είναι αυτοί που κινούν την παράσταση για την ίδρυση ενός συλλόγου “Ελλήνων” της Φιλανδίας για την προώθηση του ...Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού με το όπως πολύ σωστά παρατήρησε κάποιος νεοναζιστικής ή Ελληνικότατα Χίτικης έμπνευσης όνομα “SUOMEN ΗELLEENIT”

Επειδή ο ορισμός που δίνουν στον Ελληνικό πολιτισμό και τους αντιπροσώπους του στιλ Ρουβά και φουστανέλα δεν με αντιπροσωπεύουν αφ' ενός είμαι εναντία της δημιουργίας αυτού του συλλόγου και παράλληλα τον θεωρώ φορέα προκατάληψης στα όρια του κοινωνικού ρατσισμού μιας και για παράδειγμα αποκλείουν την συμμετοχή την δική μου και της οικογένειας μου που δεν είμαστε ορθόδοξοι ή χριστιανοί.

Όσον αφορά εμένα προσωπικά το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια όπως και το τρίπτυχο φραπέ-γκόμενες-κουτσομπολιό ποτέ δεν με έκφρασε και δεν θα με εκφράσει τώρα σε αυτή την ηλικία, απ' εναντίας με βρήκαν πάντα πολέμιο. Παράλληλα τον Ελληνισμό μου τον έχω αποδείξει αρκετές φορές και εκεί που χρειαζόταν με την παρουσία μου ή την δουλειά μου σε τοπικούς και διεθνείς οργανισμούς και όχι επιδεικνύοντας το περιεχόμενο της φουστανέλας σε μεθυσμένες και ηλικιωμένες Φινλανδές.

Άρα σαν αρχή (και προς το παρόν) μια θερμή παράκληση, ΠΟΤΕ μην χρησιμοποιήσετε τον όρο αντιπρόσωποι ή εκφραστές των Ελλήνων της Φιλανδίας αλλά περιοριστείτε στο ανευθαίρετο δικαίωμα σας να εκφράζετε και να αντιπροσωπεύετε τα μέλη του συλλόγου σας. ΠΟΤΕ μην διανοηθείτε να ζητήσετε οτιδήποτε από τις Ελληνικές κυβερνήσεις αντιπροσωπεύοντας τους Έλληνες της Φιλανδίας παρά μόνο τον συγκεκριμένο αριθμό των μελών σας και φροντίσετε να είστε διαφανείς και συγκεκριμένοι όσο αφορά τους σκοπούς σας και τις πράξεις σας και τέλος αποφύγετε να αυτοαναφέρεστε σαν Ελληνική κοινότητα αλλά όπως και νομικά θα αποκαλείστε, σύλλογος ή ένωση.

Υ.Γ. 1 Από κάποιους αναφέρθηκε η ανοησία ότι μόνο σαν σύλλογος οργανωμένος μπορούμε να ζητήσουμε Έλληνα δάσκαλο, λοιπόν τους πληροφορώ ότι σε ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ Φιλανδικό σχολείο φοιτούν τουλάχιστον τρία παιδιά της ίδιας εθνικότητας το σχολείο είναι νομικά ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟ να προσλάβει δάσκαλο που θα διδάσκει την συγκεκριμένη γλώσσα, έτσι υπάρχουν δάσκαλοι Σομαλοί, Ρώσοι, Ισπανοί, Κινέζοι κλπ. Το πως θα οργανωθούμε είναι δικό μας θέμα και το έχουμε ήδη κάνει. Άρα δεν χρειάζεται ...εξωραϊστικός σύλλογος για να μάθουν τα παιδιά μας Ελληνικά εκτός φυσικά εάν παράλληλα με τη γλώσσα η ...εθνική διαπαιδαγώγηση είναι στο πρόγραμμα!

Υ.Γ. 2 Η CAISA (με έναν αντικειμενικά πολύ ωραίο κτίριο και μοντέρνους χώρους) υπάρχει για ένα και μόνο σκοπό, να βοηθάει πολιτιστικές ενέργειες των ξένων μεταναστών, συμπεριλαμβανομένων και αιθουσών για συναντήσεις ΔΩΡΕΑΝ. Αλλά αν δεν με απατάει η μνήμη μου κάποιοι ...ψηλοί, ξανθοί, γαλανομάτες, άριοι Έλληνες έχουν συχνά χαρακτηρίσει τον συγκεκριμένο χώρο με διάφορα επίθετα δείγμα δημοκρατίας και πολυπολιτισμικής ανοχής. Ποιός λοιπόν και γιατί αποφάσισε να νοικιάσει χώρο σε κεντρικό σημείο του Ελσίνκι εξασφαλίζοντας καφέ, μεζεδάκια και παπά και ποιός τα πληρώνει; Αν μου πείτε ότι κάποιος τον παραχώρησε τότε εκτός από τις πληροφορίες και οι υποψίες θα αποδειχτούν σωστές! (Τι να κάνουμε, υπάρχει και η επαγγελματική διαστροφή!!!)

Υ.Γ. 3 Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ με όσα ανόητα άκουσα τις τελευταίες μέρες αλλά όπως είπε και ο Αϊνστάιν (φαντάζομαι κι αυτό θα ακουστεί σαν κουλτουριάρικο και ελιτίστικο εκ μέρους μου): “Δύο πράγματα είναι απέραντα, το σύμπαν και η βλακεία και όσο αφορά το σύμπαν ...δεν είμαι σίγουρος!”

Καλησπέρα και Χρόνια πολλά!!!

2009-01-06T21:47:00.004+02:00

Καλησπέρα, έχουμε καιρό να τα πούμε και το μόνο που έχω να δείξω τον τελευταίο καιρό ή καλύτερα τους τελευταίους μήνες είναι μερικές εκρήξεις. Δεν είμαι σίγουρος το τι φταίει και δεν έχει να κάνει με τίποτα με το πόσο μου λείψατε ή πόσο σας σκέφτομαι αλλά τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι σε μια γενικότερη κατάσταση χαλάρωσης και αυτό το κατάλαβα πιο έντονα όταν για πρώτη φορά το mailbox είχε πάνω από διακόσια αναπάντητα mails. Δεν ήξερα τι να γράψω, πως να απαντήσω.

Η προηγούμενη χρονιά αποδείχτηκε σε όλα της τα σημεία η αποθέωση του σουρεαλισμού με την υγεία μου να με τραβάει από την μια πλευρά και τον παλιό μου εαυτό που αρνιόταν συνεχώς την πραγματικότητα από την άλλη. Φαντάζομαι ότι καταλαβαίνεται πόσο δύσκολο αποδείχτηκε σε κάποιον πολλές φορές υπερκινητικό σαν κι εμένα να αποδεχτεί μια καινούργια κατάσταση και όλες τις δεσμεύσεις αυτή η κατάσταση του επέβαλε.

Νομίζω ότι αυτό που με χτύπησε περισσότερο ήταν η αίσθηση ότι ενώ περίμενα πραγματικά να αναστηθώ οκτώ μήνες μετά την μεγάλη εγχείρηση ανακάλυψα ότι η αποθεραπεία και όλα τα παρατράγουδα πολλές φορές ήταν πιο δύσκολα από την αναμονή. Οι γιατροί το αποκαλούν post cancer depression, που σημαίνει ότι με το πέρας της θεραπείας περιμένεις ότι θα επανέλθεις αυτομάτως στο σημείο που εσύ ο ίδιος θεωρείς ότι θα έπρεπε να είσαι αγνοώντας ακόμα και το γεγονός της ηλικίας και κατηγορώντας την αρρώστια για κάτι που φυσιολογικά συνέβηκε στο σώμα σου τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα με βάρεσε και λίγο η κρίση της ηλικίας, το συναίσθημα ότι ...μετράω ανάποδα πια και κατά κάποιο τρόπο απομονώθηκα.

Μέσα σε αυτά ήρθαν και οι απαγορεύσεις των γιατρών που κάθε τόσο με χώνουν για εξετάσεις και άρχισα να νιώθω ότι κάθε μου επικοινωνία μεταμορφώθηκε σε ιατρικό δελτίο. Για χρόνια όταν επικοινωνούσα με τους φίλους μου ακόμα και με κάποιους νεώτερους που γνώρισα από αυτό εδώ το blog ήταν για τις τελευταίες περιπέτειες, τα ταξίδια ή και τα κατορθώματα της Δάφνης. Τον τελευταίο καιρό οι πάντες ξεκινάνε με την ερώτηση, είσαι καλύτερα; Και μερικές φορές δεν ήξερα και ακόμα δεν ξέρω τι να απαντήσω. Νιώθω καλύτερα, όλοι μου λένε ότι είμαι καλύτερα και φαίνομαι καλύτερα αλλά ...δεν ξέρω! Ξαφνικά νιώθω ότι έχω βάλει τις σκέψεις μου και τα όνειρά μου σε ένα stand by και απλά ζω για την επόμενη μέρα.

Έτσι θέλω ειλικρινά να ζητήσω συγνώμη στα τηλέφωνα που πιθανώς δεν έχω απαντήσει, στα τηλέφωνα που έχω υποσχεθεί να κάνω και δεν έκανα και στις επιστολές που δεν απάντησα, είναι γιατί δεν ξέρω τι να πω. Ίσως και να είναι γιατί έχω τόσα πολλά να πω και δεν ξέρω πως να το κάνω αυτή τη στιγμή, ίσως και όπως μου είπε κάποιος γιατρός είναι γιατί έμαθα για πολλά χρόνια να είμαι ο δυνατός και δεν ξέρω πως να ζητήσω βοήθεια, δεν ξέρω αλλά το ψάχνω!!!

Το τελευταίο ιατρικό ανακοινωθέν είναι ότι ο διαβήτης μου όπως είχα πει και στο παρελθόν σε συνδυασμό με την χημειοθεραπεία μου προκάλεσε μια σειρά από άλλα προβλήματα που τα αντιμετωπίζουμε και ίσως να χρειαστεί να επανέλθω στο χειρουργείο σύντομα και γι αυτό παρ' όλο που ήθελα να έρθω στην Ελλάδα δεν θα τα καταφέρω σύντομα, υπάρχει απαγόρευση πλεύσης!

Βέβαια υπάρχουν και τα καλά νέα. Η έκθεση είχε πολύ επιτυχία σε όσες χώρες πήγε και παραδέχομα ότι κάποιες από τις κριτικές με κάναν να ...κοκκινίσω. Κάποιος κριτικός στη Φιλανδία με αποκάλεσε ο τελευταίος της pop art ενώ κάποιος άλλος είπε ότι το punk είναι ακόμα ζωντανό! Στη Σουηδία τα πράγματα ήταν ακόμα καλύτερα και στη Δανία ή έκθεση είχε πάνω από 2,000 επισκέπτες και όσοι ασχολείστε με γκαλερί ξέρετε καλά ότι αυτός είναι ένας καταπληκτικός αριθμός. Οι πίνακες επιστρέφουν την άλλη βδομάδα και εγώ πρέπει να ετοιμάζομαι σιγά σιγά για το επόμενο βήμα που πια θα είναι μια ατομική έκθεση στο Ελσίνκι για την οποία έχω πολλές σκέψεις που θα σας πω όταν έρθει ή ώρα.

Παράλληλα μιας και αναλαμβάνω κάποια θέση στην ένωση των Μεταναστών Καλλιτεχνών της Ευρωπαϊκής ένωσης EU-MAN, ξεκινάμε να πείσουμε τα Ευρωπαϊκά Εθνικά μουσεία να ανοίξουν τις πόρτες τους σε Μετανάστες. Το πρώτο βήμα θα γίνει μάλλον στην Φιλανδία που η εθνική πινακοθήκη θα τιμήσει τους μετανάστες με μια μόνιμη έκθεση σε συγκεκριμένη αίθουσα και με τιμούν μαζί με άλλους δύο να είμαστε οι πρώτοι που τα έργα μας θα εκτεθούν στην συγκεκριμένη αίθουσα ελπίζοντας ότι σύντομα θα προστεθούν έργα και άλλων.
Για όσους με ξέρουν και με έχουν γνωρίσει, ξέρουν ότι η ζωγραφική είναι απλά ένας από τους τρόπους που εκφράζομαι και ποτέ δεν θέλησα τον τίτλο του καλλιτέχνη, αντίθετα μάλιστα όταν ακούω να με προσφωνούν artist βγάζω σπυράκια. Στο ότι κάνω και ότι δημιουργώ είμαι πολύ μικρός και μαθαίνω καθημερινά. Υπάρχουν φορές που βλέπω δουλειές ακόμα και σε περιοδικά που με κάνουν να νιώσω πολύ μα πάρα πολύ μικρός και γι αυτό η τιμή που μου κάνουν και η Φιλανδική πινακοθήκη και η οργάνωση EU-MAN να χρησιμοποιεί ένα πίνακά μου σαν σημείο αναφοράς για το 2009 είναι τρομακτική!

Έχω να σας πω και άλλα νέα αλλά θα τα αφήσω για αργότερα. Το κέντρο της ζωής μου τώρα μεγαλώνει κάθε μέρα και με ταχύτητα. Ο Άι Βασίλης ήταν πολύ γενναιόδωρος εφέτος μαζί της και μπαίνοντας στο δωμάτιο της σήμερα το πρωί ήταν σαν να έμπαινα σε παιχνιδάδικο με όλα τα παιχνίδια που ξεπηδούσαν από παντού. Απόκτησε και το δικό της στέρεο και έτσι τώρα πια μπορώ κι εγώ να ακούσω τη μουσική μου καθισμένος στην πολυθρόνα στο καθιστικό. Μέχρι τώρα το στέρεο στο καθιστικό έπαιζε μόνο παιδικά τραγούδια!!! οι barbie έχουν φτάσει τις 15 και ελπίζω αυτό το κακό να σταματήσει αν και κάτι καινούργιο επελαύνει με το όνομα ...pet shop! Και μην ξεχνάμε ότι άδικα έμαθα όλα τα ονόματα των Bratz ...τις κόψανε!!! Στο Ελσίνκι δεν έχει χιονίσει ιδιαίτερα αλλά οι θερμοκρασίες είναι γύρω στους -10 και από τις επόμενες μέρες περιμένουμε να πέσουν ακόμα πιο κάτω πράγμα που σημαίνει ότι έχει παγώσει η θάλασσα και η κυρία απολαμβάνει τα παγοπέδιλα της. Καλά πως από ένα πατέρα ελέφαντα βγήκε μπαλαρίνα ...μυστήριο!!!

Τα αγγλικά της τώρα στο καινούργιο σχολείο έχουν βελτιωθεί πολύ με αποτέλεσμα να πει στην μητέρα της μια μέρα ...άσε καλύτερα να μιλάς Φιλανδικά γιατί δεν σε καταλαβαίνω!!! Με την μητέρα παρά λίγο να αντιδράσει απόλυτα μητρικά πετώντας της την παντόφλα!!! Εντάξει περνάει την ...έξυπνη περίοδο τώρα αλλά θα αντέξουμε!

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν, ελπίζω όλοι σας να έχετε μια καλή χρονιά με υγεία και κοντά σε όσους αγαπάτε και σε όλους τους Γιάννηδες και τις Ιωάννες τις πιο θερμές μου ευχές – τώρα μάλλον σύμπτωση θα είναι αλλά οι περισσότεροι στενοί μου φίλοι είναι Γιάννηδες!

************************

Οι φωτογραφίες είναι: Από τα εγκαίνια της έκθεσης στο Ελσίνκι με έναν πολύ αγαπημένο φίλο ζωγράφο τον Amir. Και στη δεύτερη ... η παρέλαση των barbie!!!

************************

Τέλος επειδή συνεχίζω να παίρνω μηνύματα, παλικαράκια η δολοφονία εν ψυχρό ενός δεκαεξάχρονου δεν ισοπεδώνεται από τον τραυματισμό ενός ενήλικα που εν γνώση του αποφάσισε να κάνει τη δουλειά που κάνει με όλους τους κινδύνους που επιφυλάσσει. Αλλά ακούγοντας χτες και σήμερα δημοσιογράφους και αναλυτές από την Ελλάδα να κάνουν δηλώσεις μετάνοιας σε ένα κράτος μπάτσων για να μην τους χαρακτηρίσει κανένας τρομοκράτες αηδίασα. Όσο για μένα ξέρετε καλά που έχω γραμμένες απειλές και προειδοποιήσεις!!!

Κάποιες ...σκέψεις

2008-12-23T10:22:00.004+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση από το Ovi magazine Ίσως να ήταν καλύτερα εάν αυτό το κείμενο είχε μπει σε κάποιο από τα blog μου αλλά το Ovi έχει το δικό του Ελληνικό κοινό από ότι αποδείχτηκε και έπρεπε να δώσω και μια απάντηση σε κάποιους που το αναφέραν. Κατά τα άλλα θα επανέλθω σύντομα γιατί έχω και αρκετά νέα να σας πω.

Παραδέχομαι ότι ταλαντεύτηκα εάν θα έπρεπε να γράψω τα παρακάτω στα Αγγλικά ή στα Ελληνικά και η απόφαση μου να γράψω στα Ελληνικά οφείλεται περισσότερο στις σκέψεις από το παρελθόν που χρειάζεται να καταφύγω και που στα Αγγλικά θα απαιτούσαν από τον μη Έλληνα αναγνώστη γνώση γεγονότων και ανθρώπων.

Υπήρχε και ένας δεύτερος λόγος αλλά γι αυτόν θα αναφερθώ μάλλον προς το τέλος αυτού του κειμένου και προκαταβολικά οφείλω να σας προειδοποιήσω για τρία πράγματα, πρώτο το κείμενο θα είναι μάλλον εκτεταμένο, δεύτερο ότι κάποιες στιγμές θα πρέπει να συγχωρήσετε την γλώσσα μου και τρίτο θα πρέπει πάντα να θυμάστε ότι λείπω πολλά χρόνια από την Ελλάδα πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχω άμεση ενημέρωση και εικόνα των γεγονότων που διαδραματίζονται αυτή τη στιγμή σε όλα τα επίπεδα της Ελληνικής κοινωνίας.

Με αυτή τη τελευταία διευκρίνηση συνήθως ξεκινάω τα κείμενα μου για την Ελλάδα και τα γεγονότα των τελευταίων μηνών με έχουν κάνει να νιώθω ακόμα πιο πολύ ξένος με την Ελληνική πραγματικότητα, η δε εν ψυχρό δολοφονία του δεκαεξάχρονου μου φαίνεται ασύλληπτη πράξη που με αφήνει ανήμπορο και μουδιασμένο σε όποια αντίδραση. Και πάνω που είχα αρχίσει να αποδέχομαι το σοκ ένα δεύτερο παιδί χτυπήθηκε το ίδιο εν ψυχρό, ευτυχώς απλά τραυματίστηκε.

Αλλά για να ξεκινάμε ας πιάσουμε πρώτα τον πρωταγωνιστή, τον ειδικό φρουρό! Κατ' αρχή μετά από όσα διάβασα για αυτό το σώμα, την εκπαίδευσή τους και το απαραίτητο στρατιωτικό παρελθόν μου θυμίζει παραστρατιωτικές ομάδες στην Αφρική και την Νότια Αμερική με σύγχρονο παράδειγμα τους ειδικούς φρουρούς που χρησιμοποιεί ο Μουγκάμπε στην Ζιμπάμπουε. Το ότι έχουν το δικαίωμα να οπλοφορούν απλά συμπληρώνει την εικόνα που έχω σχηματίσει. Εάν η αστυνομία έχει ανάγκη περισσότερων αστυνομικών δεν έχει παρά να το ζητήσει από τον ανάλογο υπουργό και ο υπουργός να το δικαιολογήσει στη βουλή ώστε να γίνει.

Διάβασα με πολύ προσοχή το υπόμνημα που κατέθεσε ο ειδικός φρουρός περισσότερο γιατί δυσκολευόμουν να πιστέψω αυτά που διάβαζα αποσπασματικά στο ίντερνετ παρά γιατί είχα κάποια ιδιαίτερη περιέργεια. Το συμπέρασμα μου; Εάν τα όσα γράφει στο υπόμνημα για τον νεαρό ο ειδικός φρουρός είναι αλήθεια τότε ο ίδιος ή κάποιοι άλλοι παρακολουθούσαν καιρό τον νεαρό, ξέραν όλες τις κινήσεις του και οργάνωσαν την δολοφονία του. Τότε δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλά εν ψυχρό δολοφονία αλλά με μια προσχεδιασμένη από καιρό δολοφονία και παράλληλα με μια συνωμοσία που εμπλέκει και σειρά από άλλους το πιθανότερο αστυνομικούς, πολιτικούς και ο κατ6άλογος δεν έχει τελειωμό γιατί εάν παρακολουθούσαν έτσι ένα δεκαεξάχρονο τότε τι συμβαίνει με τον υπόλοιπο κόσμο;

Αλλά και πάλι υπάρχει η δικαιοσύνη και η αλήθεια θα βρεθεί και ο ένοχος θα τιμωρηθεί! Και καθώς έγραφα την παραπάνω πρόταση άρχισα να γελάω μόνος μου. Στην Ελλάδα υπάρχει μονοδιάστατη δικαιοσύνη και είναι η δικαιοσύνη του μπάτσου, θεωρητικά και φιλοσοφικά τεκμηριωμένη για όσους την υπηρετούν αιώνες τώρα. Οι άνθρωποι της δικαιοσύνης είναι απόλυτα αφοσιωμένοι στο προσωπικό τους συμφέρον και υπηρετούν συγκεκριμένη ιδεολογία που εξυπηρετεί τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Ακόμα και οι λίγες περιπτώσεις που η δικαιοσύνη αντέδρασε αντικειμενικά και σύμφωνα με την ηθική και το σύνταγμα αυτό έγινε κατά λάθος ή από ανοησία όπως απέδειξε και πρώην πρόεδρος της δημοκρατίας.

Η ανικανότητα τους ή ικανότητά τους – ανάλογα από ποια πλευρά το βλέπει ο καθένας - επιβεβαιώνεται καθημερινά καθώς αθωώνουν τα εκτελεστικά τους όργανα και καταδικάζουν ζαρντινιέρες. Προκλητικά και απροκάλυπτα γιατί δουλεύουν επαναπαυμένοι σε ένα σύστημα ατιμωρησίας, διαφθοράς και συγκάλυψης που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει. Το τελευταίο καιρό όμως ειδικά οι δικαστικοί και τα εκτελεστικά τους όργανα οι μπάτσοι έχουν αναπτύξει ένα προχωρημένο δίκτυο δημοσίων σχέσεων που στο πνεύμα του political correct έχει παγιδεύσει και τους δημοσιογράφους. Δεν είναι όλοι ίδιοι! Αυτή είναι η έκφραση που ακούγεται και φοριέται τελευταία συμπληρώνοντας όλοι έχουμε κάποιο γνωστό αστυνομικό! Το χειρότερο είναι μια σειρά δημοσιεύσεων από δήθεν παιδιά μπάτσων που τα 'χλευάζουν' και ντρέπονται για τον πατέρα τους.

Καμάρια μου καλά κάνετε που ντρέπεστε που έχετε μπάτσο πατέρα γιατί κανένας με λίγη συνείδηση δεν θα γινόταν μπάτσος γιατί αυτό ακριβώς είναι οι αστυνομικοί στην Ελλάδα. Ξέρετε εσείς κανένα μπάτσο που να μην είναι από δεξιός μέχρι καραδεξιός του κερατά; Με τι κριτήρια νομίζετε ότι τους παίρνουν; Α ναι, υπάρχουν και μερικοί ...ΠΑΣΟΚοι, δεξιοί με σοσιαλιστική προβιά. Αφού είναι κοινό μυστικό ότι η ιδεολογική τοποθέτηση είναι βασικό κριτήριο για την πρόσληψη στα Ελληνικά σώματα ασφαλείας. Υπάρχει κανένας που πιστεύει ότι αν δεν έχεις το δεξιό σπυράκι θα σε πάρουν στην αστυνομία; Και βέβαια όλοι μας γνωρίζουμε όλο και κάποιο μπάτσο και πιθανώς να είναι και στενός φίλος ή συγγενής, και αυτό σημαίνει ότι είναι και προοδευτικός, δημοκράτης; Αν έχετε τέτοιες ψευδαισθήσεις ξυπνήστε γιατί αυτό πια δεν είναι ύπνος αλλά κώμα!

Και κάτι που με εκνευρίζει συνέχεια και αναφέρεται συνέχεια, πείτε μας τι την θέλετε την αστυνομία! Τι λέτε ρε καραγκιόζηδες! Το ρε με έμφαση! Τι πάει να πει τι την θέλουμε να κάνει: Μήπως θέλετε και job description; κύριοι ορκιστήκατε την ημέρα που αναλάβατε τις υποχρεώσεις σας και αυτό που θέλουμε να κάνετε είναι αυτό ακριβώς που ορκιστήκατε. Παρ΄ επιπτόντως μιας και μιλάμε για όρκο θα σας θυμίσω ότι όταν ορκιστήκατε αναγνωρίσατε ότι αφεντικό σας είναι ο Ελληνικός λαός και το σύνταγμα της Ελλάδος και όχι ο χοντρός του Μαξίμου, ούτε όποιος άλλος προσωρινός ένοικος υπουργείου ή πρωθυπουργίου!

Και μιας και φτάσαμε στους πολιτικούς ας πούμε δυο κουβέντες και γι αυτούς. Όταν βγήκε ο Καραμανλής κάποιοι πιστέψανε ότι θα υπάρξει κάποια αλλαγή ή τουλάχιστον κάποιοι που να νοιαστούν και για τον Έλληνα χωρίς να καταλάβουν ότι μαζί με τον χοντρό επέστρεφε στην εξουσία όλο το μπατσάδικο κράτος με υπουργούς όπως ο Μολυβιάτης και ο Πολύδωρος. Αλλά είκοσι χρόνια ΠΑΣΟΚ σημαίνει μια γενιά και ξεχάσαμε. Ξεχάσαμε ότι αυτοί οι αλήτες προδώσανε για δεκαετίες τα όνειρα και τις ελπίδες ενός λαού και ότι υπάρχει χειρότερα ακόμα και από το ΠΑΣΟΚ. Κλέψανε και φάγανε – πάντα νόμιμα – στις πλάτες του κοσμάκη, σε πέντε χρόνια όσα δεν έφαγε το ΠΑΣΟΚ σε είκοσι. Ξεσκιστήκανε οι αλήτες και τώρα ζητάνε και τα ρέστα. Αποτύχαν σε κάθε τομέα καταφέρανε το ασύλληπτο, να προσφέρουν την εξουσία στον άλλο ανόητο της Ελληνικής ζωής, τον Γιωργάκη.

Ο Γιωργάκης και ο Κωστάκης, σαν Ελληνική βιντεοταινία του 80 ακούγεται, ξέρετε αυτές τις φτηνιάρικες που φτιαχνόντουσαν σε πέντε ώρες. Ο Βλάκας κι ο πανβλάκας. Θα φύγει το οικονομικό μυαλό ο Αλογοσκούφης και θα επιστρέψει ο Παπαντωνίου! Αν και ας με πείτε τρελό εγώ βλέπω να επιστρέφει ο Καραμανλής με τη βοήθεια ενός επικίνδυνου βλάκα, του Καρατζαφέρη. Αλλά στην Ελλάδα υπάρχει και η αριστερά! Εδώ γελάμε ασυγκράτητα.

Οι παλαιότεροι θα είχαν deja vu με τις τελευταίες δηλώσεις της Παπαρήγα και γενικά του ΚΚΕ. Εμένα μου θυμίσανε 73. Για να μαθαίνουν λοιπόν και οι νεότεροι όταν γίνανε το γεγονότα της Νομικής και του Πολυτεχνείου το τιμημένο ΚΚΕ από την Γιουγκοσλαβία, την Ανατολική Γερμανία και την Ουγγαρία που ήταν τα περισσότερα στελέχη του μιας και στη Ρωσία είχαν μείνει μόνο κάποια ανθρωπάκια με λοβοτομή σε ανακοινώσεις από ραδιόφωνα που εκπέμπανε από τις ανάλογες χώρες μιλάγανε για προβοκάτσια της δεξιάς και των χαφιέδων διασπαστών, έτσι λέγανε τότε το ΚΚΕ εσωτερικού. Όταν το ΚΚΕ μιλάει για το Πολυτεχνείο βγάζω σπυράκια και ξεχάστε τη Δαμανάκη και τον Ανδρουλάκη – αυτοί μέχρι σύντροφοι του Μάνου και του Ανδριανόπουλου γίνανε αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία – το ΚΚΕ εμφανίστηκε την 16 Νοεμβρίου το απόγευμα στο Πολυτεχνείο και όχι σαν κόμμα με στελέχη του αλλά κάποιοι σύντροφοι αυθόρμητα επαναστατώντας στη γραμμή που έδινε το κόμμα. Απλά στη συνέχεια το κόμμα παγιδεύτηκε από τις αντιδράσεις των μελών του και κατά τη συνηθισμένη του πρακτική αποφάσισε να καπελώσει την όλη ιστορία και την καπελώνει για τριάντα χρόνια τώρα!

Το ΚΚΕ εσωτερικού ή Συνασπισμός, όπως θέλετε το αποκαλείτε μια ζωή με κόμπλεξ κατωτερότητας και καταδίωξης ζει στην κοσμάρα του κατά περιόδους υιοθετώντας τον κάθε περιθωριακό μιας και δεν μπορεί να πιάσει τους mainstream αριστερούς. Ο Συνασπισμός έχει μόνο ένα λόγο ύπαρξης, να γίνει ΚΚΕ στη θέση του ΚΚΕ και ο κνίτης στη λογική και λόγο καινούργιος πρόεδρος του το αποδεικνύει.

Υπάρχει και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Σιγά παιδιά μην σπρώχνεστε, όλοι θα πάρετε κομμάτι από την επανάσταση μόνο προσέχετε μην λερώσετε τον καναπέ σας. Επαναστάτες του κώλου, βολεμένοι στο σύστημα μικροαστοί με τους Μαοϊκούς και τους Τροτσκιστές μια ζωή εκκολαπτήρια στελεχών για τα δύο μεγάλα κόμματα. Αλλά γι αυτό το τελευταίο θα επανέλθω αργότερα.

Όλοι αυτοί λοιπόν ξαφνικά ανακαλύψανε ότι υπάρχει μια γενιά χωρίς ελπίδες, με κατεστραμμένα όνειρα που εξεγείρεται με πέτρες και μολότοφ σπάζοντας τα πάντα στο διάβα τους και αντί να κάνουν κάτι να τους βοηθήσουν το ρίξανε στο κλάμα για τους δύστυχους καταστηματάρχες της Ερμού και στο ανάθεμα για τους κουκουλοφόρους. Μια στιγμή και ένα ένα σας παρακαλώ.

Δεν κατάλαβα, από πότε οι καταστηματάρχες της Ερμού γίνανε η αδικημένη τάξη στην Ελλάδα; Τι λέτε ρε; Από πότε ο σεντονάς και κουρτινάς της Ερμού έγινε κακομοίρης και αδικημένος μεροκαματιάρης; Ο συγκεκριμένος καρχαρίας έντυσε και στόλισε κάθε φασισταριό που πέρασε από τη δικτατορία, όταν η Δέσποινα μπέρδευε το δημόσιο χρήμα με το πορτοφόλι του άντρα της. Η μήπως οι γουναράδες και οι κοσμηματοπώληδες της Ερμού είναι οι κακομοίρηδες; Αυτοί οι κύριοι με όσα γίνανε βγήκαν κερδισμένοι και εάν δεν το καταλαβαίνετε, τι να πω. Οι ασφάλειες θα πληρώσουν ακόμα και τις πάνες των εγγονών τους και το κράτος ή καλύτερα ο χοντρός με σύμφωνα όλα τα κόμματα τους δίνουν και bonus μερικά χιλιάρικα από τα λεφτά που έπρεπε να ξοδέψουν για να ανακουφίσουν το λαό, λεφτά που παίρνουν από αυτόν τον ίδιο τον λαό! Έβλεπα σε κάποιο δελτίο ειδήσεων τον καταστηματάρχη οπτικών που χαμογελαστός χλεύαζε αυτούς που τον κλέψανε. Ρε αλήτη αυτοί που σε κλέψανε δείχνανε το αδιέξοδο που τους έχει οδηγήσει η μιζέρια που είσαι συνυπεύθυνος για την ύπαρξη της. Και δεν φτάνει που θα τα πάρει από την ασφάλεια αλλά θα πάρει και δέκα χιλιάρικα σαν δώρο. Αν μεταξύ τους υπάρχουν και κάποιοι λίγοι που πραγματικά πάθανε ζημιά, στην Ελλάδα υπάρχει μια παροιμία, τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και μεταξωτούς κώλους! Ερμού θέλανε ας προσέχανε!

Κατά τα άλλα πολιτικοί και δημοσιογράφοι καλούν τον κόσμο να ψωνίσει από την Ερμού για να ενισχύσει τους δύστυχους καταστηματάρχες! Καλά βρε γελοίοι σκεφτήκατε αν ποτέ ο κοσμάκης είχε τα λεφτά να ψωνίσει από την Ερμού; Λες και είναι το κατάστημα δώρων σε κάποια συνοικία.

Και τώρα η άλλη πλευρά του λόφου. Τα παιδιά που ξεσηκώνονται έχουν απόλυτο δίκιο και η απορία τουλάχιστον η δικιά μου είναι γιατί όλοι οι υπόλοιποι απλά παρακολουθούν και κριτικάρουν και η ελπίδα μου είναι αυτή η σπίθα να απλωθεί σε όλη την Ευρώπη γιατί η σαπίλα έχει απλωθεί παντού από την Ιταλία, τη Γαλλία μέχρι τη Φιλανδία. Προσωπικά χάρηκα πολύ όταν είδα παιδιά να μαζεύονται μπροστά στην ελληνική πρεσβεία στο Ελσίνκι και μετά τα όσα είπαν για την Ελλάδα να τα ρίχνουν και στον Φιλανδό πρωθυπουργό – αυτός δεν είναι χοντρός αλλά δυστυχώς η βλακεία είναι μεταδοτική στην Ευρώπη.

Τα παιδιά που αποκαλούν κουκουλοφόρους είναι απλά παιδιά που προστατεύουν τον εαυτό τους από ένα κράτος που έχει γεμίσει τις πόλεις κάμερες που μετράνε τις αναπνοές μας, που φωτογραφίζουν και φακελώνουν τις προσωπικές μας στιγμές για να έχει στοιχεία ο κάθε δολοφόνος ειδικός φρουρός και μπάτσος να εκτελεί. Δεν υπάρχουν γνωστοί άγνωστοι, το 78 ήμουν στα επεισόδια και στη συνεχεία στην κατάληψη του Πολυτεχνείου. Πάλι για κουκουλοφόρους μιλάγανε και ήμασταν κυρίως παιδιά που οι μπάτσοι μας σπρώξανε στο πολυτεχνείο και προσπαθούσαμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και να αποφύγουμε την σύλληψη γνωρίζοντας ότι αν μας πιανανε θα μας ρίχνανε ακόμα και την καταστροφή της Σμύρνης στη πλάτη μας. Οι κουκουλοφόροι δεν ήταν ποτέ γνωστοί άγνωστοι, κάθε χρόνο κάθε φορά είναι διαφορετικοί, οι γνωστοί άγνωστοι ήταν και είναι άλλοι και τους ξέραμε όλοι. Χαφιέδες μπάτσοι και αλητάκια φασιστικά της Χρυσής Αυγής και άλλων παραφυάδων. Αλλά δεν συμφέρει κανέναν να τα ομολογήσει γιατί μετά θα πρέπει να κάνουν και την δουλειά τους που σημαίνει έρευνα, αποκάλυψη και σύλληψη. Αλλά να συλλάβουν ποιους; Αυτούς που το βράδυ είναι κουκουλοφόροι και το πρωί μπάτσοι ή ειδικοί φρουροί; Το βράδυ του 78 ήμουν ένας από τους τελευταίους που φύγανε από το χημείο και το μόνο που υπήρχε ήταν σκουπίδια, κυρίως πλαστικά μπουκάλια από αναψυκτικά και στο προαύλιο μερικές φωτιές από κατεστραμμένες ξύλινες καρέκλες για τα δακρυγόνα που πέφτανε βροχή. Την επομένη οι εφημερίδες ήταν γεμάτες από φωτογραφίες από κατεστραμμένα εργαστήρια. Ποιοι κάνανε τις καταστροφές; Μήπως είναι οι ίδιοι οι κουκουλοφόροι που πίνουν φραπέ στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη η στη Καισαριανή με τα ΜΑΤ; Γνωστοί άγνωστοι; Μήπως το όνομα Περίανδρος λέει κάτι στους μπάτσους; κουκουλοφόρος και χρυσαυγήτης η το όνομα Σαράφης στο Παγκράτι; Αυτοί είναι οι μόνοι που δεν αλλάζουν και παραμένουν γνωστοί άγνωστοι. Τα παιδάκια στα Εξάρχεια αλλάζουν κάθε χρόνο και είναι πάντα δεκαεφτάχρονοι.

Αλλά στην Ελλάδα και ο τύπος έχει τον ρόλο του, βλέπετε ο τύπος στην Ελλάδα δεν είναι στρατευμένος που θα τον δικαιολογούσε αλλά οπαδικός με όλη την φανατίλα που αναβλύζει ο οπαδισμός. Και μην ανησυχείτε πάντα ο τύπος είχε πρόβλημα και παντού, οι παλαιότεροι θα θυμούνται ανέκδοτο με εφημερίδα που έκανε το τόσο ...τοοοόσο! Σήμερα όμως ο τύπος στην Ελλάδα έχει γίνει θύμα οπαδισμού όπως ακριβώς οι οπαδικές αθλητικές εφημερίδες που χάριν κολακείας του εκλεκτού τους θυσιάζουν κάθε αίσθηση αξιοπρέπειας. Σημαντικό παράδειγμα ο πρόεδρος του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων που στις ανταποκρίσεις του ακουγόταν περισσότερο σαν το υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων των μπάτσων παρά σαν δημοσιογράφος.

Τα παιδιά που εξεγείρονται θα έπρεπε να έχουν ένα φυσικό σύμμαχο που θα έπρεπε να είναι ο πρώτος που θα είχε καταλάβει και επικοινωνήσει τις ανησυχίες τους και τον θυμό τους και αυτοί είναι οι καθηγητές. Αλλά και αυτοί αποτύγχανε, ανθρωπάκια μίζερα και ψιλικατζήδες που πουλήσανε τα παιδιά εκμεταλλευόμενοι μια αποτυχημένη παιδεία για να βγάλουν μερικά Ευρώ σε ιδιαίτερα. Πριν από μερικές μέρες διάβαζα ένα άρθρο του έγκριτου υπάλληλου του Πρετεντέρη καθηγητή, ειδικού σε θέματα παιδείας και από περιέργεια πήγα στο site του μιας και από ότι πληροφορήθηκα θεωρείται το πιο ενημερωμένο σε θέματα παιδείας στην Ελλάδα. Ο γελοίος έχει ένα site γεμάτο διαφημίσεις φροντιστηρίων και βοηθημάτων παραπαιδείας. Στέλεχος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ο ήρωας, αυτός που κρίνει τα παιδιά και τους κουκουλοφόρους!

Τώρα θα μου πείτε έκρινα τους πάντες από μακριά και ποιος είμαι που το κάνω αυτό. Έχετε δίκιο, κάθε πρωί φτύνω τον εαυτό μου που αυτά τα παιδιά παλεύουν μόνα τους κι εγώ έφυγα ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω μου. Και θα έχουν δίκιο αν ρίξουν μια πέτρα και σε μένα. Το μόνο πράγμα που μπορώ να πω γι αυτά τα παιδιά είναι ότι είχα καιρό να αισθανθώ περήφανος που είμαι Έλληνας και αυτά τα παιδιά με κάνουν κάθε μέρα και πιο περήφανο. Μην σταματήσετε!

Και τέλος κάτι επί προσωπικού. Τον τελευταίο καιρό έχω γράψει τρία άρθρα για τα όσα γίνονται στην Ελλάδα. Το ένα κυκλοφόρησε στη Φιλανδία και ένα άλλο έκανε το γύρω του κόσμου αφού τυπώθηκε σε εφημερίδες από την Ιαπωνία μέχρι τις ΗΠΑ. Σε μικρό διάστημα μετά την κυκλοφορία του δεύτερου πήρα δύο μηνύματα στο τηλέφωνο μου με απόκρυψη κλήσης στα Ελληνικά. Επειδή εδώ δεν είναι Ελλάδα και ναι μεν εγώ δεν είδα ποιος με κάλεσε αλλά η εταιρία τηλεφωνίας που με εξυπηρετεί μπόρεσε να βρει τους αριθμούς ο ένας ήταν από τη Σκανδιναβία και ο άλλος από το Στρασβούργο. Δεν έχω σκοπό να κάνω τίποτα αλλά τους έχω ένα μηνυματάκι που θα το γράψω εδώ.

Αλητάκια εγώ δεν ντροπιάζω την Ελλάδα με αυτά που γράφω αλλά εσείς και αυτοί που σας πληρώνουν με αυτά που κάνετε. Η παρουσία μου τιμά καθημερινά την Ελλάδα ενώ η δική σας ντροπιάζει καθημερινά την ανθρωπότητα. Οι απειλές σας είναι ηλίθιες όπως ηλίθιοι είσαστε και σεις και τα αφεντικά σας και το μόνο που καταφέρνετε είναι να με δυναμώνετε με αυτά που γράφετε!

Τέλος για τους φίλους μου στα blog. Δυστυχώς δεν έχω καθαρίσει ακόμα με το θέμα υγεία και βρίσκομαι σε ένα συνεχόμενο πόλεμο αλλά τα πράγματα είναι καλύτερα και ο κύριος λόγος που ακόμα παλεύω είναι ο διαβήτης μου που – λάθος μου – ποτέ δεν του έδειξα την προσοχή που απαιτούσε και τώρα το πληρώνω.

Οι εκθέσεις πήγαν πολύ καλά και έχω πολλά νέα να σας γράψω που υπόσχομαι να βρω τον χρόνο να το κάνω σύντομα. Πολλά φιλιά σε όλους σας.

Λίγο Φιλανδική πολιτική

2008-10-30T17:52:00.007+02:00

Είχα σκοπό να γράψω για τα της έκθεσης αλλά αφ' ενός έχω ...bloggers επισκέπτες από ...Βέλγιο αλλά και κάτι που διάβασα σε δυο τρείς Ελληνικές εφημερίδες σήμερα και χτες με εκνεύρισε. Φιλανδικές δημοτικές εκλογές και θα παρακαλούσα τις Ελληνικές εφημερίδες και ειδικά την γνωστή 'ελευθερο'ρυπία να επανεξετάσουν τις πηγές τους γιατί αυτές οι δημοτικές εκλογές δώσανε κάποια μηνύματα που μόνο πανηγυρισμούς δεν επιτρέπουν.

Αλλά για να γίνομαι πιό συγκεκριμένος, πρώτον το πράσινο κόμμα στη Φιλανδία μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να χαρακτηριστεί οικολογικό μιας και η μόνη του σχέση με τα οικολογικά κινήματα είναι ένα ξεχασμένο και καταστρατηγημένο καταστατικό, κάποια σύμβολα και πιθανώς το ότι κάποια στελέχη του υποστηρίζουν την νομιμοποίηση της μαριχουάνας. Κατά τα άλλα είναι σύμμαχοι του συντηρητικού και ακροδεξιού κόμματος στη κυβέρνηση κατέχοντας το υπουργείο δικαιοσύνης άρα υπεύθυνοι για νόμους που μόνο η σφραγίδα με τη σβάστικα λείπει, έχουν συνυπογράψει για την δημιουργία δύο ακόμα πυρηνικών εργοστασίων λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι η Green Peace έχει καταγγείλει με πολλούς τρόπους (και στο επίσημο site της οργάνωσης) οικονομικά και κυρίως κατασκευάστικά προβλήματα με άγνωστο αποτέλεσμα.

Έτσι λοιπόν όταν μιλάμε για θρίαμβο των πράσινων και οικολόγων στη Φιλανδία είναι τουλάχιστον για κλάματα. Οι πράσινοι πήραν σε εθνικό επίπεδο 8,9 αυξάνοντας το ποσοστό τους κατά 1,6 και το Helsinki ποτέ δεν υπήρξε σημείο αναφοράς σε μετρήσεις λόγο του υψηλού ποσοστού των ξένων, εδώ όλοι οι μόνιμοι κάτοικοι ψηφίζουν στις δημοτικές, Αλβανοί, Έλληνες, Σομαλοί, Νιγηριανοί και ότι άλλο θέλετε - αυτά γι απλή ενημέρωση γνωστού Θεσσαλονικιού νομάρχη καραγκιόζη. Αλλά για να επανέρχομαι, έτσι όπως είναι γραμμένα τα νέα ειδικά στην 'ελευθερο'ρυπία θα πίστευε κανείς ότι όπου νάναι πέφτει η δεξια κυβέρνηση και κάνουν κυβέρνηση οι ...προοδευτικοί πράσινοι!!!

Το σοκ λοιπόν δεν ήρθε από την άνοδο των έτσι κι αλλιώς ανέκδοτο πράσινων αλλά με την άνοδο των φασιστών με το όνομα 'Αληθινοί Φιλανδοί' κάτι που δεν είδα πουθενά στα Ελληνικά νέα και οι οποίοι έχουν τριπλασιάσει το ποσοστό τους. Αυτοί οι αξιότιμοι κύριοι έχουν κάνει δηλώσεις όπως, οι μαύροι δεν έχουν το ίδιο μυαλό με μας γι' αυτό και δεν πρέπει να πηγαίνουν σε σχολεία, να δημιουργήσουμε και να χρηματοδοτήσουμε στρατόπεδα στην Ελλάδα και στην Ιταλία που έτσι κι αλλιώς έχουν αρκετούς ξένους και να τους στείλουμε μαύρους, άραβες και εβραίους και άλλα τέτοια ευχάριστα!

Κάτι τέτοια λοιπόν λένε οι πραγματικοί νικητές αυτών των δημοτικών εκλογών με το ακροδεξιό κόμμα να ακολουθεί σε αύξηση ποσοστων και εγώ όταν διαβάζω για την νίκη των «υπάρχει θάρρος - βούληση για μια πιο δίκαιη κοινωνία» πράσινων αισθάνομαι πολύ μαλάκας γιατί όταν προ ημερών αντιπροσωπεύοντας μια NGO επισκέφτηκα την πράσινη υπουργό δικαιοσύνης για την αύξηση κρουσμάτων βίας μου έκανε μάθημα ...ελευθερίας λόγου τονίζοντας μου ότι θα έπρεπε να δείξω κατανόηση στην άλλη πλευρά γιατί έχουν και αυτοί τα δίκια τους!!!

Δεν θέλω να συνεχίσω τώρα, θα το κάνω κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον γιατί ήδη νιώθω να τρέμουν τα χέρια μου από τον εκνευρισμό. Αλλά ο ρόλος των ΜΜΕ διεθνώς είναι γνωστός αλλά στην Ελλάδα αποδεικνύονται άριστοι μαθητές του Γεωργαλά για όσους έχουν ακόμα μνήμη, δημιουργόντας ψευδαισθήσεις οικολογικής αυτή τη φορά εφορίας - μάλλον είναι της μόδας από τότε που το ΠΑΣΟΚ σκότωσε τον σοσιαλισμό !

Συγνώμη για τον εκνευρισμό μου και στο επόμενο post υπόσχομαι να σας γράψω για μια έκθεση που εξελίσσεται σε μια επιτυχία που με έχει ...τρομάξει και παράλληλα ευχαριστώ πολύ όλους όσους μου έστειλαν μήνυμα για τα εγκαίνια, αλλά διαβάζοντας αυτά που διάβασα δεν μπορούσα να μην αντιδράσω έστω κι εδώ! Φεύγω τώρα για αεροδρόμιο να παραλλάβω ...Βέλγους bloggers!!! :)

***************

Στη φωτογραφία τα διαμάντια που ηγούνται του κόμματος των ...Αληθινών Φιλανδών!!!

Καλησπέρα σε όλους σας!

2008-10-14T19:47:00.005+03:00

Καιρό είχαμε να τα πούμε!!! Μην ρωτάτε, δεν ήταν καμιά περίοδος 'εσωτερικής αναζήτησης' ή κάτι παρόμοιο, περισσότερο μια περίοδος ...φυγής είναι που ακόμα συνεχίζεται!!! Α! ξέχασα να πω ότι η Δάφνη με κόλησε και ανεμοβλογιά, ε τώρα που να θυμάμαι αν την είχα περάσει πριν από τόσα χρόνια, έτσι μια με την δική της ανεμοβλογιά, μια με την δική μου δεν βγήκα από το σπίτι ολόκληρο τον Σεπτέμβριο!

Έτσι οι τάσεις φυγής μου περιοριστήκαν μεταξύ ...υπνοδωματίου, κουζίνας και γραφείου!!! Θα επανέλθω όμως, που θα μου πάει.

Προς το παρών όμως σας έχω κάτι άλλο. Στις 28 Οκτωβρίου στο Ελσίνκι είναι τα εγκαίνια της έκθεσης που σας είχα πει. Θα ακολουθήσουν για το 2009 μια σειρά από εκθέσεις και ομιλίες μου σε διάφορες χώρες της βορείου Ευρώπης και πιθανώς στη Πορτογαλία - λυπάμαι αλλά η Ελλάδα είναι εκτός - θα σας ενημερώσω όταν έρθει η ώρα γιατί θα χαρώ πολύ να συναντήσω τους bloggers που ζουν στις ανάλογες χώρες και φυσικά η παρουσία τους στις εκθέσεις θα με τιμήσει ιδίαιτερα.

Αυτά τα ολίγα προς το παρών αλλά ...θα επανέλθω!!! :)

Που έχουμε χαθεί;

2008-07-16T23:50:00.005+03:00

Επειδή μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις, ορίστε μερικές εικόνες για το που είμαστε!

Είμασταν σε χώρα μαγική,

Με ξωτικά, μούμμις (δεν έχω ιδέα πως μπορεί να γράφεται στα Ελληνικά και εάν ποτέ ήρθαν στην Ελλάδα) και το αγαπημένο της Δάφνης ένα ποντίκι ...καγκουρό!!!

Και εδώ σε χειραψία με τον ...πάπα-μούμι!!!

Μετά η Δάφνη έμεινε με την γιαγιά και ο μπαμπάς με τη μαμά αναχωρήσαν για ...Pori!

Στο Pori τώρα ...περιμένουμε από ώρα σε ώρα μικρή Βελγίδα με τον Βέλγο της (εδώ τραγουδάμε τη διεθνή των blogs) και σε κάποιες ώρες ξεκινάμε την jazz περιπλάνιση με την ...θεά, Mary J. Blige!!!

To τι ακολουθεί δεν σας το λέω γιατί σίγουρα ...θα ζηλέψετε (Ακούς Στέλιο;)!!!

Πολλά φιλιά σε όλους σας από την Φιλανδία και ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα ...μηνύματα!!!

Το τέλος από το πρώτο μέρος και λίγο από το δεύτερο

2008-06-27T15:53:00.005+03:00

Λοιπόν σήμερα τελειώνει το πρώτο μέρος ή κεφάλαιο της ιστορίας και πρέπει να πάρετε μια απόφαση αν θέλετε να συνεχίσω. Συνεχίζουν να μου λείπουν μερικοί αριθμοί από το καινούργιο κινητό και ελπίζω να στείλετε μήνυμα σύντομα!

Και ακολουθεί το τέλος του πρώτου μέρους και λίγο από την αρχή του δευτέρου...

******************************

Όπως πιθανώς έχετε ήδη καταλάβει προσπαθώ να κρατήσω αυτή την εισαγωγή με την πρώτη μου συνάντηση με το Ιππότη Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη σε ρυθμό αγωνίας και αναμονής αλλά θα πρέπει να καταλάβετε ότι αυτό είναι ο μόνος τρόπος για να σας μεταφέρω την ένταση της στιγμής. Λένε ότι όταν πλησιάζει το τέλος σου βλέπεις όλη σου τη ζωή σαν κινηματογραφική ταινία από μπροστά σου σε μεγάλη ταχύτητα. Εγώ εκείνη τη στιγμή, μπροστά στον Ιππότη Ιωάννη το μόνο που μπορούσα να δω ήταν το θείο μου να με κοπανάει με αυτό το κομμάτι το πεύκο που δούλευα και τίποτα άλλο! Και βέβαια η υποψία ότι κάτι άλλο κρυβόταν πίσω από τον μικρόσωμο επισκέπτη δεν μου έφευγε από το μυαλό.

“Λοιπόν αγόρι μου, μπορείς να μιλήσεις;” Η φωνή του ήταν ήρεμη αλλά πολύ σιγανή και χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια από μένα για να ακούσω τι έλεγε και φυσικά το μέγεθός του και η φωνή του δεν έπνεαν το δέος που θα έπρεπε να εμπνέει ένας Ιππότης με τα αξιώματα και τις εμπειρίες του. Γι' αυτό λοιπόν κι εγώ έκανα το μόνο λογικό που θα μπορούσα να κάνω, έκλεισα τα μάτια μου και είπα:

“Ποιος είσαι;” Καταλαβαίνω ότι η έληψη λογοτεχνικού πνεύματος και η απειρία μου σε ανάλογες καταστάσεις σας απογοήτευσε αλλά τι να κάνουμε!

“'Ένας πελάτης παλικάρι μου που περιμένει από εσένα την επαγγελματική σου βοήθεια και εμπειρία!” Άκουσα προσεκτικά και καταπίνοντας βιαστικά απάντησα, “Ο μάστορας έχει φύγει για απόψε, αύριο πάλι!”

“Εγώ νομίζω ότι εσύ είσαι ο πιο κατάλληλος για τη δουλειά που χρειάζομαι, ο μάστορας ...ας ξεκουραστεί για σήμερα!” Απάντησε αμέσως ο υποψήφιος πελάτης μου.

“Σας παρακαλώ, πρέπει να έρθετε αύριο, αύριο που θα είναι και ο θείος μου εδώ!” Περιττό να σας πω ότι τα μάτια μου συνέχιζαν να είναι κλειστά.

“Άκουσε με προσεκτικά παλικάρι μου, αν ήθελα τον θείο σου θα είχα έρθει στον θείο σου κι αν ήθελα τον μάστορα θα είχα έρθει στο μάστορα, τι συμβαίνει; Γιατί έχεις τα μάτια σου κλειστά; Με ακούς;”

Τώρα που το σκέφτομαι, ακίνητος με τα μάτια σφιχτά κλειστά θα πρέπει να ήμουν μια παράξενη και άρρωστη εικόνα. Ήμουν φοβισμένος, υπερβολικά φοβισμένος και σίγουρος ότι όπου να ναι κάποιος θα πεταγόταν με ένα τεράστιο μαχαίρι έτοιμος να με σφάξει, το μυαλό μου είχε σταματήσει αλλά η φαντασία μου κάλπαζε ασταμάτητα!

Αλλά ελάτε στη θέση μου, με όλες αυτές τις ιστορίες που είχα ακούσει να λένε οι μάστορες να μαι τώρα εγώ ένα χειμωνιάτικο βράδυ με τον βοριά να χτυπάει αλύπητα τις πόρτες και τα παράθυρα να μιλάω με ένα κουστουμαρισμένο, με παπιών, με στρογγυλό καπέλο και μαύρη ομπρέλα βάτραχο που ακουμπούσε ήρεμα στο σφυρί που μου είχε πέσει από την τρομάρα μου προηγουμένως!

Κεφάλαιο ΙΙ

Ο Κύριος Λυχνάρης, το σπίτι του και ο φίλος του

Όπως επανειλημμένα τόνισα και στο προηγούμενο κεφάλαιο, με όλα αυτά που συνέβαιναν εκείνο το βράδυ στο εργαστήριο, ήμουν τρομοκρατημένος, φοβισμένος αλλά και έτοιμος να σκάσω στα γέλια την ίδια στιγμή. Αυτό το τελευταίο δεν πρέπει να το ανέφερα, αλλά φανταστείτε τώρα εμένα μια σκοτεινή χειμωνιάτικη βραδιά με τον βοριά να χτυπάει αλύπητα την πόρτα να μιλάω σε ένα βράχο με μαύρο κουστούμι, στρογγυλό καπέλο και με ομπρέλα! Αν αυτά δεν είναι αρκετά για να σε τρελάνουν, να κλαις και να γελάς ταυτόχρονα τότε δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να το κάνει!

Το καταλαβαίνω ότι τώρα πια δυσκολεύεστε να με πιστέψετε και αναρωτιέστε αν αξίζει το λόγο να συνεχίσετε με αυτή την ιστορία και σας διαβεβαιώ ότι υπήρξαν στιγμές που εκεί εγώ αναρωτιέμαι αν αυτή η πρώτη συνάντηση καθώς και όλα όσα έζησα στη συνέχεια ήταν αλήθεια αλλά η ύπαρξη του Ιππότη Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη είναι πέρα για πέρα αληθινή και θα δείτε μετά από λίγο κι εσείς όπως και εγώ θα ξεχάσετε ότι είναι ένας πράσινος βάτραχος ντυμένος άψογα με το πιο ακριβό και καλοραμμένο κουστούμι!

Ποτέ όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν ένας βάτραχος με τίτλο. Ιππότης, τίτλος που είχε απονεμηθεί από την γριά Βασίλισσα αυτοπροσώπως! Καλά και που το σκέφτομαι τώρα βλέπω ήδη το χαμόγελο στα πρόσωπά σας. Είσαστε σίγουροι ότι τα βερνίκια στο εργαστήριο του θείου μου με πείραξαν και τρελάθηκα. Λοιπόν ξέρετε υπάρχει μια αλήθεια πίσω από αυτό που μόλις σκεφτήκατε γιατί η μυρωδιά των βερνικιών πραγματικά με ενοχλούσε όπως με πειράζει και η μυρωδιά από κάποια ξύλα, όπως το πεύκο και το μαόνι! Ειδικά κάθε φορά που δουλεύαμε με μαόνι δυσκολευόμουνα για ώρες να αναπνεύσω, είχα μάλιστα παραπονεθεί και στον θείο μου αλλά με τη γνωστή αγάπη που μου είχε για μέρες μετά τα παράπονα μου με έβαλε να δουλεύω μόνο με μαόνι!

Αλλά πρέπει και να παραδεχτείτε ότι ένα ελαφρύ αναπνευστικό πρόβλημα και πιθανώς μια ελαφριάς μορφής αλλεργία δεν μπορεί να είναι η αρχή ενός σαλεμένου μυαλού! Απεναντίας και σαν ένδειξη σας φέρνω τη λύση που είχα βρει για το πρόβλημα μεταξύ του θείου μου και της θείας μου, όσο πολύπλοκο κι αν φαίνεται έχει μια πολύ δυνατή δόση λογικής.

Και βέβαια όσο εγώ αναρωτιόμουνα για την κατάσταση του μυαλού μου ο μικρόσωμος συνομιλητής μου στεκόταν εκεί στηριζόμενος στο σφυρί που μου είχε πέσει και κουνώντας αργά την ομπρέλα του παρατηρώντας με. Όπως σας είπα και προηγουμένως για αρκετή ώρα είχα κρατήσει τα μάτια μου κλειστά αλλά τώρα ήταν ανοιχτά και τον κοιτάζανε.

Το μυαλό μου μου φώναζε ότι έπρεπε να κάνω κάτι τουλάχιστον κάτι να πω αλλά δεν είχε καμιά πρόταση κι έτσι εγώ παρέμενα εκεί ακίνητος και χωρίς να λέω λέξη. Σίγουρα καταλάβαινα ότι δεν υπήρχε πιθανότητα να μείνω έτσι ακίνητος μέχρι να φύγει, μου πέρασε κι αυτό από το μυαλό μου, ή μέχρι να εμφανιστεί ο θείος μου. Αυτό όμως δούλεψε, και μόνο η σκέψη του θείου μου να μπαίνει στο εργαστήριο και να με βρίσκει σε αυτή τη θέση ήταν αρκετή για να με κάνει και να κουνηθώ και τη λαλιά μου να βρω!

“Άκου, κάνεις λάθος εγώ δεν είμαι μάστορας ούτε καμιά δουλειά μπορώ να κάνω για σένα. Γιατί δεν έρχεσαι το πρωί που θα είμαστε ανοιχτά, θα είναι και ο θείος μου εδώ για να σε βοηθείσει!” Πιστέψτε το αλλά όλα αυτά τα είπα χωρίς να πάρω ούτε μια ανάσα!

Ο Ιππότης Ιωάννης που σημειωτέον δεν μου είχε συστηθεί ακόμα με κοίταξε πολύ σοβαρά, σταμάτησε να κουνάει την ομπρέλα του και ορθώνοντας το κορμί μου είπε: “Λοιπόν νεαρέ μου νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να ξεκινήσω από την αρχή!” Έβηξε ελαφριά για να καθαρίσει την φωνή του και συνέχισε, “Έχω ένα μικρό πρόβλημα με την ξύλινη βαλίτσα μου που απαιτεί άμεση φροντίδα.”

Σε αυτό το σημείο το ύφος του είχε γίνει πολύ σοβαρό και παρ' όλο ότι η φωνή του συνέχιζε να είναι σιγανή μπορούσα να τον ακούσω πια καθαρά. “Και μιας και είμαι στην γειτονιά αυτή τη στιγμή μένοντας με έναν πολύ στενό και αγαπημένο φίλο που είδε το πρόβλημά μου, μου σύστησε εσένα και κανέναν άλλο σαν το πιο κατάλληλο για το πρόβλημά μου! Και μάλιστα ο φίλος μου συμπλήρωσε ότι είσαι ο καλύτερος που θα μπορούσα να βρω!” Και με μια ελαφρά υπόκλιση συμπλήρωσε, “και γι αυτό βρίσκομαι εδώ!”

“Εγώ δεν είμαι ξυλουργός.” Αυτό ήταν το μοναδικό που καταφέρει να βγει από το έκπληκτο στόμα μου. Τώρα ήμουν πια σίγουρος ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, κάποιος στη γειτονιά τον είχε στείλει σε μένα; Προσωπικά σε μένα; Και του είχε πει κι όλας ότι ήμουν ο καλύτερος; Σίγουρα τρελαινόμουν! Και εδώ πρέπει να σας ομολογήσω και κάτι, όπως είπα και στην αρχή αυτή τη δουλειά την έκανα τα τελευταία δύο χρόνια ψάχνοντας να βρω τι θέλω από τη ζωή μου. Είχα σκεφτεί μήπως η δουλειά του ξυλουργού ήταν αυτό που ονειρευόμουν. Αλλά τώρα πια ήξερα την αλήθεια, δεν ένιωθα καμιά απολύτως αγάπη για αυτή τη δουλειά.

Απεναντίας είχα αρχίσει να την αντιπαθώ νιώθοντας ότι δεν έκανα και τίποτα ουσιαστικό εκτός από το να τρίβω ξύλα μέρα νύχτα. Εγώ ήθελα να δημιουργήσω, να χτίσω πράγματα που είχα στο μυαλό μου αλλά αυτό και το ήξερα καλά πια δεν θα το κατάφερνα ποτέ μου. Και πάλι ένιωθα ότι κάτι άλλο με τραβούσε απλά δεν μπορούσα να το πω ή να το καταλάβω και απλά περίμενα να έρθει μόνο του.

“Νεαρέ μου, ξέρω πολύ καλά ποιος είσαι και τι μπορείς να κάνεις! Στο είπα, σε αυτή τη γειτονιά έχεις κάποιον που σε αγαπάει και σε θαυμάζει γι όλα αυτά που μπορείς να κάνεις.” Σταμάτησε για λίγο αλλά η συνέχεια ήταν ακόμα πιο συγκλονιστική για μένα που στεκόμουν ακίνητος με το στόμα ανοιχτό, “Είσαι ο ανιψιός του μάστορα και ο φίλος μου μου είπε για όλα τα βασανιστήρια που έχεις υποφέρει αλλά για να πω την αλήθεια αν και έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στη κρίση του φίλου μου αν συνεχίσεις να στέκεσαι έτσι με το στόμα ανοιχτό θα αρχίσω να έχω τις αμφιβολίες μου!”

Και νομίζω ότι τελειώνοντας αυτές τις κουβέντες είδα ένα χαμόγελο να αχνοφαίνεται στο στόμα του, αλλά μάλλον και αυτό ήταν ένα ακόμα παιχνίδι της τρομάρας μου γιατί η κατάσταση ήταν πολύ σοβαρή για γέλια. Πάντως εγώ έκλεισα το στόμα μου!

Τη γειτονιά δεν τη γνώριζα αλλά ο θείος μου τους ήξερε όλους και αυτός ήταν ένας πολύ καλός λόγος για να μένω μακρυά τους. Τώρα πως ήταν δυνατόν να υπάρχει ανάμεσα τους κάποιος που με ήξερε καλά, με εκτιμούσε ακόμα και με αγαπούσε αυτό έκανε το μυστήριο ακόμα πιο μεγάλο. Το παράξενο βεβαία δεν είναι ότι δεν μπορούσα να φανταστώ ποιον εννοούσε, το πιο παράξενο ήταν ότι ήξερα ποιόν εννοούσε!

“Εννοείς τον κύριο Λυχνάρη;” Γράφοντας αυτή τη στιγμή το όνομα για μια ακόμα φορά αναρωτήθηκα πως μου ήρθε αυτό το όνομα στο μυαλό. Και αυτό που το έκανε ακόμα πιο περίεργο δεν ήταν ότι είχα σκεφτεί το όνομα αλλά το ότι ο κύριος Λυχνάρης ήταν ...σκυλί! Ένα τεράστιο Λαμπραντόρ αλλά όχι ακριβώς Λαμπραντόρ μιας και στο αίμα του κυλούσε αίμα κι από άλλες ράτσες σκύλων. Ένα Λαμπραντόρ με καφέ ανοιχτό χρώμα και μελιά μεγάλα ευγενικά μάτια που συχνά μοιραζόταν μαζί μου το μεσημεριανό μου.

******************************

Η συνέχεια μόνο ...εάν μου πείτε ότι σας ενδιαφέρει!!!

******************************

Εδώ έχω μια πολιτική απορία έτσι για να μην κρατήσω και παραπονεμένους αυτούς που λένε ότι πολιτικολογώ. Σε όλο αυτό τον κυκεώνα του σκανδάλου Siemens, με τα δεκάδες ονόματα που κυκλοφορούν στα ΜΜΕ και πολύ περισσότερα αυτά που εμφανίζονται στα ...αποκαλυπτικά 'δημοσιογραφικά' blogs μαζί με όλες τις θεωρίες συνωμοσίας που μερικές ξεπερνάνε σε φαντασία τις παιδικές ιστορίες που γράφω εγώ, υπάρχει ένα όνομα που λείπει.

Πιθανώς και να ...φταίω εγώ που ζω τόσο μακριά και η επαφή μου είναι μόνο μέσω ίντερνετ αλλά όπως είπα και στο post που έβαλα στο άλλο blog μου, από εμπειρία σας λέω ότι όλοι αυτοί είναι απλά ...βαποράκια και οι πραγματικοί ένοχοι είναι αλλού. Υπάρχει λοιπόν μια παλαιότερα τουλάχιστον αμφισβητούμενη οικονομικό-πολιτικό-αθλητικό και λίγο ΜΜΕ προσωπικότητα που έχει όλα τα προσόντα να είναι στο κέντρο αυτής της ιστορίας συμπεριλαμβανομένης και της γνωριμίας κατάλληλων υψηλά ιστάμενων πολικών προσώπων, συν ότι είναι και ο κύριος Siemens και όχι μόνο στην Ελλάδα. Στη γειτονική μου Ρωσία υπάρχουν αρκετοί εισαγγελείς που θα θελαν να τον γνωρίζουν προσωπικά την δεκαετία του 90 και δεν σταματάει εδώ, μιας και άλλες χώρες από την πάλαι ποτέ Σοβιετίας θα χαιρόντουσαν με την γνωριμία συν μερικούς δορυφόρους για την ανάμειξή του πέρα από τις επικοινωνίες και με τον κρατικό ...τζόγο!

Γιατί λοιπόν αυτό το όνομα απουσιάζει από παντού; Αν έπρεπε να ψάξουμε κάποιο από την Siemens που να συνεστιάζεται με τον Σημίτη και να αρμενίζει στα νησιά με Τσουκάτο δεν θα έπρεπε να εξετάσουμε αυτόν τον κύριο; Και δεν εννοώ τον Κοσκωτά, δυστυχώς γι' αυτόν δεν πρόλαβε έγκαιρα να νομιμοποιήσει τη θέση του όπως ο κύριος Siemens. Αυτά τα ολίγα για τις πολιτικές μου απορίες!

******************************

Στη φωτογραφία το ...ροζ γυφτάκι μου!!! :)

Ένας χαμένος έρωτας που με πίκρανε

2008-06-23T23:33:00.007+03:00

Κατά περιόδους παίρνω mails από την Ελλάδα που έχουν σαν αφορμή αυτό το blog ή το Ovi magazine. Η αιτία φυσικά είναι κάπου αλλού τις περισσότερες φορές. Χοντρικά έχω χωρίσει αυτά τα mails σε τρεις κατηγορίες και το ξέρετε καλά όσοι αλληλογραφείτε μαζί μου δεν κάνω διακρίσεις.

Στη πρώτη κατηγορία είναι αυτά από κάποιους που γνωρίστηκα μέσω του blog ή είναι περίεργοι για την Ελληνικότητα μου από τα περιοδικά που συμμετέχω, σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται και αρκετοί Έλληνες που ζουν στην Σκανδιναβία Με τους περισσότερους κρατάω μια ...τακτική αλληλογραφία αλλά πολύ περισσότερο έχει δημιουργηθεί μια πολύτιμη για μένα φιλία και με κάποιους έχω γνωριστεί και από κοντά είτε εδώ είτε στο τελευταίο μου ταξίδι στην Ελλάδα.

Στη δεύτερη κατηγορία συμπεριλαμβάνω αυτούς που κάποια στιγμή γνώρισαν κάποιον ή κάποιαν από τη Φιλανδία και τους ψάχνουν. Για όλες τις περιπτώσεις έκανα ότι μπορούσα αλλά τα χρόνια σε πολλές περιπτώσεις είναι πολλά οι άνθρωποι αλλάζουν τόπο παραμονής ή στη περίπτωση γυναικών και ονόματα και η ανεύρεση τους ήταν δύσκολη. Εδώ λυπάμαι αν απογοήτευσα και μια φίλη από το Βόλο πριν από λίγους μήνες αλλά η προσωπική μου περιπέτεια δεν μου επέτρεπε περισσότερες έρευνες. Μερικές από αυτές τις αναζητήσεις είναι και αστείες με αποκορύφωση κάποιον σε προχωρημένη ηλικία που αναζητούσε Φιλανδή που γνώρισε πριν από 30 χρόνια σε Ελληνικό νησί και ήξερε μόνο το όνομά της χωρίς επώνυμο ή άλλο στοιχείο αλλά ήταν επίμονος να την βρω.

Τέλος στην τρίτη κατηγορία ανήκουν αυτοί που θέλουν να μετοικίσουν στη Φιλανδία για μικρό ή μεγάλο διάστημα και τους χωρίζω σε δύο κατηγορίες, αυτούς που έρχονται εδώ για σπουδές και με κάποιους να σκέφτονται την μόνιμη παραμονή και αυτούς που γνώρισαν Φιλανδή ή Φιλανδό και θέλουν να γίνουν μετανάστες έρωτα!

Ένας από αυτούς τους τελευταίους λοιπόν γίνεται η αφορμή να διακόψω τη συνέχεια της ιστορίας μου με τον Ιππότη Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη και να γράψω αυτό το post γιατί ομολογώ ότι η όλη κατάσταση και η εξέλιξη της με στεναχώρησε ιδιαίτερα και παράλληλα με προβλημάτισε. Ελπίζω να με συγχωρήσει ο φίλος που αναφέρω την ιστορία του και τις σκέψεις μου σχετικά με όσα έγιναν αλλά ίσως και ακούγοντας τις σκέψεις κάποιων άλλων να καταλάβει αυτά που προσπάθησα να του πω ακόμα και στο τηλέφωνο, και χάριν ευκολίας θα τον βαφτίσω Κώστα που φυσικά δεν είναι το πραγματικό του όνομα.

Ο Κώστας λοιπόν μου έστειλε ένα mail πριν από ένα μήνα νομίζω, ένα mail γεμάτο ενθουσιασμό για την κοπέλα που γνώρισε, μια κοπέλα από την Φιλανδία και από ότι κατάλαβα ένιωθε ξέχωρα από την χημεία και τον έρωτα ότι βρήκε αυτό που λένε οι αγγλόφωνοι his soul mate! Και βέβαια στο mail του μου ανέφερε τη σκέψη του για συμβίωση με την κοπέλα στο Ελσίνκι μιας και η συγκεκριμένη είχε ένα ακόμα χρόνο για να πάρει το πτυχίο της και ίσως γάμο αργότερα. Ο Κώστας λοιπόν ζητούσε πληροφορίες για τη ζωή των ξένων στο Ελσίνκι και βασικό ...δουλειά για να υποστηρίξει την παραμονή του.

Αλλά ας ξεκινήσουμε από κάπου αλλού. Εγώ είμαι το λάθος παράδειγμα μετανάστη μιας και ήρθα στη Φιλανδία σε μεγάλη ηλικία, με ξεκάθαρο επαγγελματικό προσδιορισμό και παρελθόν. Παράλληλα ήρθα στην Φιλανδία κάνοντας και μια σειρά επιλογές που είχαν να κάνουν με μια γενικότερη άποψη ζωής αφήνοντας πίσω μου ένα πολύ έντονο και δραστήριο επαγγελματικό παρελθόν. Βέβαια και εγώ και η γυναίκα μου είχαμε ζήσει στο εξωτερικό αρκετά χρόνια και πολύ πριν γνωριστούμε ώστε να είμαστε απόλυτα συνειδητοί για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίζαμε και οι δυο μας! Και αυτό το τονίζω γιατί δεν πρέπει κανένας να έχει την ψευδαίσθηση ότι επειδή είναι Φιλανδή ο γάμος της με ένα ξένο ή η μακρόχρονη απουσία της δεν δημιουργεί προβλήματα. Απεναντίας υπήρξαν περιπτώσεις που εκείνη είχε μεγαλύτερο πρόβλημα από εμένα αφού εγώ καλυπτόμουν και από τη γλωσσική απόσταση. Περί έρωτα πάλι δεν θα μιλήσω μιας και αυτό είναι καθαρά προσωπικό θέμα για τον καθένα και από την άλλη το κριτήριο μου είναι ότι αφού λες ότι τον αγαπάς ή την αγαπάς το εννοείς και είσαι σε γνώση όλων των επιπτώσεων πολύ περισσότερο όταν αναφέρεις την λέξη γάμο.

Ούτε για τον γάμο θα μιλήσω μιας και από τη μια πλευρά πιστεύω ότι είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο τίποτα περισσότερο παράλληλα όμως αντιλαμβάνομαι και πόσο σημαντικός είναι ο συμβολισμός του για τους περισσότερους, άλλωστε κι εγώ έκανα θρησκευτικό γάμο αντιλαμβανόμενος και διαισθανόμενος απόλυτα το σημαντικό του για την γυναίκα μου. Αλλά και αυτό το αλλά είναι μεγάλο, είτε την περίοδο που συζούσαμε είτε όταν αποφασίσαμε να παντρευτούμε το κάναμε από κοινού και είμαστε και οι δύο απόλυτα συνειδητοποιημένοι για την πράξη μας ότι κι αν σήμαινε αυτό ακόμα και η σκέψη ότι πιθανώς μετά από λίγο καιρό να αποδεικνυόταν ότι δεν μπορούσαμε μαζί.

Αλλά για να επανέλθουμε στο θέμα. Με τον Κώστα ακολούθησα ακριβώς την ίδια μέθοδο που ακολουθώ σε αυτές τις περιπτώσεις χωρίς να χρωματίσω την αλήθεια, φρόντισα να του περιγράψω τονίζοντας ότι δεν θα έπρεπε να πάρει σαν σημείο σύγκρισης τη δικιά μου ζωή πρώτα τις δυσκολίες, το θέμα της γλώσσας που στη περίπτωση της Φιλανδίας είναι μεν βουνό αλλά απαραίτητο βουνό εάν θέλεις να επιβιώσεις και να βρεις δουλειά, του εξήγησα ότι το να βρεις δουλειά είναι ξανά ένα ζήτημα και όπως έχω αναφέρει συχνά σε αυτό το blog οι Φινλανδοί δεν είναι ακόμα εξοικειωμένοι με των αριθμό των ξένων που έχουν έρθει εδώ άρα η ανεργία μεταξύ των ξένων είναι πολύ υψηλή. Βέβαια θα πρέπει και να δείτε την άλλη πλευρά, ποια Ελληνική επιχείρηση θα προσλάμβανε ένα Φινλανδό που δεν μιλάει Ελληνικά; Εδώ για παράδειγμα πολλοί ανακουφίστηκαν όταν προγράμματα και το google για παράδειγμα γύρισαν στα Ελληνικά! Και μην μου πείτε ότι φτάνει να μιλάει Αγγλικά γιατί εδώ θα βάλω τα γέλια γιατί όπως και ο κάθε Έλληνας που θα έρθει στη Φινλανδία δεν θέλει να γίνει σερβιτόρος τότε γιατί ο Φιλανδός να θέλει κάτι διαφορετικό, να γίνει σερβιτόρος στα μετρημένα αγγλόφωνα παμπ της Γλυφάδας; Πως αντιμετωπίζεται ένας Αλβανός που λέει ότι στη χώρα του ήταν μαθηματικός; Απαράδεκτα! Γιατί δεν είπε κάτι που δεν είναι δυνατόν να μετρηθεί και να εξεταστεί, μισή ώρα με έναν μαθηματικό φτάνει! Έχετε δει πολλούς Αλβανούς να διδάσκουν μαθηματικά στην Ελλάδα; Αντίστοιχα έχετε δει πολλούς αλβανούς να φτιάχνουν sites ή προγράμματα; γιατί λοιπόν αυτή η αλαζονεία ότι ερχόμενοι στη Φιλανδία οι Φινλανδοί θα στρώσουν το κόκκινο χαλί για τους σωτήρες; Θυμώνω γιατί έχω ακούσει τόσες φορές παρόμοια σχόλια που δεν μπορώ άλλο. Αυτό το, μα εγώ είμαι Έλληνας από την ΕΕ. Σιγά ρε μεγάλε, εσένα περίμενε η Νοκια για να ανακαλύψει την κινητή τηλεφωνία!

Πάμε τώρα στη Φιλανδική κοινωνία, τα πράγματα κι εδώ δεν είναι πολύ διαφορετικά από την Ελλάδα. Ρατσισμός υπάρχει κυρίως στο Ελσίνκι για πολλούς λόγους που έχω αναλύσει κι εδώ και στο Ovi, έξω από το Ελσίνκι τα πράγματα είναι πιο ομαλά με μια δόση ξενοφοβίας. Οι Φινλανδοί είναι κλειστοί σε αντίθεση για παράδειγμα με τους Σουηδούς και τους Νορβηγούς που έχω ζήσει κι γι αυτό υπάρχουν εξηγήσεις, έχει να κάνει με το πολικό κλίμα, με την ιστορία της χώρας και το πως δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε κοινωνικά. Οι μύθοι οι βόρειοι είναι λογικοί και ψυχροί με κάνουν έξαλλο γιατί αν είναι και στο ελάχιστο αληθινοί τότε και οι νότιοι είναι τεμπέληδες, μπαγαπόντηδες και σε φιλάν από μπροστά αλλά σε μαχαιρώνουν από πίσω.

Κώστα αν σε ενοχλώ το ξέρω και λυπάμαι αλλά αυτή τη φήμη έχουν οι Έλληνες για κάποιους ξένους από Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία μέχρι Φινλανδία, για κάποιους ξένους ανάλογους των Ελλήνων που λένε ότι οι βόρειοι είναι ψυχροί! Και δεν θα έπρεπε να ενοχλείσαι, το γιατί θα στο εξηγήσω παρακάτω κάνε υπομονή δεν τελείωσα!

Πάμε τώρα στη Φινλανδική οικογένεια. Έχω την τύχη να βρίσκομαι σε μία οικογένεια που με πολλούς τρόπους μου έχει δείξει την αγάπη της και την υποστήριξή της. Και ξέρεις φίλε μου υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να το δείξεις αυτό ακόμα και χωρίς αγκαλιές και φιλιά ή δάκρυα. Στο δύσκολο χρόνο που περάσαμε η οικογένεια της γυναίκας μου ήταν συνέχεια κοντά μας με το πιο σωστό κατ' εμένα τρόπο, κάνοντας σίγουρο ότι η γυναίκα μου το αισθανόταν. Η πεθερά μου μια πολύ διακριτική γυναίκα που την έχουν γνωρίσει όσοι έχουν έρθει στη Φινλανδία και ζήσει κοντά μας ήταν συνέχεια εδώ αόρατη όπως πάντα φροντίζοντας όταν εμείς τρέχαμε στα νοσοκομεία να μην λείψει τίποτα και όλα να φαίνονται κανονικά και αυτό πάντα αόρατη για να μην ενοχληθώ, όπως ακριβώς το γράφω, για να μην ενοχληθώ εγώ! Και κάθε φορά που εγώ πήγαινα καλύτερα απλά ...εξαφανιζόταν για να μας αφήσει ήσυχους! Το μόνο πρόβλημά της ήταν τι θα φτιάξει για φαγητό που να μ' αρέσει, μέχρι Ελληνικές συνταγές αγόρασε η γυναίκα για να μην μου λείψει τίποτα.

Αλλά και ο Asa ζει σε μια υπέροχη οικογένεια με ένα πατέρα που αν και δεν μιλάει λέξη αγγλικά έχει βρει τρόπο να επικοινωνεί με τα αστεία Φινλανδικά του Asa, ο Τόνι έχει πει ένα βράδυ ότι η οικογένεια της γυναίκας του είναι ίσως καλύτερη από την δική του, ο Ρίτσαρντ παραπονιέται ότι το παρακάνουν με την πολύ αγάπη, η Αλεξάνδρα είναι κολλητή με την πεθερά της σε σημείο ότι βγαίνουν παρέα σε παμπ και θα μπορούσα να συνεχίσω με μια μεγάλη λίστα από ονόματα. Είμαστε όλοι εμείς η εξαίρεση; Μήπως είμαστε ο κανόνας; πόσες κακές πεθερές, πόσες οικογένειες με προβλήματα υπάρχουν στην Ελλάδα, ε αντίστοιχα τόσες υπάρχουν και στην Φιλανδία. Απ' εναντίας η Ελληνική οικογένεια έχει ένα χαρακτηριστικό, κρέμονται από τα παιδιά τους που και τα περιμένουν να εκπληρώσουν τα προσωπικά τους όνειρα και φιλοδοξίες.

Στη Φιλανδία η οικογένεια αφήνει τα παιδιά να πετάξουν μόνα τους κάνοντας πάντα σίγουρο ότι η σχέση τους δεν είναι γεμάτη εντάσεις έτσι ώστε όταν τα παιδιά έχουν κάποια ανάγκη η οικογένεια να βρίσκεται εκεί και σε πληροφορώ ότι πάντα η οικογένεια βρίσκεται εκεί. Το Ελληνικό στραγγάλισμα που συνοδεύεται με ενοχές και δεκάδες ψυχολογικούς εκβιασμούς δεν το έχω ξαναδεί πουθενά αλλού εκτός από την Ιταλία. Ίσως αυτό λέει κάτι!

Αυτό όμως που με πρωτοενόχλησε στις συζητήσεις μας ήταν η στάση σου στο ότι οι γονείς της είναι χωρισμένοι και ο καθένας έχει φτιάξει μια καινούργια ζωή!!! Δηλαδή τι περίμενες ή μήπως αυτά δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα; Μου φαίνεται ανατριχιαστικό που σκέφτεσαι αρνητικά κάτι τέτοιο. Ο πεθερός μου πέθανε πριν από δώδεκα χρόνια και φυσικά η πεθερά μου έχει μια σχέση με κάποιον συνομήλικό της τώρα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αγάπησε τον σύντροφό της για τριάντα χρόνια ούτε ότι παράτησε την οικογένειά της, απεναντίας η οικογένειά της είναι πάνω από όλα και το αποδεικνύει καθημερινά, ο καινούργιος σύντροφός της είναι αυτό ακριβώς που λέει και η λέξη, σύντροφος. Μήπως θα περίμενες να φορέσει στα πενήντα της το μαύρο τσεμπέρι και να θρηνεί όλη την ώρα για τα χαμένα χρόνια και την άτιμη καινονία που άλλους ανεβάζει και άλλους τους ρίχνει στα τάρταρα όπως η φανταστική Κωνσταντάρα στη γνωστή ταινία; Αγαπημένος φίλος έχει πέντε παιδιά από δύο γάμους και σε πληροφορώ ότι μια φορά στους δύο μήνες βγαίνουν όλοι μαζί για φαγητό και ξέρεις κάτι, το βρίσκω πολύ πιο υγιεινό από ότι άλλο. Τα παιδιά δεν κουβαλάνε το βάρος και τα κόμπλεξ των χωρισμένων παιδιών, απεναντίας έχουν μια ήρεμη και χαλαρή σχέση με τους γονείς τους. Πολύ περισσότερο αυτά τα παιδιά δεν γίνανε ούτε μοχλός εκβιασμών και διαπραγματεύσεων ούτε δέκτες ενοχών.

Αλλά κι αυτό το ξεπέρασα, είπα νέος είσαι, πιθανώς έχεις μεγαλώσει σε μια υπερπροστατευτική οικογένεια. Εκεί όμως που κόλλησα ήταν όταν μου είπες ότι δεν νιώθεις ασφάλεια με τη Φιλανδέζα και τον πρόσκαιρο χωρισμό σας μιας και αυτή έπρεπε να έρθει πρώτη στη Φιλανδία για να προετοιμάσει τον ερχομό σου. Είπες με νόημα, τις ξέρεις τις Φινλανδέζες! Και χρησιμοποίησες σαν ένδειξη ένα φόρουμ που έχουν φτιάξει κάποιοι στο ίντερνετ για σχέσεις με Φινλανδέζες και Φινλανδούς. Φιλαράκο εκείνη τη στιγμή πρόσβαλες εμένα, τη γυναίκα μου και ένα ολόκληρο λαό και περισσότερο από όλα έδειξες με απόλυτο κυνισμό προκατάληψη στα όρια του ρατσισμού. Σου φαίνομαι σκληρός;

Πως σου φαίνεται ότι οι Ούγγροι όταν μιλάνε για τους Έλληνες έχουν μια παροιμία, όταν δώσεις το χέρι σου σε Έλληνα μετά μέτρα τα δάχτυλά σου!Και μάλιστα την χρησιμοποιούν όταν θέλουν να περιγράψουν απατεώνα ανεξαρτήτου εθνικότητας. Πως σου φαίνεται ότι όταν μια κοπέλα από οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης γνωρίσει Έλληνα όλος ο κύκλος της της κάνει λόγο για τους Έλληνες ζιγκολό – δεν τους λένε καμάκια αλλά ζιγκολό – και συνήθως την χλευάζει; Δεν σου λέω περισσότερα αλλά σε αφήνω να φανταστείς πόσο καλή φήμη έχει το πνεύμα το αθάνατο.

Μα είναι δυνατόν ένα φόρουμ από loosers – η αγγλική λέξη είναι αυτή που μου έρχεται αυτή τη στιγμή και συγνώμη γι' αυτό – να γίνεται κριτήριο; Καμάκια που γνώρισαν Φινλανδέζες πολλές φορές όμοιες τους να χαρακτηρίζουν ένα λαό; Πως είναι δυνατόν τα καμάκια της Μυκόνου να χαρακτηρίζουν εμένα; Ποια διαφορά έχουν οι Ελληνίδες, ή μήπως περιμένεις να απλώσεις λευκό σεντόνι την πρώτη νύχτα του γάμου;

Και πάνω που έλεγα δεν είναι δυνατόν δεν θα το κάνει χειρότερα, το έκανες! Είπες ότι δεν θα ερχόσουν Φιλανδία αλλά θα της ζητούσες να έρθει εκείνη στην Ελλάδα ...αν σε αγαπάει! Για να δούμε, εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να κάνεις καμία θυσία αλλά απαιτείς από εκείνη να θυσιάσει τα πάντα ...αν σε αγαπάει! Όχι απλά δεν είσαι διατεθειμένος να κάνεις καμιά θυσία αλλά ούτε καν να δοκιμάσεις! Ούτε για ένα μήνα!!!

Και σαν να μην έφτανε αυτό αφού σαν το ανέκδοτο με τον γρύλο επειδή δεν σου έστελνε μηνύματα κάθε πέντε λεπτά της ζήτησες να τελειώνετε την ημέρα του Johannus, τόσο πολύ την αγάπησες! Επειδή μάλλον δεν καταλαβαίνεις τι έκανες ήταν σαν να σου ζήτησε να χωρίσετε μετά το Χριστουγεννιάτικο γεύμα και αφού έχεις ζαλίσει την οικογένεια σου όλη την ώρα γι αυτή την υπέροχη Φιλανδέζα που έρχεται σε ένα μήνα. Το σαββατοκύριακο του μεσοκαλόκαιρου είναι το ίδιο σοβαρό και ιερό για τους Φινλανδούς. Εκεί τους βγαίνει ο παγανιστής Φιλανδός, το σαββατοκύριακο αυτό το περνάνε μέσα στη φύση λατρεύοντας την ημέρα που κρατάει 24 ώρες. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό για ένα λαό που ζει εννέα μήνες στο σκοτάδι; Σίγουρα όχι, είναι σαν Χριστούγεννα, την περιμένουν και την ονειρεύονται όλο το χρόνο. Είναι μαζί με στενούς φίλους και οικογένεια και μοιράζονται. Καλά τώρα που το σκέφτομαι ούτε μπορώ να σε φανταστώ σε αντίστοιχη περίπτωση στη σάουνα γυμνό με φίλους και οικογένεια, εκεί πια θα σου βγαίναν όλα τα κόμπλεξ! Και για να μη δουλέψει το μυαλό σου λάθος σου τονίζω η σάουνα δεν έχει ποτέ να κάνει με σεξ!

Και σαν να μην έφταναν αυτά μου έδωσες και την χαρακτηριστική βολή. Έβαλες χτες το βράδυ ένα post στο blog σου στα αγγλικά, απολογητικό γράμμα προς την κοπέλα όπου χαρακτηρίζεις τον εαυτό σου δειλό και άτολμο συμπληρώνοντας ότι με αυτή τη σχέση έμαθες πολλά και για τον εαυτό σου αλλά έχεις κάπου εκεί στο τέλος με μεγάλα γράμματα ένα αλλά που σκοτώνει. Εύχεσαι στη κοπέλα να έμαθε κι εκείνη κάτι μιας και δεν ήταν αρκετά εκδηλωτική στα συναισθήματα της. Μεγάλε, στο έγραψα στο mail και στο ξαναγράφω και εδώ, είσαι τυχερός που δεν είμαι κοντά γιατί ποτέ δεν είπα ότι πάντα ελέγχω τον εαυτό μου!

Δεν φτάνει που αποδείχτηκες ανίκανος να διαχειριστείς ένα βαθύ συναίσθημα, δεν φτάνει που έκανες μια κοπέλα να κλαίει – γι' αυτό δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός στις Φιλανδές για να το καταλάβεις – δεν φτάνει που τις μίλησες για μέλλον και γάμο όταν δεν μπορούσες να φύγεις από την αγκαλιά της μαμάς σου αλλά έβγαλες και τις ενοχές από πάνω σου και τις της φόρτωσες. Αυτό πως θέλεις να το χαρακτηρίσω;

Ίσως βέβαια και να της έκανες καλό γιατί τώρα κατάλαβε ποιος πραγματικά είσαι αν και φοβάμαι ξέροντας τις Φιλανδές ότι θα ξαναπροσπαθήσει. Αυτό που φοβάμαι όμως περισσότερο είναι ότι οι επόμενοι θα πληρώσουν τα δικά σου σφάλματα χωρίς να φταίνε και βέβαια όταν η κοπέλα θα ακούει για Έλληνα θα χρησιμοποιεί Ελληνικότατη λέξη που αρχίζει από το γράμμα 'Μ'

Όσο για σένα, αυτά τα έγραψα προσπαθώντας να σε ξυπνήσω αλλιώς δεν θα καθόμουν να γράψω τόσες σελίδες αν μου ήσουν αδιάφορος. Από ένα παλικάρι στα είκοσι έχω την απαίτηση να τολμάει για χάρη της αγάπης και πολύ περισσότερο να μην οχυρώνεται μέσα σε προκαταλήψεις, εγωκεντρισμούς και εγωισμούς. Έχω την απαίτηση από σένα να είσαι πράξεις και όχι λόγια γιατί αυτό που έδειξες σε μένα και στη κοπέλα μόνο πίκρα και λύπη με γεμίζει. Τέλος εύχομαι αυτή η ιστορία πραγματικά να σου γίνει μάθημα και να αλλάξουν πολλά πράγματα στο τρόπο που σκέφτεσαι γιατί αν παραμείνεις ο ίδιος λυπάμαι που το λέω αλλά όπως έλεγε και η γιαγιά μου θα λουστείς όλα όσα αντιπαθείς με τον χειρότερο τρόπο ή θα κάνεις μια μέρα μια κοπέλα πολύ δυστυχισμένη κι ας είναι Ελληνίδα.

Όσον αφορά την φινλανδική περιπέτεια που έχασες ο Λουντέμης νομίζω έχει πει το πιο σοφό, δεν μετανιώνω γι αυτά που έκανα αλλά γι αυτά που δεν έκανα!

********************************

Από ότι καταλαβαίνετε η ιστορία αυτή με ενόχλησε πολύ και θα μπορούσα να συνεχίσω για σελίδες ακόμα, γινόμενος σταδιακά όλο και πιό ...έντονος, γι' αυτό και σε κάποια σημεία ίσως να βάζω πολλές σκέψεις ταυτόχρονα, συγχωρέστε με. Αλλά όπως έλεγε και η γιαγιά μου ...θα τα βρει μπροστά του!!!

********************************

Η Κάτρι έκανε το απίθανο χτες, έβαλε στο πλυντήριο το ...κινητό μου!!! Καλά μη γελάτε, είπαμε οι Φινλανδέζες έχουν μανία με την καθαριότητα!!! Όπως λοιπόν μου είπε χαμογελώντας νεαρός ο τεχνικός στο σέρβις της Νοκια για ότι έχω στην μνήμη ...ξέχασε τα!!! Παρ' επιπτόντως συμπλήρωσε ότι το πλυντήριο είναι ο νούμερο τέσσερα εχθρός των κινητών στη Φιλανδία, προηγούνται αυτοκίνητα, κολύμπι και θυμωμένες σύζυγοι. Και στις τέσσερις περιπτώσεις χάνεις τα πάντα. Γι' αυτό για στείλτε μου μήνυμα γιατί έχασα όλους τους αριθμούς συμπεριλαμβανομένων και αυτών από Κύπρο. Οι μόνοι που είχα στην κάρτα και σώθηκαν – βλέπετε τους είχα περάσει στο τηλέφωνο – είναι οι Βελγικοί, Yannis_h και της Βικτορίας! Κατά τα άλλα Advocatus, Πωλίνα, Aphrodite, zouri, ελπίζω Phivos και οι άλλοι στείλτε text!!! :)

********************************

Η Δάφνη είναι καλά και με παρέα μιας και φιλοξενούμε δωδεκάχρονη ξαδέρφη της από το χωριό που χτες έκανε δήλωση ...το Ελσίνκι είναι τεράστιο ...εκεί ήταν που εγώ πνίγηκα!!!

********************************

Στη φωτογραφία μια Φιλανδική ...φώκια! Τι νομίζετε μόνο εσείς έχετε φώκιες!!!

Μια συνέντευξη

2008-06-22T09:40:00.003+03:00

Για όσους ενδιαφέρονται, στο σημερινό Ovi magazine, φιλοξενούμε εδώ την συνένευξη ενός αντιρρησία συνείδησης και την πραγματικότητα του μέσα στις Φιλανδικές φυλακές! Είναι στα Αγγλικά αλλά ...κάντε μια προσπάθεια, αξίζει!!! Όχι τίποτα άλλο για να δείτε ότι κάποια πράγματα συμβαίνουν και αλλού!

Ένας διαφορετικός Ιππότης ΙΙ και οι ...αμυγδαλές μας!

2008-06-20T11:27:00.007+03:00

Να σας πω, σας αρέσει η ιστορία ή να την σταματήσω; Άντε, γιατί δεν ακούω τίποτα! Το δεύτερο μέρος από την εισαγωγή και περιμένω!!!

Αυτό το σαββατοκύριακο είναι το σαββατοκύριακο του μεσοκαλόκαιρου, των 24 ωρών μέρας. Σας έχω γράψει και παλαιότερα για το τι κάνουμε αυτή τη μέρα αλλά εφέτος για πρώτη φορά θα μείνουμε στο Ελσίνκι. Βλέπετε πήραμε την απόφαση και μετά από συζήτηση με τον γιατρό μας, να ...βγάλουμε τις αμυγδαλές μας. Λοιπόν όσοι έχουν γνωρίσει τη Δάφνη ξέρουν ότι αναγνωρίζει την λέξη 'παγωτό' σε κάθε γλώσσα και όταν τη ρωτάς τι θέλει λέει ...παγωτό! Την Τετάρτη που κάναμε την εγχείρηση έφαγε μεγάλες ποσότητες παγωτού, την Πέμπτη το πρωί είπε πρώτη φορά όχι και το μεσημέρι ζήταγε μακαρόνια, ρύζι και ...μπέικον με μας να την παρακαλάμε να φάει ...παγωτό!!!

Και ένα άλλο γεγονός αυτή τη βδομάδα. Ενώ είμαστε σε σουπερμάρκετ η γυναίκα μου κουβαλώντας ένα πακετάκι είπε ενθουσιασμένη ...κοίτα τι βρήκα!!!! Λοιπόν κάποιος με μισεί σε αυτή τη χώρα και έχω σκοπό να τον κυνηγήσω αλύπητα, όσο για τη γυναίκα μου της ανακοίνωσα ότι αυτό το πακέτο είναι λόγος ...διαζυγίου!!! Μα ποιο στρεβλωμένο μυαλό έφερε ...ρεβίθια στη Φιλανδία;

Και τώρα η συνέχεια της ιστορίας μας:

*********************************

Παρατήρησα ότι όσο κι αν προσπαθώ όλο και ξεφεύγω από την ιστορία μου, γι' αυτό επιστρέφω στον θείο μου. Αν και ο ρόλος του στην ιστορία όσο και στην συνέχεια των περιπετειών μου είναι ελάχιστος έως μηδαμινός πρέπει να σας εξηγήσω λίγα ακόμα πράγματα γι' αυτόν για να καταλάβετε καλύτερα τις συνθήκες που ζούσα και πως πήρα την απόφαση από τη μία να παραβώ τις εντολές του και από την άλλη να ακολουθήσω τον αξιότιμο Ιππότη Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη.

Ο θείος μου λοιπόν είχε ένα πρόβλημα, μάλλον ένα πρόβλημα με δύο όψεις και τις δύο κακές. Η θεία μου αντιπαθούσε αυτούς που παίζουν χαρτιά και άλλα τυχερά παιχνίδια που κατά τη γνώμη της δεν ήταν και τόσο ...τυχερά και το χειρότερο εγώ έμενα σε ένα μικρό σπιτάκι δίπλα ακριβώς από αυτό που έμεναν η θεία μου με τον θείο μου. Θα μου πείτε τώρα και πολύ καλά θα κάνετε που θα αναρωτηθείτε ...και λοιπόν; Λοιπόν η θεία μου ήξερε ακριβώς τι ώρα επέστρεφα από την δουλειά και αυτό ήταν ...πρόβλημα! Βλέπετε αφού εγώ ήμουν στο σπίτι το εργαστήριο ήταν κλειστό, που ήταν ο θείος μου;

Σχεδόν κάθε βράδυ η θεία μου με το που έβλεπε το φως να ανάβει στο μικρό δωματιάκι μου ερχόταν με ζεστό φαγητό και αυτό γινόταν πιο έντονο όταν υποπτευόταν ότι ο αργοπορημένος θείος μου κάτι έκανε και φυσικά ήθελε να μάθει τι ακριβώς ήταν αυτό και που δεν θα ήθελα να της πω. Σας παρακαλώ να με πιστέψετε ότι είμαι πολύ καλός στο να κρατάω μυστικά, άλλωστε ο ίδιος ο Ιππότης Ιωάννης το έχει πει πολλές φορές και γι' αυτό ακριβώς είμαι και ο έμπιστος του σε όλα τα θέματα, αλλά η θεία μου όπως ακριβώς και η συχωρεμένη η γιαγιά μου είχε αυτό το ιδιαίτερο ταλέντο να σε κάνει να ομολογήσεις τα πάντα με ένα βλέμμα! Και αυτό στη περίπτωση της θείας μου και του θείου μου είναι πάρα πολύ κακό ειδικά όταν την επομένη θα πρέπει να αντιμετωπίσεις το θυμό του θείου μου! Έτσι πήρα μια δύσκολη και μάλλον μπερδεμένη απόφαση, να του λέω ακριβώς τι είπα στη θεία μου ώστε να προετοιμάσει την ιστορία του. Πράγμα που σήμαινε ότι την επίσκεψη της θείας μου ακολουθούσε μια δεύτερη βραδινή επίσκεψη, αυτή του θείου μου!

Έτσι λοιπόν κάθε βράδυ είχαμε την εξής αστεία σκηνή. Λίγα λεπτά μετά την είσοδό μου στο σπίτι και μόλις που προλάβαινα να βγάλω το σακάκι μου έμπαινε η θεία μου με ένα δισκάκι με αχνιστή σούπα, με ένα κομμάτι ζαμπόν, ζεστό βουτυρωμένο ψωμί και ένα ποτήρι γάλα και σε μισή ώρα και καθώς εγώ μασουλούσα το ψωμί είχε μάθει με λεπτομέρειες τι έγινε όλη μέρα στο εργαστήριο. Μετά μάζευε τα άπλυτα για να τα πάρει μαζί της και αφού μάζευε και το άδεια πιάτα με φιλούσε, μου ευχόταν καληνύχτα και έφευγε.

Λεπτά αφού η θεία μου είχε φύγει η πόρτα ξανά άνοιγε με το τσιγάρο να κρέμεται από τα χείλια του θείου μου και να φυσάει ενοχλητικά το καπνό στο πρόσωπό μου για να μάθει τι είχα πει στη θεία μου. Ξέρετε πιο ήταν το χειρότερο από όλα; Ότι και οι δυο τους είχαν κλειδιά του σπιτιού μου! Τόση ησυχία είχα στο σπίτι μου που πολλές φορές είχα εφιάλτες ότι ξυπνάω και όλοι κάθονται πάνω από το κρεβάτι μου και με παρακολουθούν να κοιμάμαι!

Τις δύο φορές όλα αυτά τα χρόνια που είχα επιστρέψει στο σπίτι νωρίς με το θείο μου να αργεί, οι φωνές είχαν ακουστεί μέχρι το δωματιάκι μου και ένας ήχος που ακούστηκε κάποια στιγμή είμαι σίγουρος ότι ήταν τηγάνι που χτύπησε κάτι σκληρό. Οι επίδεσμοι στο κεφάλι του θείου μου την επομένη και η μανία της θείας μου να μην πάω στη δουλειά αλλά να την βοηθείσω στα ψώνια και ειδικά στο να βρει καινούργιο τηγάνι μάλλον είχαν να κάνουν με τα γεγονότα της προηγούμενης βραδιάς!

Σας μπέρδεψε η προσωπική μου ζωή, αν μπορούμε να αποκαλέσουμε αυτό που ζούσα προσωπική ζωή; Λοιπόν αν μπέρδεψε εσάς φανταστείτε πως ήταν η κατάσταση για μένα. Το σημαντικό όμως συνέβηκε ακριβώς την ημέρα που έκλεινα δύο χρόνια στο καμαράκι δίπλα στο σπίτι του θείου και της θείας μου και παρά μια μέρα δύο χρόνια από την ημέρα που άρχισα να δουλεύω για τον θείο μου!

Η θεία μου υποπτευόταν ότι τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς όπως της τα έλεγα και για να χρησιμοποιήσω μια δικιά της έκφραση όλο και με αυτούς τους ανεπρόκοπους μπερδευόταν ο θείος μου, και φυσικά το ένστικτο της δεν την γελούσε γιατί πραγματικά ο θείος μου χαρτόπαιζε κάθε μέρα με τους ανεπρόκοπους κρατώντας με και μένα ως αργά μέχρι να τελειώσει ώστε να πάμε μαζί στο σπίτι και να είναι μπροστά όταν η θεία μου θα έφερνε το πιάτο με το φαγητό. Βλέπετε μετά από λίγο καιρό ανακάλυψε καινούργιο κόλπο, κάπνιζε ένα τελευταίο τσιγάρο μαζί μου πριν πάει στο σπίτι κι έτσι πάντα τον έβρισκε η θεία μου μαζί μου και κάπως η ανάκριση μου ξέφευγε από τον έλεγχο της... Τώρα σας μπέρδεψα τελείως αλλά μην στεναχωριέστε τελειώνω!

Αυτή η αλλαγή και το βραδινό τσιγάρο είχε όμως και μια μικρή αλλαγή προς το καλύτερο για μένα, βλέπετε δεν χρειαζόταν να περπατήσω όλη την απόσταση από το εργαστήριο μέχρι το σπίτι μου που δεν ήταν και μικρή γιατί ένας από τους ανεπρόκοπους είχε αυτοκίνητο και το σπίτι μας ήταν στο δρόμο τους για το δικό του σπίτι, έτσι μπορούσα να ξαπλώσω στο πίσω κάθισμα και να ξεκουραστώ για λίγα λεπτά ή τουλάχιστον να ανακουφιστώ που δεν θα περπατούσα όλη αυτή την απόσταση. Βλέπετε ξέχασα να σας πω κάτι. Όλη την ώρα που ο θείος μου έπαιζε με τους ανεπρόκοπους χαρτιά μην νομίζετε ότι εγώ καθόμουν, πως θα ήταν ποτέ δυνατόν; Όση ώρα οι ανεπρόκοποι παίρναν από τον θείο μου τα λεφτά του, δηλαδή εσείς τι νομίζατε ότι τον άφηναν και να κερδίζει; Εγώ μέσα στο εργαστήριο έτριβα και έκοβα ξύλα, έφτιαχνα καφέδες και κάθε τόσο γέμιζα τα ποτήρια με κονιάκ!

Ο θείος μου βλέπετε είχε αυτή την θεωρεία, ότι όσο περισσότερη δουλειά μου έδινε τόσο περισσότερο θα σκεφτόμουν τι θα έλεγα στη θεία μου και τόσο κουρασμένος θα ήμουν για να πέσω θύμα των ερωτήσεων της! Για να σας πω την αλήθεια είχε δίκιο, μιας και τις περισσότερες φορές με πολύ προσπάθεια κρατούσα τα μάτια μου ανοιχτά ανίκανος ακόμα και να ακούσω τις ερωτήσεις της όχι και να απαντήσω κι όλας!

Αλλά όπως είπα και στην αρχή αυτής της διήγησης είμαι ένα πολύ συνηθισμένος άνθρωπος και εκείνη τη περίοδο δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελα να κάνω με τη ζωή μου και χρειαζόμουν κάπου να μείνω και μια δουλειά μέχρι να πάρω μια απόφαση.

Έτσι λοιπόν και αυτή η βραδιά ήταν μια από αυτές τις βραδιές με τον θείο μου στο γραφείο του με όλους τους ανεπρόκοπους παρέα να παίζουν χαρτιά κι εμένα στο έρημο εργαστήριο να προσπαθώ να λυγίσω ένα σκληρό κομμάτι πεύκου όταν τον άκουσα! Καλά, η αλήθεια είναι ότι δεν τον άκουσα, άκουσα βέβαια ένα ήχο κάπου από πίσω μου αλλά ήταν τόσο αδύναμος και χαμηλός που νόμιζα ότι ήταν αέρας που είχε ήδη σηκώσει το βράδυ.

Τώρα αν σας πω ότι κάτι σκεφτόμουνα θα σας γελάσω ή ότι κάτι μου τράβηξε την προσοχή μάλλον κι αυτό δεν είναι αλήθεια και δεν θέλω να καταφύγω σε ψεύτικες περιγραφές για σας γεμίσω αγωνία. Δεν άκουσα τίποτα και δεν σκέφτηκα απολύτως τίποτα! Αυτή είναι η αλήθεια! Πολύ αργότερα ένα βράδυ που αναπολούσαμε εκείνη τη βραδιά με τον Ιππότη Ιωάννη μου είπε ότι χρειάστηκε να χτυπήσει πολλές φορές την μύτη της ομπρέλας του στο σκληρό τσιμέντο μέχρι να γυρίσω να δω τι ήταν ο θόρυβος που άκουγα.

Και είναι αλήθεια ότι κάποια στιγμή ακούγοντας κάτι σταμάτησα την πάλη με το πεύκο και γύρισα προσπαθώντας να βρω από που ερχόταν αυτός ο θόρυβος αλλά ...τίποτα δεν ξανακούστηκε μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα εκτός από τς μουγκρητά των ανεπρόκοπων από το γραφείο. Αλλά ήταν χειμώνα και ο βοριάς περίεργη συντροφιά όταν τον ακούς και πρέπει κοκκινίζοντας να σας ομολογήσω ότι σαν να φοβήθηκα λίγο. Πολύ λίγο αλλά ξέρετε τώρα πως δουλεύει το μυαλό των ανθρώπων κάποιες τέτοιες στιγμές. Υπήρχαν και αυτές οι ιστορίες που λέγανε οι μάστορες για την γειτονιά, για κάτι κλέφτες και κάτι περίεργες φάτσες που κυκλοφορούσαν τώρα τελευταία, που ξαφνικά γέμισαν το μυαλό μου με εικόνες που με κάναν να κοιτάξω πιο προσεκτικά στη πλευρά της πόρτας και ...

“Τοκ-τοκ!”

Αυτή τη φορά κάτι είχα ακούσει αλλά γυρίζοντας ξαφνικά προς το μέρος που είχε έρθει ο ήχος δεν είδα τίποτα. Κρυφοκοιτάζοντας δεξιά και αριστερά ξανάπιασα το σφυρί μου και συνέχισα να δουλεύω χαζογελώντας και προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι η ανατριχίλα που ένιωθα στη πλάτη μου ήταν από το κρύο που έμπαινε από τις σχισμές της πόρτας!

“Ει παλικάρι, σ' εσένα μιλάω!”

Έχετε ακούσει την έκφραση ...τα έκανα επάνω μου; Λοιπόν εκείνη τη στιγμή αυτό ακριβώς έγινε και σε μένα, τα έκανα επάνω μου. Το σφυρί έφυγε από το χέρι μου, το κομμάτι το πεύκο έπεσε με θόρυβο στο πάτωμα και το μυαλό μου σταμάτησε να δουλεύει! Όλο μου το σώμα μούδιασε και τα μάτια μου κολλήσανε στις σκιές των εργαλείων στον απέναντι τοίχο.

“Εσύ είσαι ο μαραγκός;”

Σίγουρα εγώ δεν ήμουν ο μαραγκός αλλά εκείνη τη στιγμή τίποτα δεν λειτουργούσε στο μυαλό μου και φυσικά δεν λειτουργούσε και η φωνή μου. Περιττό να σας πω ότι όλη αυτή την ώρα δεν είχα τολμήσει να γυρίσω προς την πλευρά της φωνής γιατί ...είπαμε, τα είχα κάνει πάνω μου!

“Τοκ-τοκ” ο ήχος ακούστηκε ξανά το ίδιο δυνατά αυτή τη φορά! Που ήταν ο θείος μου; Γιατί τη μοναδική φορά που τον χρειαζόμουν είχε εξαφανιστεί; Γιατί όλα συμβαίνουν πάντα σε μένα; Θα με σκοτώσουν; Τι θελαν να κλέψουν, παλιά και πολυμεταχειρισμένα εργαλεία; Αν τα κατάφερνα να βγω ζωντανός και έκλεβαν τα εργαλεία, ο θείος μου σίγουρα θα με σκότωνε! Ότι και να κάνω στο τέλος εγώ σκοτώνομαι! Όλο τέτοια σκεφτόμουνα όταν...

“Παλικάρι μου το καλύτερο που έχεις να κάνεις αυτή τη στιγμή είναι να γυρίσεις προς τα εδώ για να μπορέσουμε να μιλήσουμε. Μιλάς, έτσι δεν είναι; Έχεις φωνή;”

Και γύρισα, αργά πολύ αργά περιμένοντας να δω έναν αγριεμένο τύπο με ανακατωμένα μακριά μαλλιά και γένια, ψηλό πολύ ψηλό που να κρατάει μαχαίρι έτοιμος να με χτυπήσει. Αλλά αυτό που είδα ήταν ...τίποτα!κι αν νομίζετε ότι αυτό με βοήθησε κάνετε μεγάλο λάθος, το τίποτα μπροστά μου με τρόμαξε ακόμα πιο πολύ!

“Τοκ-τοκ!”

Ο ίδιος ήχος ξανά μόνο που αυτή τη φορά ερχόταν λίγο ...πιο χαμηλά από εκεί που κοίταζα, έτσι κι εγώ κοίταξα ...λίγο πιο χαμηλά και τότε ...τον είδα!